ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΚΟΥΪΖ Ονειρική γραφή, όχι ονειρώδης

Φρέσκο φρέσκο, προτού καλοστεγνώσει το τυπογραφικό μελάνι, έπιασε στα χέρια του ο Γιώργος Σεφέρης «Το μυθιστόρημα της Κυρίας Έρσης» του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη. Τον ενδιέφερε και ο συγγραφέας και το γράψιμό του, με τις «σκοτεινές ζώνες» οι οποίες του ξύπνησαν την επιθυμία να τις εξερευνήσει. Αυτές τις παρατηρήσεις και κρίσεις τις χαρακτήριζε «προσωπικές εντυπώσεις». Στο εισαγωγικό σημείωμα όμως ο «Ταχυδρόμος»(Γ. Π. Σαββίδης) έδινε θαυμαστικές διαστάσεις στο πόνημα «Διαπιστώσαμε ότι είναι ένα κείμενο που ανεβάζει αναπάντεχα τη στάθμη της λογοτεχνικής μας κριτικής και μάλιστα της πεζογραφίας, που στον τόπο μας έχει καλλιεργηθεί λιγότερο από όσο εκείνη της ποίησης… Ανακαινίζει την παράδοση την οποία θεμελίωσαν Ροΐδης, Παλαμάς, Ξενόπουλος».

Ο Σεφέρης θεωρεί τη γραφή του μυθιστορήματος «Κας Ε.» «ονειρική(όχι ονειρώδη όπως είναι τα μάτια ή τα χείλια των ηρώων του Καβάφη)». Δεν εκφράζει μόνο τα κύματα της επιφάνειας αλλά και τους κλυδωνισμούς του βυθού.

Δεν περιέχει, βέβαια, μόνο θετικές κρίσεις η «ανάγνωση» του Σεφέρη. Σε πολλά σημεία διατυπώνει ενστάσεις, όπως ότι «κάποτε δίνει την εντύπωση μιας διονυσιακής βουλιμίας που κατρακυλά στον κατήφορο της ρηματικής φιλαρέσκειας».

Γ.Ζ.