[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ] Ισότητα της διαφοράς

Oι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι όλοι ίσοι, αλλά μερικοί είναι λιγότερο ίσοι από τους άλλους. Εμείς οι Έλληνες ας πούμε, είμαστε ίσοι, οπωσδήποτε, αλλά με κάπως ιδιαίτερο τρόπο.

Δηλαδή θέλουμε να βγάλουμε ευρωπαϊκά διαβατήρια, αλλά το κάνουμε με καθαρά παραδοσιακό ελληνικό τρόπο. Με τις ουρές μας. Με τις ταλαιπωρίες μας. Με τους συνωστισμούς μας σε κρατικά κτίρια, με τσακωμούς, με κούραση, με δοκιμασίες. Ου παντός πλειν ες Κόρινθον. Ου παντός πλειν, γενικώς. Υπάρχουν τόσο καταπληκτικά μεταλλικά ντουλάπια στους διαδρόμους των νομαρχιών, να μην τα θαυμάσουμε;

Τόσες υπέροχες φορμάικες, τόσο ενδιαφέρουσες πατέντες εγκατάστασης καλωδίων σε τοίχους και ταβάνια, υπάρχει τόση ανεξερεύνητη ακόμα μελαγχολία στο κίτρινο χρώμα που πάντα προτιμούσαν να βάφουν τα εσωτερικά των δωματίων στα Αστυνομικά Τμήματα, στην ταχύτητα με την οποία θυμώνουν οι άνθρωποι που περιμένουν στην ουρά, αλλά ακόμα περισσότερο στην υπομονή που μερικοί επιδεικνύουν. Αυτή η υπομονή εξάλλου είναι το βασικό εθνικό χαρακτηριστικό, η κολόνα του σπιτιού, σ΄ αυτή στηρίζεται το σύστημα ολόκληρο. Την ξέρουν οι εφευρετικοί διευθυντές που βγάζουν τις σαδιστικές αυτές αποφάσεις, και προφανώς νιώθουν υπεύθυνοι για τη διατήρηση, την καλλιέργεια και την ανάπτυξή της. Και τώρα πια είναι η τελευταία ευκαιρία. Πάει, θα πάρουμε στο χέρι τις ευρωπαϊκές ταυτότητες, θα γίνουμε Ευρωπαίοι, θα πρέπει μετά να μας φέρνουν στο χέρι τα διαβατήρια σε σφραγισμένο φάκελο, όπως στους άλλους, που είναι πιο ίσοι από μας και θα ισοπεδωθούμε.

Οπότε κάνουν ό,τι μπορούν οι άνθρωποι να έχουμε τουλάχιστον μία τρυφερή ανάμνηση από την ελληνική πραγματικότητα, πριν την αγκαλιάσει η μέγγενη της ενοποίησης και γίνει καπνός.