[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ] Μυρωδιά της οργάντζας

Στα συρμάτινα φτερά τέντωσαν την οργάντζα και την κολλάρισαν. Μύριζε κάτι πολύ ανάλαφρο, ίσως να ήταν η κόλλα. Φοράς τα φτερά σα σακίδιο στους ώμους, και νάτο, έγινες αγγελούδι. Είναι παράξενο, αλλά όλοι φαίνεται να το πιστεύουν. Οι γονείς κάθονται περήφανοι στους θεατές, έχουν έρθει κι οι γιαγιάδες, κι οι παππούδες. Ολόκληρη ιστορία, να μαζευτούν όλοι, να μπουν και να βγουν από τ΄ αυτοκίνητα. Προς στιγμήν οι πρόβες κινδύνευσαν, μήπως έπρεπε να γίνουν μαθήματα, να μη χαθούν ώρες, να καλυφθεί η ύλη. Κι ύστερα ευτυχώς, ξεσηκώθηκε η νεαρή ξανθιά δασκάλα, πάτησε πόδι, είπε, ο κόσμος να χαλάσει, η γιορτή θα γίνει. Θα την κάνουμε κάπως νωρίς, να βγει η ύλη στριμωγμένη μέχρι τα Χριστούγεννα. Προφανώς το κάνει για τους παππούδες. Αυτοί είναι που φαίνονται πολύ ευχαριστημένοι. Δεν έχουν καθόλου αγωνία μήπως πεις λιγότερα λόγια από τα άλλα παιδιά, ή μήπως δεν τα πεις καλά.

Απολαμβάνουν την αγγελική σου φωνή εξίσου με του αντίζηλου. Πας και τους το λες, δεν είμαι αληθινό αγγελάκι, παππού, τα φτερά είναι ψεύτικα! Δεν αντέχεις να κοροϊδεύεις τους παππούδες! Γελάν κι οι δυο, τι λες βρε παιδί μου, τρόμαξα να σε γνωρίσω! Τα φτερά σού φέρνουν λίγη φαγούρα στην πλάτη. Μπήγεται το σύρμα στο δέρμα σου και πονάει.

Άβολο πράγμα να είσαι άγγελος. Η αλήθεια έχει και τα καλά της, το ότι είμαστε άπτερα δίποδα και μπορούμε να τρέχουμε πολύ άνετα όταν δε φοράμε φτερά. Ωστόσο αυτή η μυρωδιά της κόλλας στην οργάντζα σού μένει στο μυαλό. Κάπως συνδέεται με καραμέλες, μπορεί να έχει ζάχαρη, ή να είναι η γλύκα της παιδικής παράστασης.

Στο σπίτι βλέπεις τα φτερά διπλωμένα στη σακούλα και ψάχνεις ένα γλυκάκι, για παρηγοριά.