Το Καρτέρι, ο Φόνος και οι Ψυχές

Πήγαν να στήσουνε καρτέρι για τσίχλες και τους είχε στήσει το καρτέρι ο
Θάνατος. Άφωνη, παγωμένη, με διεσταλμένες τις κόρες της απορίας και του
ανείπωτου, αλλά και με την περιέργεια να τσούζει στα βλέφαρα, μια Ελλάδα
στημένη στον φωσφόρο της τηλεόρασης παρακολουθούσε βήμα προς βήμα το κυνήγι,
τον Θάνατο, τα θύματα να πέφτουν το ένα μετά το άλλο στον εξομοιωτή σαν
παιχνιδάκι, βίντεο γκέιμ, το τελευταίο θήραμα (ως ομοίωμα) να τρέχει να
κρυφτεί από τη μοίρα του και τέλος να υποκύπτει σπασμωδικά στον εικονικό
πυροβολισμό.

Συνεντεύξεις άλλες με πρόσωπα θολά, άλλες με πεντακάθαρα σταράτα λόγια να
περιγράφουν το άλλοθι λεπτομερώς και με τον ήχο της φωνής σχεδόν τόσο αθώο που
σαστίζει.

Πέντε φόνοι, πέντε παιδιά στο χώμα για δυο οργιές τριφύλλι. Απίστευτο;
Σημαδιακό; Προς διερεύνηση που λένε και τα κανάλια; Ή μήπως ένα απλό
ενδεικτικό της ΣΤ’ τάξης του Δημοτικού με διαγωγή «αγρία»; Τι εκκολάπτεται και
τι σκάει απ’ τ’ αυγό σ’ όλον αυτόν τον παραπεταμένο απ’ όλους μας χώρο, που
ιδιωτικά τον λέμε «επαρχία» και δημόσια «περιφέρεια»; Δεν είναι ένα. Είναι
πολλά τα καμπανάκια που χτυπάν’ στην ύπαιθρο και που μόνο τον τηλεοπτικό
αντίλαλό τους ακούμε στην πρωτεύουσα κάνοντάς τον συνοδεία μουσικής αγωνίας
στο σίριαλ της πρωτευουσιάνας καναλαρχίας.

Είναι απ’ τις φορές που ενώ η Αστυνομία κράτησε μια στάση στο επίπεδο της
σοβαρότητας, τα κανάλια καβάλησαν την εισαγγελική έδρα κι άρχισαν τις
ανακρίσεις και τις δίκες. Και «πού ήσασταν αυτήν την ώρα; Και πού την άλλη;
Και γιατί ο κόσμος λέει αυτό; Και γιατί εκείνο;». Και μετά βγάλανε γλώσσα και
στην Αστυνομία ότι αν αποτύχει, θα έχει να δώσει λόγο όχι στον κόσμο, αλλά
στον (κατά τη γνώμη του) ρεπόρτερ.

Έβλεπα το εξάμβλωμα στην οθόνη αλλά δεν μου πήγαινε να πατήσω το κουμπί για να
το εξαφανίσω. Γιατί καιγόμουνα να κάτσω εκεί, στο θέμα, ακόμα και κακοποιημένο
από τον άθλιο χειρισμό της εκπομπής, μόνο και μόνο να μην το αφήσω μόνο του τη
νύχτα. Λες και ήθελα να ξενυχτίσω τους νεκρούς σ’ αυτό το μακρινό χωριό.

Κάποια στιγμή με πήρε κι ένας συνάδελφος (στην αγωνία) τηλέφωνο. Μου λέει
«Αγριεύει. Αγριεύει πολύ και επικίνδυνα της επαρχίας (περιφέρειας) το τοπίο.
Πότε ήτανε το φονικό για ένα σκυλί κι ύστερα ο πρώτος φόνος στη Βέροια, κι
μετά ο μικρός Άλεξ, και τώρα αυτό εδώ…». «Κάτι πρέπει να φταίει» πήγα να του
πω. «Μα τι να φταίει τι λες;», λέει «Όχι κάτι. Εμείς! Κάπου εμείς μου φαίνεται
ότι φταίμε. Ή τουλάχιστον κι εμείς. Κάπως σαν να έχουμε ρίξει στο πίσω μέρος
του σπιτιού ή κάτω στην αποθήκη όλον αυτόν τον κόσμο, που θυμόμαστε μόνο στον
Φόνο και στην παρανομία, έτσι για τσίρκο ντι τελεβιζιόνε και μετά από λίγο
επιστρέφουμε στον υπόκοσμο του
Μαργιετογωγομαστροκωσταντινοκαραμανλο-μπεζεντακομικρουτσικομενεγακοψινάκικου
τέρατος που αλληλοφωτογραφίζεται όπως φωτογραφίστηκε από την καραμπίνα και την
πατημασιά ο Δολοφόνος. Πρέπει να κρατηθούμε μακριά φίλε. Μας έχουν στήσει
καρτέρι. Μακριά, “αλλιώς θα φάνε τις φτωχές μας τις ψυχές σαν τσίχλες”».