Πρόσωπα Η μουσική ως πρωταρχική ανάγκη

«Το να γράφεις ένα τραγούδι σε δίσκο είναι όπως όταν πιάνεις έναν
σπουργίτη: πρέπει να προσέξεις να μην το σκοτώσεις. Μερικές φορές, από τη
βιασύνη να μεταφέρεις ένα τραγούδι σε δίσκο, απομένεις έχοντας στο χέρι μερικά
πούπουλα μόνο, και ο σπουργίτης, δηλαδή το τραγούδι, έχει πετάξει μακριά…

Τομ Γουέιτς: «Με παρηγορεί το γεγονός ότι οι μουσικοί θέλουν ακόμη να παίζουν ζωντανά»

Τα τραγούδια έχουν τη δική τους περίοδο επώασης, μερικά βιάζονται να
διαδοθούν, άλλα θέλουν να μείνουν στη σκιά και να συνεχίσουν να αλλάζουν με
τον καιρό. Το τραγούδι έχει παράδοση χιλιάδων ετών, αντίθετα η δισκογραφική
βιομηχανία έχει ζωή μόλις εκατό χρόνια. Επί αιώνες τα τραγούδια μεταφέρονταν
προφορικά.

Αποφάσισα να γίνω τραγουδοποιός όταν ήμουν γύρω στα 4 και ο πατέρας μου
τραγουδούσε μεξικάνικους σκοπούς με την κιθάρα. Μετά ήρθε ο Χάρρυ Μπελαφόντε
και ήταν έρωτας με το πρώτο άκουσμα. Πάντα με προσείλκυαν άλλες κουλτούρες, η
μουσική μου γεννιέται από την πάλη επιρροών ασυμβίβαστων μεταξύ τους. Μου
αρέσουν η Τζούντυ Γκάρλαντ και οι Μπλακ Φλαγκ, ο Φρανκ Σινάτρα και οι Σεξ
Πίστολς, το μαριάκι, η ρούμπα, η μπόσα νόβα…

Και το τανγκό… πολύ τανγκό. Κάποτε στο ραδιόφωνο άκουγα τα πάντα, ήταν το
σχολείο μου. Αργότερα άναψε η σπίθα για τον Τζέημς Μπράουν και όλη τη μαύρη
μουσική. Τι ωραία εποχή, πόσα ταλέντα! Τώρα η βιομηχανία είναι γεμάτη ψεύτες
και ανέντιμους. Προσπαθούν να πείσουν τον πρώτο που θα έρθει ότι θα είναι ο
επόμενος Έλβις· μετά, αν δεν πουλήσει αμέσως, τον πετάνε έξω σαν αλήτη, ακόμη
κι αν είναι ιδιοφυΐα.

Σήμερα, iPod, Mp3 και Ίντερνετ έχουν κάνει να ατροφήσει το ενδιαφέρον του
κοινού, ακόμη και οι καλλιτέχνες έχουν χάσει αυτό το αίσθημα της περιπέτειας
που τους έσπρωχνε να πειραματιστούν. Με παρηγορεί όμως το γεγονός ότι οι
μουσικοί θέλουν ακόμη να παίζουν ζωντανά και ότι η μουσική εξακολουθεί να
είναι μια πρωταρχική ανάγκη.

Η καλλιτεχνική μακροβιότητά μου έχει να κάνει μ’ ένα είδος ακεραιότητας που,
προφανώς, απαίτησε οικονομικές θυσίες. Ξέρετε πώς πάει το πράγμα, όχι; Η
φωτογραφία σου στις εφημερίδες γίνεται όλο και μικρότερη, οι κριτικές των
δίσκων σου όλο και πιο σύντομες… Αλλά είναι ΟΚ, ποτέ δεν σκέφτηκα να γίνω
όπως οι Μπητλς και οι Ρόλινγκ Στόουνς.

Η ζωή μου είναι διαφορετική κάθε μέρα. Είναι σαν να βρίσκομαι στον πύργο
ελέγχου αεροδρομίου: στιγμές θανάσιμης ανίας, στιγμές απόλυτου τρόμου. Μερικές
φορές κάνεις πάρτι, άλλοτε λιμοκτονείς: στη μέση το τίποτε. Μερικές φορές
πάλι, η ζωή μου επιπλέει πάνω στο πέταλο ενός νούφαρου».

Αποσπάσματα από συνέντευξη που έδωσε ο Τομ Γουέιτς στην ιταλική εφημερίδα «Λα
Ρεπούμπλικα» με την ευκαιρία της κυκλοφορίας, στις 17 Νοεμβρίου, του
καινούργιου τριπλού CD «Orphans: Brawlers, bawlers and bastards», με 54
τραγούδια, 30 από τα οποία ανέκδοτα ώς τώρα.