Το τέταρτο κουδούνι

Με τι λαχτάρα περιμένω – πώς και πώς! -, μετά τις αναγγελίες Βουλγαράκη
περί Εθνικού – μήπως θα ‘ταν καλύτερα «Ελληνικού»; – Κέντρου Θεάτρου και Χορού
και περί των νέων μελών των Γνωμοδοτικών Επιτροπών Θεάτρου και Χορού, το
καινούργιο τεύχος του έξω καρδιά, του «κίνκι» Δελτίου της Εταιρείας Ελλήνων
Θεατρικών Συγγραφέων με τις αντιδράσεις του, δε λέγεται…

Το number one ευθυμογραφικό έντυπο της πόλης! Καινούργιο συκώτι κάνω
κάθε φορά. «Καλτ» σας λέω.

Το έργο του Βασίλη Κατσικονούρη «Καλιφόρνια ντρίμινγκ» που ανέβασε πρώτος
– πολύ καλή παράσταση – στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού το 2003-2004 θα
σκηνοθετήσει και πάλι ο – πολύ προσεκτικός – Τάκης Τζαμαργιάς (στη φωτογραφία)
ως συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων και του «Μεταξουργείου» της Άννας Βαγενά.
Ενώ «Το γάλα» του παίζεται ήδη στην Νέα Σκηνή του Εθνικού στην εξαιρετική
σκηνοθεσία του Νίκου Μαστοράκη – τυχερός ο Βασίλης Κατσικονούρης.

Τα σκηνικά και τα κοστούμια θα ‘ναι της Μαρίας Κονομή, η μουσική του
Πλάτωνα Ανδριτσάκη κι η επιμέλεια κίνησης της Ζωής Χατζηαντωνίου όπως και στην
πρώτη φορά. Στη διανομή: Πέτρος Σταθακόπουλος, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Σοφία
Καραγιάννη, Λουίζα Κωστούλα.

Η πρεμιέρα, τα Χριστούγεννα στα Γιάννινα. Στη συνέχεια η παράσταση θα
μεταφερθεί στο «Μεταξουργείο» για να παίζεται τα Δευτερότριτα παράλληλα με το
«Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;» του Άλμπι που παρουσιάζει η Άννα Βαγενά
σε σκηνοθεσία Ελένης Μποζά.

Ο Τάκης Τζαμαργιάς θα ετοιμάσει, όμως, και με τη δική του ομάδα «Δυτικά
της Πόλης», στον «Φούρνο», το έργο της Αμερικανοπαλαιστίνιας Μπέτι Σάμιε
«Black Eyed» – ο τίτλος αμετάφραστος ακόμα – που ‘χει μεταφράσει η Δέσποινα
Σαραφείδου: τα βάσανα της Παλαιστίνης μέσα από τέσσερις γυναίκες – απ’ τη
Δαλιδά μέχρι σήμερα.

Εκλεκτικές συγγένειες. Δε συμβαίνει συχνά – στην Ελλάδα δεν έχει συμβεί
ποτέ – ν’ ανεβαίνουν στη σκηνή τρεις Ντοστογιέφσκι μαζεμένοι. Πόσο μάλλον όταν
ο Φιόντορ ο Μέγας δεν έχει γράψει θέατρο. Ελάτε, όμως, που τα πεζά του βρίθουν
διαλόγων, άρα ενέχουν τη θεατρικότητα…

Σουμάρω, λοιπόν, και σας θυμίζω ότι φέτος ο Λευτέρης Βογιατζής ετοιμάζει
την «Ήμερή» του – μια νουβέλα – ως μονόλογο στο θέατρο «Οδού Κυκλάδων», ο
Στάθης Λιβαθινός (φωτογραφία) τον «Ηλίθιο» στην Πειραματική Σκηνή – στη Μεγάλη
Σκηνή του «Από Μηχανής» -, ενώ η Μάγια Λυμπεροπούλου θα κάνει, όπως σας
έγραφα, τους «Δαιμονισμένους» το καλοκαίρι, για το Φεστιβάλ Αθηνών – στο
Ολυμπιακό Κλειστό Γυμναστήριο Φαλήρου ή στο «Πειραιώς 260» κι όχι στο Ηρώδειο
όπως λαθεμένα ανέφερε ο τίτλος στο εξώφυλλό μας την προπερασμένη Πέμπτη.

Παράλληλα, μόλις κυκλοφόρησε απ’ τον Κέδρο κι η διασκευή της Γκάγκα
Ρόσιτς για τον «Ηλίθιο» που ‘χε προταθεί πέρσι στο Εθνικό να την κάνει ο
Σλόμπονταν Ουνκόφσκι αλλά το σχέδιο δεν ευοδώθηκε κι ο Ουνκόφσκι έκανε τον
«Λιρ».

Γιατί η ΕΡΑ δε μετονομάζει το Τρίτο της Πρόγραμμα σε Πρόγραμμα
Η-Εκπομπή-Που-Ακολουθεί-Μεταδίδεται-Σε-Επανάληψη για να ακριβολογεί; Όλη τη
μέρα αυτή την εκφώνηση ακούω. Έχω μάθει όλες τις παλιές εκπομπές απέξω κι
ανακατωτά.

Όλος ο κόσμος είναι, ως γνωστόν, μια σκηνή…

Αλλά υπάρχουν κι όρια. Ντροπή! Ας βρεθεί μια λύση. Κάποιος δε θα πρέπει
ν’ ασχοληθεί;

Δε θα συνεργαστεί, τελικά, ο Στάθης Ψάλτης με την Νέα Σκηνή του Εθνικού
και τον Δημήτρη Λιγνάδη.

Κρίμα. Χάνει μια μεγάλη ευκαιρία ν’ αλλάξει, όπως του αξίζει, τη
ρότα του. Που μπορεί να ‘ταν κι η τελευταία…

ΤΟΥΣ «Βάκχες»… Το ‘δαν κι αυτό τα μάτια μου τυπωμένο. Σε ημερήσια
εφημερίδα.

Σου λέει, τόσα χρόνια «όχι ΤΙΣ ”Όρνιθες”, ΤΟΥΣ ”Όρνιθες”», μας
ανεβάζουν, «όχι ΤΙΣ ”Όρνιθες”, ΤΟΥΣ ”Όρνιθες”» μας κατεβάζουν, ε, ας
γίνουμε επιτέλους λόγιοι κι εμείς. Οπότε και… ΤΟΥΣ «Βάκχες».

Βλέπω την κ. Βάνα Μπάρμπα να επιμένει να εμφανίζεται ακόμα με αβυσσαλέα
ντεκολτέ κι – ο Θεός να με συχωρέσει – την πρόσφατη Cow Parade θυμάμαι…

Θέλω να ευχαριστήσω θερμά όσους «πιστούς» της στήλης, φίλους ή και
απλώς αναγνώστες, εδώ κι εφτά σχεδόν χρόνια, στέλνουν με κάθε τρόπο τα
μηνύματά τους, γραπτά, ηλεκτρονικά – και ζητώ συγγνώμη που δεν προλαβαίνω να
απαντήσω σ’ όλους – ή και προφορικά όταν με συναντούν. Από ευχές κι αγάπη και
ενδιαφέρον μέχρι επισημάνσεις, διορθώσεις, παρατηρήσεις ακόμα και παράπονα.
Αυτοί είναι που με στηρίζουν. Κι άσε τους «νταβατζήδες» και τους «νονούς» να
γράφουν και να λένε ό,τι θέλουν. Θα ‘χουν τους λόγους τους…

Είμαι του δαντικού guarda e passa – κοίτα και προσπέρνα… Υπάρχει,
λένε, κι η εκδοχή guarda, sputa e passa – κοίτα, φτύσε και προσπέρνα – αλλά
σιγά που θα χαραμίσω σάλιο…

Καημένε, αείμνηστε, Έντιμε Σωτήρη Πατατζή…

Διαβάζω το σημείωμά του για το πρώτο ανέβασμα του έργου, το 1959,
ανατυπωμένο στο πρόγραμμα της καλοκαιρινής παράστασης του ΔΗΠΕΘΕ Κρήτης με τον
εξαίρετο Γιώργο Παρτσαλάκη (φωτογραφία), για τον «Δον Καμίλο» του – παράσταση
που ‘χει μεταφερθεί τώρα στο «Βέμπο». Να εξηγεί, ο άνθρωπος, με κάθε
λεπτομέρεια τι έχει αντλήσει απ’ τα ευθυμογραφήματα του Ιταλού Τζοβανίνο
Γκουαρέσκι για την κωμωδία του.

Κι αυτομάτως κάνω τη σύγκριση, τώρα που το Ήθος έχει μετατραπεί σε
«ύφος» – και τι «ύφος», τουλάχιστον Τσέχοφ… – με την ξεφτίλα σύγχρονών μας
ομοτέχνων του που ‘χουν θερίσει κι αλωνίσει, σε έργα τους θεατρικά και σενάρια
τηλεοπτικά, ξένα έργα και ιδέες. Χωρίς να λένε κουβέντα επί του θέματος – άντε
το πολύ ένα «πάνω σε μια ιδέα»…

Το ‘βλεπα, το ξανάβλεπα μπροστά στο Μέγαρο το – ευτραφέστατο – γλυπτό του
Μποτέρο – πρόσφατη η διπλή έκθεσή του στην Αθήνα – και σκεφτόμουνα: «Πώς
έχουμε το Μνημείον του Αγνώστου Στρατιώτου; Δε θα μπορούσε να ‘ναι το Μνημείον
της Αγνώστου Σοπράνο»; Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…