[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Μέρες μυστήριες, μέρες της ντροπής. Μέρες αποστροφής και ναυτίας. Πώς γίναμε
έτσι; Παιδιά που από καιρό έχουν χάσει το τεκμήριο της αθωότητας για να είναι
ακόμη παιδιά και μεγάλοι που ερίζουν δημοσίως για το ποιος είναι πιο
αντιρατσιστής από τον άλλο. Δημοσίως. Γιατί κατ’ ιδίαν, την ίδια ώρα που
εκείνοι κάνουν το σόου τους στα παράθυρα, μια κοινωνία ολόκληρη τρέμει
σύγκορμη στην ιδέα ότι «αυτή παρέσυρε τα παιδιά» διότι, όπως είναι γνωστό,
«αυτές οι ξένες, παιδί μου, τα θέλουν». Και αναθεματίζει την ώρα και τη στιγμή
που «όλοι αυτοί ήρθαν να φάνε ένα κομμάτι ψωμί και τώρα σήκωσαν κεφάλι και
ζητάνε δικαιώματα». «Όλοι αυτοί». Που δεν έχουν όνομα, ούτε ταυτότητα, αλλά
μόνο χρώμα, άλλη γλώσσα και άλλη θρησκεία. Ντροπή και αίσχος. Που δεν
ξεπλένονται ούτε από τις δηλώσεις αποδοκιμασίας του κυβερνητικού εκπροσώπου,
ούτε από θεαματικές κινήσεις όπως αυτή του Προέδρου της Δημοκρατίας….

Δεν φταίνε

Τα μόνα που δεν φταίνε είναι τα παιδιά. Ναι, αυτά τα παιδιά που ενέχονται στον
βιασμό της μικρής. Τα παιδιά θα καταδικάσουμε γιατί έκαναν ό,τι αποτρόπαιο
έκαναν; Και η κοινωνία θα τη γλιτώσει; Έτσι θα τη βγάλει; Ως λευκή περιστερά;
Δεν είναι αυτή η κοινωνία που βλέπει τον ξένο όχι μόνο ως εχθρό, αλλά και ως
ένοχο; Δεν είναι αυτή η κοινωνία που δεν της γεμίζει το μάτι ο λίγο σκούρος, ο
λίγο κακοντυμένος, ο λίγο ταλαίπωρος στην όψη; Όποιος μιλάει σπαστά ελληνικά
και προσπαθεί να τα φέρει βόλτα κάνοντας ό,τι δουλειά δεν καταδέχεται πλέον να
κάνει ο Έλληνας; Τι μας παραξενεύει λοιπόν στη συμπεριφορά των παιδιών; Γιατί
να είναι άλλη, τη στιγμή που στον δρόμο, στο σπίτι, στη διασκέδαση ακούνε σε
όλους τους τόνους ότι ο ξένος είναι κατώτερος. Ότι δεν έχει δικαιώματα, αλλά
μόνο υποχρεώσεις. Κι αν πού και πού ξεφύγει κανείς, όπως η μικρή της
Αμαρύνθου, και βγάλει 19,8 απολυτήριο, πρόβλημα δικό της. Θέλει δεν θέλει, θα
επιστρέψει εκεί όπου ανήκει…

«Κι αν είναι… μαύρος, μην τον φοβάσαι»

Γέλαγαν μερικοί που είδαν τον Γιώργο πριν από περίπου ένα χρόνο να μετέχει σε
ένα φεστιβάλ μεταναστών από την Αφρική και να χορεύει μαζί τους ένα χορό της
πατρίδας τους. Γέλαγαν και κορόιδευαν. «Κοίτα πώς χοροπηδάει, ανάμεσα στους
μαύρους». Πράγματι χοροπήδαγε, προσπαθώντας να ακολουθήσει τα βήματα του
χορού. Αλλά αυτό ήταν το ζητούμενο; Αν ο Γιώργος τα καταφέρνει στο χούλα χουπ;
Ή το ότι πήγε στη γιορτή τους, γλέντησε μαζί τους και έστειλε το μήνυμα ότι
«κι αν είναι … μαύρος, μην τον φοβάσαι» (για να παραφράσω το γνωστό ροκ
τραγούδι), αλλά είναι άνθρωπος κι αυτός. Και πως βρέθηκε εδώ, γιατί εκεί όπου
ζούσε ή από πείνα θα πήγαινε ή από σφαίρα. Διότι αν ήταν καλά στην πατρίδα
του, σίγουρα θα έμενε εκεί. Όχι εδώ, να στοιβάζεται μαζί με άλλους σε ανήλια
βρωμερά υπόγεια και να τρώει αποφάγια…

Αλλαγή στα σχολεία

Μ’ αυτά και μ’ εκείνα, όλα όσα θα ‘θελε να πει κανείς για την εκπαιδευτική
μεταρρύθμιση, το παρατεινόμενο μπάχαλο στην Παιδεία και όλα τα συναφή περνούν
σε δεύτερη μοίρα. Τι να την κάνω εγώ τη μεταρρύθμιση όταν συμβαίνουν κάτι
τέτοια όπως το περιστατικό της Αμαρύνθου; Σε ένα σοβαρό κράτος, ύστερα από
κάτι ανάλογο θα διαπερνούσε ηλεκτρικό ρεύμα ολόκληρη τη ραχοκοκαλιά του
πολιτικού κόσμου. Και το ελάχιστο που θα έκανε μια κυβέρνηση που σέβεται τον
εαυτό της θα ήταν να καθιερώσει στα σχολεία μάθημα για τον ρατσισμό και την
ξενοφοβία. Αντί τα παιδιά να μαθαίνουν τους βίους των προφητών επειδή έτσι
επιθυμεί ο Μακαριώτατος Χριστόδουλος, δεν θα ήταν πιο επωφελές και για εκείνα
και για την κοινωνία να διδαχθούν τις πανανθρώπινες αξίες της αλληλεγγύης και
του εθελοντισμού; Αν μη τι άλλο θα ωφελούσε τον δικό τους βίο, που είναι και
το ζητούμενο…

Πιπίλα

Το ζητούμενο πάλι του κυρίου Βερέμη, του εμπνευστή της εκπαιδευτικής
μεταρρύθμισης, είναι πότε θα περάσει η μεταρρύθμισή του, θα υλοποιηθεί δηλαδή,
για να λέμε μετά όλοι «α, τι ωραία μεταρρύθμισε την Παιδεία ο κύριος Βερέμης».
Αποφεύγοντας τον πειρασμό να αναφερθώ στα ειδικότερα αυτής της μεταρρύθμισης,
τα οποία προφανώς δεν πρέπει να έχουν και πολλή σχέση με την πραγματικότητα αν
κρίνω από τον τρόπο που αντιδρά το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας, θέλω
να σταθώ στο θέμα μεταρρύθμιση ως έννοια. Μπορώ μετά βεβαιότητος να πω ότι η
έννοια ως όρος δεν ήταν άγνωστη και στον Πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή. Αλλά δεν
είχε την παραμικρή διάθεση να ασχοληθεί μαζί της. Στην πορεία τού προέκυψε.
Από τις δημοσκοπήσεις, που του έλεγαν ότι έργο δεν μπορείς να κάνεις, πιπίλα
τη λέξη «μεταρρύθμιση» και καθάρισες. Ε, αυτό κάνει τώρα. Πραγματικές
μεταρρυθμίσεις, μια άλλη φορά…

Η βία στα γήπεδα

Μια άλλη φορά επίσης λέω να ασχοληθούμε και με το θέμα της βίας στα γήπεδα.
Θυμάμαι τη Νέα Δημοκρατία να βγαίνει στα κεραμίδια, κάθε φορά που επί
κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ έσπαγαν μερικά κεφάλια στα γήπεδα, και να ζητάει τις
παραιτήσεις των αρμοδίων, ως υπευθύνων. Τώρα που τα έκτροπα γίνονται κάθε
Κυριακή, η κυβέρνηση όταν δεν σφυρίζει αδιάφορα, ρίχνει τις ευθύνες σε κάθε
άλλον εκτός από τον εαυτό της. Η Αστυνομία λέει, εμείς τους πιάνουμε τους
ταραξίες, αλλά οι δικαστές τους αφήνουν ελεύθερους, οι δικαστές ρίχνουν την
ευθύνη στην Αστυνομία που παραπέμπει τους συλληφθέντες με ελλιπή κατηγορητήρια
– ένας μύλος. Και στο μεταξύ, τα παλικάρια, βλέποντας ότι τίποτε δεν έχουν να
φοβηθούν, επιδίδονται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση στη δημιουργία επεισοδίων.
Πότε θα γίνει κάτι; Μόλις θρηνήσουμε ανθρώπινα θύματα.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Εκλογές στις 3 Ιουνίου…

Σε μεγάλο (λέμε τώρα) δίλημμα βρίσκεται ο Καραμανλής. Τον απασχολεί, μου λένε,
έντονα, το πότε θα πρέπει να κάνει εκλογές. Πριν από τις διακοπές ή μετά τις
διακοπές (του καλοκαιριού εννοείται); Αυτοί που του λένε εκλογές μετά διακοπές
είναι εκείνοι που φοβούνται δύο πράγματα: πρώτον, ότι θα δυσχεράνουν κι άλλο
τα πράγματα στην οικονομία και, δεύτερον, ότι αν βραδύνουν οι εκλογές, για
μετά το καλοκαίρι δηλαδή, μπορεί το ΠΑΣΟΚ να συμμαζευτεί και να διακινδυνεύσει
η Νέα Δημοκρατία τη δεύτερη τετραετία την οποία τώρα παρουσιάζει ότι την έχει
στο τσεπάκι της. Εκείνοι που του εισηγούνται διακοπές πρώτα και μετά εκλογές
πιστεύουν ότι ο κόσμος θα γυρίσει ευχαριστημένος από τις διακοπές, χαλαρός και
απροβλημάτιστος, και θα πάει να ρίξει την ψήφο του στον Καραμανλή. Για τα τέλη
Σεπτεμβρίου το «βλέπουν» αυτοί οι δεύτεροι. Για τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου
(Κυριακή 3 συγκεκριμένα!) το «βλέπουν» οι άλλοι. Ποιος θα επικρατήσει; Μάλλον
οι επιμένοντες τον Ιούνιο…