«Έχω ψύχωση με τον Μάρλον Μπράντο»

Στην ταινία «Αναζητώντας τον Ριχάρδο», την οποία και σκηνοθέτησε, ο Αλ Πατσίνο εκπλήρωσε ένα όνειρό του: «Ήθελα πολύ ο κόσμος να ακούσει Σαίξπηρ χωρίς να ξέρω γιατί»

«Εγώ, ο Αλ Πατσίνο». Είναι μια φράση που κάνει σίγουρα πολλά κεφάλια να
γυρίζουν. Πρώτα, γιατί πολύ απλά είναι ο Αλ Πατσίνο και μετά γιατί ο Άλφρεντ
Τζέιμς Πατσίνο από το Νότιο Μπρονξ, ετών 66 και ιερό τέρας της μεγάλης οθόνης,
σπάνια μιλάει για τον εαυτό του.

«Αντίθετα – λέει ο Πατσίνο – οι χαρακτήρες που ενσαρκώνω στην οθόνη λένε
πράγματα που δεν θα μπορούσα εγώ να πω αν και πολύ θα το ήθελα». Στο μυαλό
έρχονται αμέσως ο Τόνι Μοντάνα (από τον «Σημαδεμένο» του Μπράιαν Ντε Πάλμα,
1983) και ο Μάικλ Κορλεόνε (από τον «Νονό ΙΙ» του Φράνσις Φορντ Κόπολα, 1974)
ίσως και ο σατανικός Τζον Μίλτον (από τον Δικηγόρο του Διαβόλου του Τέιλορ
Χακφορντ, 1997).

Το «Εγώ, ο Αλ Πατσίνο» δεν είναι ακριβώς αυτοβιογραφία και δεν είναι
ημερολόγιο. Είναι το απόσταγμα από πολλές ώρες συνεντεύξεων για τρεις περίπου
δεκαετίες του Λόρενς Γκρόμπελ με τον ηθοποιό. Η πρώτη τους συνάντηση έγινε το
1979, ενώ ο Πατσίνο στα μάτια του κοινού ήταν το σκληρό αφεντικό της Μαφίας,
ψυχρός και απλησίαστος (ο Νονός, γαρ) και η συνέντευξη θα δημοσιευόταν στο
περιοδικό «Playboy». Ο Πατσίνο κάθε άλλο παρά πρόθυμος ήταν να δίνει
συνεντεύξεις. Δεν του άρεσε να αφηγείται τη ζωή του, γιατί ήταν της άποψης πως
«ο κόσμος μπορεί να πιστεύει πιο πολύ τις προσωπικότητες στην οθόνη που έχει
αγαπήσει, αν δεν ξέρει την προσωπική ζωή του ηθοποιού». Εμπιστεύτηκε ωστόσο
τον Γκρόμπελ όταν διάβασε μία συνέντευξή του από τον Μάρλον Μπράντο.«Δεν είχα
άλλους δισταγμούς πλέον. Γιατί ήξερα καλά τον Μπράντο και αν αυτός ο
δημοσιογράφος του είχε αρέσει και εκείνος του είχε μιλήσει με τέτοια
ειλικρίνεια, θα μπορούσα και εγώ να το κάνω».

Από τότε και για περίπου τριάντα χρόνια ο δημοσιογράφος συναντά και
κουβεντιάζει με τον Πατσίνο. «Είναι άνθρωπος συνεσταλμένος και χαμηλού προφίλ»
σημειώνει ο Γκρόμπελ, του οποίου η επόμενη συνέντευξη με τον σταρ δημοσιεύεται
στο περιοδικό «Movieline». Με τον Μάρλον Μπράντο ο Πατσίνο έχει ψύχωση και
προσπαθεί να πλησιάσει τον μύθο του – «δεν είμαι καν κοντά, αλλά τον λατρεύω»,
λέει. Και παρακολουθεί πάντα με μεγάλο ενδιαφέρον το άλλο ιερό τέρας της
οθόνης, τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Ο Πατσίνο κέρδισε το Όσκαρ για την ερμηνεία του
στην ταινία «Άρωμα γυναίκας», που μάλλον δεν θεωρείται από τις καλύτερές του.
Ο ίδιος, πάντως, πιστεύει πως το κοινό τον έχει ταυτίσει περισσότερο με τον
Τόνι Μοντάνα από τον «Σημαδεμένο».