«Ανάσταση» στον καναπέ

Δεν ξεχνά τις «εθνικές» εμμονές του ο Παναγιώτης Ψωμιάδης. «Στις εθνικές επετείους σηκώνουν μόνον Έλληνες τη σημαία»

Στον καναπέ της Τατιάνας στρογγυλοκαθισμένος ο Ψωμιάδης, ο Θεσσαλονικεύς, ο
στρινγκοκτόνος. Τώρα που τελειώσαμε με τις εκλογές να κάνουμε και λίγη
τηλεόραση. Καιρός ήταν. Πάνω που είχε αρχίσει το φιλοθεάμον να παθαίνει
σύνδρομο στέρησης.

«Με είπαν τηλε-διασκεδαστή. Φέρε εδώ κανένα μπουζουκάκι να δεις τι
διασκεδαστής είμαι». Μεγάλο ταλέντο. Κελεπούρι. Για την πολιτική στην εποχή
της τηλεόρασης ή μάλλον για την πολιτική που κάνει τηλεόραση.

Γιατί αυτή η πολιτική είναι ευπρόσδεκτη στην τηλεόραση των Νίκων, της Τατιάνας
και λοιπών. Όποιος είναι καλός διασκεδαστής κάνει νούμερα και όποιος κάνει
νούμερα είναι ευπρόσδεκτος στις εκπομπές που κυνηγούν τα νούμερα και όποιος
είναι ευπρόσδεκτος στα τηλεοπτικά σαλονάκια για να κάνει νούμερα κάνει νούμερα
και στις κάλπες. Κάπως έτσι, απλά είναι τα πράγματα.

Και τα ξεμπέρδεψε ακόμη περισσότερο ο Πανίκος. «Εγώ είμαι παιδί του
πεζοδρομίου, με την καλή έννοια. Κάτι βουτυρομπεμπέδες που βγήκαν στην
πολιτική και δεν έκαναν τίποτε πριν, εγώ δεν τους πάω». Μπράβο τσολιά μου. Και
πρωθυπουργός. Γιατί εδώ που τα λέμε, ούτε στο μικρό σας δαχτυλάκι ο νυν.

Και μετά άρχισαν τα παράπονα για το «αθηναϊκό δημοσιογραφικό κατεστημένο»: «Το
πρωί με σταυρώνανε, το βράδυ με σταυρώνανε, μετά με παίρνανε τηλέφωνο, με
συγχωρείς κάνουμε τη δουλειά μας, την άλλη μέρα με σταυρώνανε πάλι. Άνοιξα τον
Κώδικα της Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας, δεν τα επιτρέπει αυτά».

Το καλύτερο όμως ήρθε μετά: «Εισαγγελείς κατήντησαν (sic) ορισμένοι.
Είναι δυνατόν; Να ισοπεδώνεις τον άλλον για μερικά ποσοστά τηλεθέασης; Άγγιξαν
ανθρώπινες χορδές. Να τη χέσω τέτοια δημοσιογραφία».

Μάλιστα. Να το κάνετε. Μακριά όμως από τον καναπέ της Τατιάνας, γιατί δεν έχει
σχέση με το είδος, να μη λερωθεί τσάμπα.

Προς το παρόν άγγιξε ο Ψωμιάδης ανθρώπινες χορδές της Τατιάνας: «Εγώ
δεν θα μπορούσα να είμαι στην πολιτική, γιατί εδώ στον δημοσιογραφικό χώρο να
φανταστείτε και πάλι μια φορά έχασα την ψυχραιμία μου για δευτερόλεπτα και επί
μέρες το έδειχναν και έλεγαν ότι την έχασα ψεύτικα». Α! τους παλιανθρώπους,
τους παραβάτες των κωδίκων, τους τηλε-εισαγγελείς που καταδικάζουν αθώες
τηλε-κουτσομπόλες και ακόμη πιο αθώους – άσπιλους να τους πούμε; – νομάρχες
για μερικά νούμερα τηλεθέασης.

Υπέροχοι οι δυο τους, τρισχαριτωμένοι, σαν πιτσιρίκια που παίζουν τις
κουμπάρες. Για την ακρίβεια έπαιζαν τα θύματα, γιατί οι «κουμπαριές» δεν είναι
για παιχνίδια στις μέρες μας, καθίστανται ύποπτες. Άλλωστε, το θύμα εξ ορισμού
θεωρείται αθώο. Που σημαίνει ότι όλοι οι άλλοι είναι ένοχοι πλην Ψωμιάδη και
Τατιάνας.

Αλλά η δαιμονία, για να μην πουν ότι τον χαϊδεύει, έκανε την κρίσιμη
ερώτηση: «Λέτε πως δεν πρέπει να σηκώνουν στην παρέλαση ξένοι την σημαία». Εδώ
δεν έχει αστεία για τον νομάρχη: «Στις εθνικές επετείους σηκώνουν μόνον
Έλληνες τη σημαία, Έλληνας γεννιέσαι δεν γίνεσαι» – με τη βούλα που λένε.

«Με αυτά που λέτε, θα σας πουν ότι ανήκετε στην άκρα Δεξιά». «Τι είναι αυτό;
Δεν ξέρω εγώ από αυτά» – γιατί να ξέρει; Ένα αθώο «θύμα» είναι.

«Διαφωνώ κάθετα, αν είναι καλός μαθητής κάποιος δικαιούται να κρατήσει τη
σημαία», επιμένει η Τατιάνα της δημοκρατίας και της ανοχής. «Καλά διαφωνείς
εσύ γιατί πρέπει να κάνουμε και νούμερα».

Πολιτικοί για καλή τηλεόραση

Όλα κι όλα, μη χάνουμε τον στόχο. Τα νούμερα. Γιατί δεν κλήθηκε ο Ψωμιάδης
στην εν λόγω εκπομπή για να αναπτύξει τις πολιτικές του πεποιθήσεις ούτε καν
για να ερωτηθεί για το έργο του, που το χιλιοδιαφημίζει και ουδείς γνωρίζει
ποιο είναι επιτέλους. Κλήθηκε για να γίνει η αναπαραγωγή του «μύθου» που ο
ίδιος έχει κατασκευάσει για τον εαυτό του ως «παιδί του λαού». Προβλήθηκε
συνέντευξη με τη μητέρα του, με τη σύζυγό του, με φίλους του, όλοι να πουν τα
καλύτερα φυσικά. Πιστός γιος, φίλος, σύζυγος, στην υπηρεσία του λαού της
Θεσσαλονίκης, φτωχός πολιτικός που σκέφτεται μόνο το καλό του τόπου και άλλα
συγκινητικά. Μέχρι που βούρκωσε και ο ίδιος. Με τέτοιους πολιτικούς άνδρες δεν
έχει να φοβηθεί τίποτε η τηλεόραση. Θα έχει άφθονο θέαμα.