ΜΑΤΙΕΣ Καλλιέργεια

«Επιτέλους, τέλος!» Ήταν ένας οκτάστηλος τίτλος. Δεν θυμάμαι σε ποιαν
εφημερίδα. Ούτε χρονολογία θυμάμαι. Ούτε και σε τι αφορούσε. Τον δανείζομαι,
όμως. Με ανακούφιση. Γιατί «επιτέλους, τελειώσαμε» με τις εκλογές. Που τις
κουβεντιάζαμε μήνες και μήνες. Και, δεκαπέντε μέρες, τώρα, μας βομβάρδιζαν με
αυτές, όλα τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων. Με τους τηλεστάρ επικεφαλής. Και με
τους – γνωστούς – πολιτικούς να εναλλάσσονται στα διάφορα πάνελ. Και να λένε,
ο ένας το κοντό του κι ο άλλος το μακρύ του…

Πώς την έχουμε πατήσει, έτσι; Πώς παρασυρθήκαμε και, ενώ υπάρχουν τόσα
προβλήματα μπροστά μας, άλλο δεν κάνουμε από το να συζητάμε για τον Καραμανλή
και τον Παπανδρέου, τα «μηνύματα» της λαϊκής «ετυμηγορίας», τις «μετακινήσεις»
των ψηφοφόρων, τα «ποιοτικά χαρακτηριστικά» των δημοσκοπήσεων και όλα τα
άλλα… εμπριμέ, που ενδιαφέρουν αποκλειστικά και μόνο χίλιους ανθρώπους, σε
όλη την Ελλάδα;

Κάνουμε τους έξυπνους, αλλά είμαστε τα μεγαλύτερα κορόιδα της Ευρώπης.
Χρωστάμε παντού! Για να μπορέσουμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα, τρέχουμε και
δανειζόμαστε, με εξοντωτικά επιτόκια, τοκογλυφικά, πιο σωστά, από όλες τις
τράπεζες! Στο κεφάλι μας μέσα τρέχουν, σαν φωτεινά τρενάκια, η γκλαμουριά, το
καινούργιο αυτοκίνητο, το κινητό της τελευταίας μόδας, η γυάλινη ζωή της
τηλεόρασης, η πάσης φύσεως «χλίδα»!

Έτσι μας έχουν καταντήσει! Με το λέγε λέγε, με τις τηλεοπτικές, πασπαλισμένες
με ροδοζάχαρη και πολιορκημένες από χιλιάδες προβολείς, εκπομπές, με τις
διαφημίσεις, που παίρνουν τα μυαλά του καθενός, με τα «ιν» και τα «άουτ», δεν
βλέπουμε τι μας περιμένει, αύριο, μεθαύριο, και βαδίζουμε, νωχελικά, στα
μονοπάτια του… «παραδείσου»! Και η Τουρκία, δίπλα μας, έχει βγάλει τα νύχια
της, έτοιμη για καβγά. Και η Ολυμπιακή μάς κοστίζει – χώρια τα πρόστιμα – κι
εγώ δεν ξέρω πόσα εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο!

Έγραφε η Αμαλία Νεγρεπόντη, στα «ΝΕΑ», πριν από μερικές μέρες: «… Με
διάφορες επιμέρους ανακοινώσεις για την οικονομία, τη γήρανση του πληθυσμού,
τα “καμπανάκια” της Ε.Ε. για διάφορα θέματα, περνούν στα μουλωχτά, νέοι φόροι,
πρόστιμα για κυβερνητικά λάθη ή αδράνειες, που εμείς και μόνο εμείς θα
πληρώσουμε, επιπλέον αυξήσεις τιμών σε βασικά αγαθά, νέες “διευκολύνσεις” προς
κάθε λογής “ημετέρους” και πολλά άλλα…»

Αχ, πόσο δίκιο έχει ο Χρήστος Γιανναράς, που γράφει συνεχώς ότι στην Ελλάδα
πρέπει να αυξήσουμε όχι μόνο το κατά κεφαλήν εισόδημα, αλλά, κυρίως, την κατά
κεφαλήν καλλιέργεια…