Χρώματα κατά της διαφθοράς

«Διόλου με νοιάζει πού βρίσκονται οι πίνακές μου, ποιος τους αγοράζει και γιατί. Ίσως έτσι σωθούν έπειτα από χρόνια σε κάποιο υπόγειο, όπως του Βαν Γκογκ» λέει ο Δημήτρης Μυταράς

«Εγώ είμαι σταθερός, τα κόμματα αλλάζουν. Δεν έχει καμιά σχέση η Δεξιά ή η
Αριστερά του ’50 ή του ’80 με τις σημερινές τους μορφές» δηλώνει ο παγίως
απαξιών (μέσα από κείμενα του) τούς πολιτικούς Δημήτρης Μυταράς. Αλλά
διευκρινίζει: «Συμπαθώ πιο πολύ τους δημάρχους. Έχουν πιο έντονη επαφή με τον
λαό, και αυτό τους εξαγιάζει».

Στο περιθώριο της αναδρομικής έκθεσης 40 έργων του (1958-2005) που
εγκαινιάστηκε στη Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο των Δημητρίων,
το δήλωσε. Γιατί… «υπάρχει μια αντιστοιχία ανάμεσα στην πολιτική και τη
ζωγραφική. Όταν ζωγραφίζουμε τη φύση, αυτή αλλάζει κάθε λεπτό. Αν είχαμε ένα
ευαίσθητο όργανο και μπορούσαμε να μετρήσουμε τις φωτοσκιάσεις, θα βλέπαμε ότι
όλα αλλάζουν συνεχώς. Το ίδιο συμβαίνει και στην πολιτική. Απειροελάχιστες
διακυμάνσεις από αστάθμητους παράγοντες επηρεάζουν τις επιλογές των πολιτών».
Και όμως δηλώνει πως δεν ψήφισε ποτέ! Με εξαίρεση τις τελευταίες βουλευτικές
εκλογές.

Ζωγραφίζει πάνω από 50 χρόνια και οι πίνακές του ξεπερνούν τις 3.000. Σπούδασε
στη Σχολή Καλών Τεχνών όπου έχει διατελέσει καθηγητής και πρύτανης. «Νομίζω
ότι η υπερπληροφόρηση που έχουμε κατάργησε την απλή πληροφόρηση», σχολιάζει
την αναταραχή στην παιδεία. «Ούτε και οι ίδιοι δεν γνωρίζουν γιατί απέχουν. Το
πρόβλημα ξεκινά απ’ τους καθηγητές και την κλίκα που ανακυκλώνεται στην
πανεπιστημιακή εξουσία με απόλυτα κομματικά κριτήρια».

Μέσα από τις σχέσεις των χρωμάτων στα έργα του «καταγγέλλει» όλα εκείνα με τα
οποία έρχεται καθημερινά σε σύγκρουση: «την πολιτική και κοινωνική διαφθορά,
την καταστροφή του περιβάλλοντος, την έλλειψη πολιτισμού».

Και όμως δεν πιστεύει στη λεγόμενη στρατευμένη τέχνη. «Στη δικτατορία έγιναν
ορισμένα απ’ τα χειρότερα έργα. Όμως υπάρχουν έργα φασιστικά που τα προτιμώ. Ο
Γκόγια αντιστεκόταν μέσα απ’ τα έργα το αλλά ήταν μεγάλος ζωγράφος. Ο Ρούμπενς
δεν κατάλαβε τίποτα απ’ τους πολέμους και ζωγράφιζε ωραίες γυναίκες και ήταν
επίσης μεγάλος ζωγράφος. Ακόμα και ο Πικάσο πάλευε απλώς με τον εαυτό του…
Είναι αυτός ο εσωτερικός πόλεμος που γεννά τα έργα».

Σε τι βοηθά, λοιπόν, η τέχνη;

«Θα απαντούσα πως δεν χρησιμεύει σε τίποτα! Είναι απλώς ένας τρόπος να δούμε
τον κόσμο, αλλά και μέσα μας. Ένα μέσο ενόρασης. Ο καθένας την εισπράττει
ανάλογα με την ευαισθησία του. Δεν πιστεύω όμως ότι οι καλλιεργημένοι που
αισθάνονται την τέχνη είναι καλύτεροι άνθρωποι. Κανένας στίχος, κανένας
πίνακας δεν ανατρέπει καθεστώτα. Βοηθά όμως αυτόν που γράφει, αυτόν που
ζωγραφίζει, να εκφραστεί».

INFO

Αναδρομική έκθεση στη Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης, έως 22 Νοεμβρίου.