ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Πού ζούμε;

Ο λόγος στους αναγνώστες

Ο Μιχαήλ Κουβάτσος, 28ης Οκτωβρίου 30, Καμένα Βούρλα, γράφει:

«Με αφορμή τον θάνατο του τετράχρονου αγοριού – από βάναυσο ξυλοδαρμό και
κακοποίηση από τον πατριό του και την ίδια του τη μητέρα – επειδή “ήταν ζωηρό
και άτακτο…”, καθώς και τη συγκλονιστική υπόθεση της εξαφάνισης και της
δολοφονίας (;) του μικρού Άλεξ – που επί τετράμηνο συγκλονίζει το Πανελλήνιο
-, βάσει των γνωστών πληροφοριών που δημοσιεύθηκαν στον Τύπο και μεταδόθηκαν
από τα δελτία ειδήσεων των ΜΜΕ, οι υγιώς σκεπτόμενοι πολίτες (άνδρες και
γυναίκες) εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους, την ανησυχία τους και τον
προβληματισμό τους “σε ποια κοινωνία ζούμε” (;) και διερωτώνται με αγωνία πού
πάμε και τι θα γίνει.

Όσοι όμως έντιμοι και νουνεχείς πολίτες δεν αυταπατώνται ούτε εθελοτυφλούν –
δηλαδή, η μεγάλη πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας – θα πρέπει να
αναζητήσουν τα βαθύτερα αίτια της σήψης και της εγκληματικότητας που –
οσημέραι – αυξάνονται και στη χώρα μας, στους θεσμούς, τους πάσης φύσεως
ταγούς και τα γεγονότα που συχνά βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Είναι θλιβερό, αλλά αναγκαίο να κατονομασθούν μερικά (μόνο) γεγονότα, για
απαράδεκτες πράξεις και συμπεριφορές εκείνων που έχουν ταχθεί να διδάσκουν και
να παραδειγματίζουν – με τον τρόπο της ζωής τους – τους πολίτες γενικότερον
και ειδικότερον τους νέους.

Επειδή “πονάει” περισσότερο… και η δικαιοσύνη απεφάνθη τελεσίδικα –
αναφέρομαι στον χώρο της Εκκλησίας (ο γνωστός Ιεράρχης…).

Στον χώρο της δικαιοσύνης (το “οχυρό της Δημοκρατίας”, κατά τον αείμνηστο Γ.
Παπανδρέου), η αυτοκάθαρση συνεχίζεται… Και δεν είναι μεμονωμένα
περιστατικά. Είναι πολλά. Στον χώρο της πολιτικής και των διαφόρων φορέων
εξουσίας του κράτους είναι γνωστή η κατάσταση και δεν αποτολμάται από κανέναν
η αμφισβήτηση. Στα διάφορα δικαστήρια της χώρας, σχεδόν καθημερινώς, νέοι
άνθρωποι (αγόρια και κορίτσια – θύματα του οικογενειακού και κοινωνικού
περιβάλλοντος στο οποίο ζουν) δικάζονται και συνήθως καταδικάζονται…».