ΓΝΩΜΗ Λίγο νερό ήθελες…

Σε δολοφόνησαν μέσα στο σπίτι σου. Είναι μια σκηνή για την οποία ήσουν
προετοιμασμένη. Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι πληρωμένοι δολοφόνοι θέλησαν να
σε βγάλουν από τη μέση. Ήσουν καταδικασμένη από καιρό, το ήξερες, καμιά φορά
μάλιστα σου έκανε εντύπωση που ήσουν ακόμα ζωντανή, που είχες ακόμα τη χαρά,
όπως έλεγες, στα 47 σου χρόνια, να βουρτσίζεις τα δόντια σου. Έλεγες πως το
πιο επώδυνο στα συχνά σου ταξίδια στην Τσετσενία, ήταν η δυσκολία να βρεις
λίγο νερό για να πλυθείς. Τις απειλές, τον φόβο, ακόμα και τη δηλητηρίαση, τα
άντεχες. Να μη μπορείς όμως ποτέ να πλυθείς, να είσαι βρώμικη ανάμεσα στους
βρώμικους, σου ήταν ανυπόφορο. Αυτό που αγαπούσα σε σένα, είναι πως δεν
στηλίτευες μονάχα τους Ρώσους στρατιωτικούς βασανιστές, τις τσετσενικές
ένοπλες δυνάμεις, δεν μιλούσες μονάχα για καταπίεση, εκδίκηση, δολοφονίες
αμάχων, μιλούσες και για την προσωπική σου απόγνωση, για τον τρόπο με τον
οποίο το ερευνητικό αυτό έργο σε έκανε να ανακαλύψεις σιγά σιγά την ηθική
άβυσσο που έχουμε όλοι στο βάθος της ψυχής μας όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με
έναν πόλεμο. Αν μια μέρα βρω το κουράγιο να έρθω να εναποθέσω ένα λευκό
τριαντάφυλλο στο μνήμα σου, Άννα Πολιτκόφσκαγια, να είσαι σίγουρη, δεν θα
ξεχάσω να αφήσω και λίγο από το νερό που σου έλειψε. Αγαπημένη Άννα, το
χαμόγελό σου θα λείψει ακόμα και από τους δολοφόνους σου.