ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Στοιχειωμένα σπίτια

Κάθε φορά που ξεκινάει οικοδομή στην περιοχή, ζούμε με την ελπίδα. Μια απλή,
συμβιβασμένη, ταπεινή ελπίδα. Όχι ότι δεν θα ανέβει πολύ ψηλά, αυτό πια το
έχουμε ξεπεράσει. Όχι ότι δεν θα φτάσει ώς την άκρη του οικοπέδου, κι αυτό το
έχουμε ξεπεράσει. Ούτε καν ότι θα διαθέτει πάρκινγκ. Απλά, ότι θα τελειώσει.
Ότι δεν θα μείνει φάντασμα μαύρο, στα μπετά ή στα τούβλα, ή στους σοβάδες, με
τις τελευταίες σακούλες ασβέστη και άμμο να απλώνονται αργά στο πεζοδρόμιο, τα
παράθυρα σαν άδειες τρύπες ματιών να μαυρίζουν με τα χρόνια και με τις
δεκαετίες, το οικόπεδο φραγμένο γύρω γύρω με κοτετσόσυρμα να γεμίζει
σκουπίδια, τις φιλοδοξίες του εργολάβου να βρικολακιάζουν μέρα – νύχτα τις
ζωές μας. Στην «πόλη της ζωής μας» τα γιαπιά – φαντάσματα σαρκάζουν τις
γειτονιές. Τύφλα να ‘χουν οι πύργοι της Σκωτίας, εδώ να δείτε στοιχειωμένες
πολυκατοικίες. Μία στην Πλατεία Αγίου Γεωργίου είναι σαράντα χρόνια
απολιθωμένη. Πρέπει πια να αποτελέσει επιστημονικό υλικό, τα γυμνά της τούβλα
θα έχουν αλλάξει μοριακή υφή, τόσα χρόνια εκτεθειμένα στην αθηναϊκή
ατμόσφαιρα. Στην Ευελπίδων, απέναντι από τα Δικαστήρια είναι δύο, τεράστιες,
τερατουργήματα. Η μία σταμάτησε στα τούβλα, η άλλη προχώρησε ώς τους σοβάδες.
Λείψανα μεγαλεπήβολων σχεδίων, έμειναν να χάσκουν με ανοιχτά τα στόματα του
χαμένου κέρδους, πόρτες και παράθυρα ακατοίκητων διαμερισμάτων. Στην
Καλλιδρομίου χαμηλά έχει άλλη μία, με τούβλα και πρώην γαλάζιες μονώσεις αυτή.
Έχω ακούσει υποψήφιους δημάρχους να υπόσχονται όλες τις απαλλοτριώσεις, όλες
τις Ακαδημίες, όλες τις θέσεις πάρκινγκ, όλα τα λεφτά… Μόνο για τα υπαρκτά
της άταφα πτώματα δε μιλάει κανείς, λες και δεν τα βλέπουν. Ένα φάντασμα
πλανιέται πάνω ή μάλλον μέσα στην Αθήνα, αλλά φαίνεται δεν εμφανίζεται παρά σε
εκλεκτούς.