Παιχνίδια στη σκιά

Σκάψε, σκάψε, θα φτάσεις στις ρίζες (του ρυθμού). Οι Roots στα «νταμάρια» της Νέας Υόρκης

Στα χαρακώματα της δισκογραφίας γινόταν πόλεμος. Έπεφταν κορμιά καλλιτεχνών
και τα «κοστούμια» έκοβαν κι έραβαν και χωρίς να χαλάνε την τσάκιση έστελναν
πρότζεκτ και μουσικές σε αραχνιασμένα ντουλάπια. Στη νέα – μετά reality –
πραγματικότητα όλα αυτά είναι απλώς ξεπερασμένα. Έμειναν πίσω από τις
εξελίξεις, τις ανταλλαγές μουσικών, τα ιντερνετικά κόλπα, το τρέχα-πρόλαβε την
επόμενη τάση. Τα «κοστούμια» ανασκουμπώθηκαν (μη χάσουμε το τρένο εντελώς) και
για λίγο οι καλλιτέχνες πήραν ανάσες. Για πόσο ακόμη, ένας Θεός ξέρει και ίσως
οι ακροατές, αν δεν κλείσουν τα αυτιά τους.

«Game Theory» The Roots (Def Jam)

Σε μια γειτονιά της Νέας Υόρκης, κάπου χωμένη στο Μπρούκλιν, ο κωμικός Ντέιβ
Σαπέλ αποφάσισε να κάνει πάρτι (και να κάνει το πάρτι ταινία ). Κάλεσε κόσμο,
αρκετούς «χιπχόπληκτους» και άλλους από άλλο ανέκδοτο, πιο ζεστούς στο «είδα
φως κι ανέβηκα». Δεν χρειαζόταν κιόλας να ανέβουν πουθενά, το πάρτι ήταν στον
δρόμο, εκεί είχε στηθεί η σκηνή, το σανίδι της οποίας πάτησαν πρωτοκλασάτοι
του είδους (με πολύ στυλ στο ντύσιμο, διόλου εξεζητημένο, αλλά σικ). Όλοι και
όλα όσα εξελίχθηκαν εκείνο το βράδυ – υπό βροχή τα περισσότερα – ήταν γύρω από
την περιβόητη κομπανία των Roots, μια παρέα μουσικών που συνεχώς διευρύνεται,
ενώ μια μέρα την εβδομάδα σε Νεοϋορκέζικο στέκι, συναντώνται, χωρίς ραντεβού
με άλλους μουσικούς που τζαμάρουν και συναγωνίζονται στον ρυθμό – και εκεί που
έχεις πάει να πιεις μια μπίρα και να ακούσεις τον Κουέσλαβ (γράφεται:?
uestlove) να αυτοσχεδιάζει, τα μουσικά δεδομένα αλλάζουν και βλέπεις τον Κόμον
με τον Κάνιε Γουέστ να δίνουν μαζί με τους άλλους Roots τα ρέστα τους. Και να
πληρώνεις μόνο μια μπίρα (άντε και μια είσοδο). Εκείνη τη στιγμή μπροστά στα
μάτια σου μεταλλάσσεται η σόουλ, εκρήγνυται το ραπ, σκορπίζεται σε πέντε άκρες
το φανκ και σπαρταράει η μουσική σαν ολόφρεσκη μαρίδα (που είναι και της
εποχής). Ένα τέτοιο σουαρέ το ζηλεύω, αλλά πολύ κοντά σε αυτό, έρχεται το Game
Theory – θεωρία, μαζί και πράξη. Αφού οι Roots που οι ανάσες τους αναδύουν
σόουλ, πυρπολούν το πολιτικό αμερικάνικο κατεστημένο, την ασυνέπεια και την
κοινωνική αδικία, όλα με τον ρυθμό. Το μήνυμα παραλαμβάνεται ολοκάθαρο σε κάθε
Μπρούκλιν, από το πάρτι του Σαπέλ εκεί, ως τα Καμίνια.

«The Outsider»

DJ Shadow (island)

Την «Ταραντινική» του περίοδο περνάει ο DJ Shadow και αυτό – μουσικά μιλώντας
– θα ήταν κάτι παραπάνω από συναρπαστικό. Αν συνέβαινε καμιά δεκαριά χρόνια
πριν. Περίμενα αυτή την κυκλοφορία μέσα στο φθινόπωρο όσο λίγες και δεν είναι
πως πάει χαμένη η αναμονή. Ο Shadow παραμένει ανήσυχος τεχνίτης – το ακούς
αυτό – και αν κρυφοκοίταζα και στο στούντιο θα τον έβλεπα να αλλάζει τα φώτα
στους ήχους [τις πιο πολλές φορές στα σκοτεινά, καθότι shadow (σκιά) ο ίδιος,
και τα σκοτάδια προσφιλή στις περιπέτειες], αλλά έχω την αίσθηση πως πιο πολύ
θέλει να εντυπωσιάσει με τις φιγούρες παρά να κερδίσει με τις μουσικές. Όπως
θα έλεγε και ο Κουέντιν, στο πνεύμα του οποίου κινείται το στόρι εδώ (και με
μπόλικους γκεστ, σαν τον «νότιο» Ντέιβιντ Μπάνερ, τον Q-Tip κ.α.), πολλά
μπανγκ-μπανγκ, αλλά πουθενά πτώματα.

«The Healing»

Strange Fruit Project (om-hiphop)

Αντίθετα με τις «σκιαμαχίες» και τους μασκοφόρους εκδικητές στο Strange Fruit
Project είναι το ψαχνό. Το «φρούτο» – strange για την τζαζ πλευρά της υπόθεσης
– αποτελείται από τρεις «εμ-σις» (είναι οι τύποι που παίρνουν το μικρόφωνο και
ραπάρουν ακατάσχετα, αντανακλαστικά σχεδόν πάνω σε ρυθμό που τρέχει
εκτροχιασμένος στις ράγες του) από το Τέξας. Αυτό που κάνουν οι τρεις κύριοι
στα λόγια είναι απλό – ανακατεύουν τις επιρροές τους – στην πράξη όμως και
στον τρόπο που πλέκουν σόουλ, παλιά και καινούργια, χιπχοπ α λα Dre και τύπου
J Dilla, «δένει» ένα καρπό, ώριμο, γλυκό και οξύ στη γεύση που πάει όλο το
θέμα πιο μπροστά. Χαλαρώστε – οι νέες ιδέες έρχονται χωρίς σπρώξιμο.

Αγάπη, όπως σόουλ

«Give me Your Love» The Sisters Love (Soul/jazz)

Ο Ντάνι Κρίβιτ είναι ένας από τους πιο παθιασμένους της μουσικής και μέσα στα
πρώτα ονόματα ντιτζέι/παραγωγών της Νεοϋορκέζικης σκηνής (είχα την τύχη να τον
ακούσω από κοντά να μιλάει συνεπαρμένος για τις μουσικές και το πάθος του) ­
τα ντιτζέι σετ του δε σκέτος παράδεισος. Αυτός λοιπόν ο κύριος είχε πάρει το
«Give me your love» των Sisters Love, το είχε συστήσει σε ένα νέο κοινό και
είχε ανοίξει έναν ολόκληρο αγωγό για την «υπόγεια» ντίσκο να βγει στην
επιφάνεια. Καταλαβαίνετε πόσο χάρηκα με τούτη εδώ την κυκλοφορία των Sisters
Of Love που από τα 60ς και τα 70ς, ζύμωναν σόουλ και φανκ με τις θεϊκές
ανατάσεις των γκόσπελ. Ποτέ δεν ξέρεις πού σε βγάζει ένα κομμάτι (για την
αγάπη, πάλι, μην ψάχνεις…).