Αποτελέσματα Νομού Η(μι)μαθείας

Ένας γύρος στην Αθήνα θα σας πείσει. Χρόνος δεν έχει περάσει. Τι κι αν όλα
άλλαξαν; Τι κι αν το CD αντικατέστησε το βινύλιο, τα κινητά με τα hands free
γίνανε σκουλαρίκι στους λοβούς του ωτός κάθε Νεοέλληνα, τι κι αν το PC έγινε η
προέκταση της δεξιάς χειρός, τι, τι, τι, τι. Αυτές είναι εκεί χρόνια τώρα και
δεν αλλάζουν. Αφίσες χρόνια ίδιες και απαράλλαχτες με τις ίδιες φάτσες
πολιτικών ανδρών τε και γυναικών που επαιτούν την ψήφο μας. Πώς γίνεται, πώς
επιτυγχάνεται αυτή η ομοιομορφία που παραπέμπει κατευθείαν στα τέλη του
περασμένου αιώνα; Τι φάτσες είναι αυτές; σαν ευτυχείς καταζητούμενοι. Δεν θέλω
να μιλήσω για τα σλόγκαν που συνοδεύουν τα κατεψυγμένα χαμόγελα αλλά με
αναγκάζει αυτή η φαγούρα στη γλώσσα: «Και πάλι μαζί». Πότε είμαστε κυρά μου
μαζί, που θες να ‘μαστε και πάλι; «Κάθε πόλη έχει τον δήμαρχο που της αξίζει»!
Να αγιάσει το στόμα σου. Α, να αγιάσει το στόμα σου! «Το μέλλον είμαστε εμείς»
και το παρελθόν ποιος είναι; «Έχουμε δικαίωμα στην Ελπίδα». Πού τη θυμηθήκανε
την τραγουδίστρια «αβάντι σολ, σολ, σολ, σολ».

Φαντάζομαι τη στιγμή που κάθονται να τους φωτογραφίσουν. Παστωμένοι με ένα
μέικ απ της συμφοράς με τα μάτια πρησμένα από το ξενύχτι στην πιάτσα να
ψαρέψουν κάναν πελάτη να τους προτιμήσει και να τους ρίξει μια ψήφο, και μετά
βουρ για την τηλεόραση με τα «τρισβάρβαρα» τα ελληνικά τους, να μιλούν
παινεύοντας εαυτόν και υβρίζοντας αλλήλους. Και λένε, λένε, λένε, αλλά για την
ταμπακέρα τίποτα. Λέξη. Αν ρωτήσεις όλους μας τι επαγγέλλεται ο καθείς και
ποια η διαφορά μεταξύ τους και πάρεις μια λογική απάντηση και διαφωτιστική,
εγώ να κάτσω να ξαναψηφίσω τρεις Κυριακές, όχι δύο.

Όλοι μας ημιμαθείς των εκλογικών επαγγελιών και προγραμμάτων και βεβαίως αεί
μετεξεταστέοι στο άθλημα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Όλοι, η Ελλάς ένας
απέραντος Νομός Η(μι)μαθείας.