Ξαναζούν δύο ιστορικά θέατρα

Ένα αρχιτεκτονικό εύρημα αναδεικνύει την περιβόητη κυματοειδή οροφή που ανακατασκευάστηκε πάνω στα στοιχεία του διατηρητέου μνημείου. Η όψη της εισόδου του «Παλλάς» (αριστερά) με τα μαρμάρινα σκαλιά και τα ταμεία στο ισόγειο παραμένει ίδια

«Το νέο “Παλλάς” διατήρησε με ευλάβεια τον χαρακτήρα του διατηρητέου μνημείου
με τα αρ ντεκό στοιχεία που προσδιορίζουν κυρίως την είσοδό του. Ως προς τις
αναλογίες του, ο χώρος ήταν εξαιρετικός, όμως με τα χρόνια και τις
ανακαινίσεις που είχε υποστεί δεν μπορούσε να κρατηθεί ως είχε για σύγχρονες
εφαρμογές», λέει στα «ΝΕΑ» ο αρχιτέκτονας – καθηγητής του ΕΜΠ Γιάννης Κίζης,
το γραφείο του οποίου ανέλαβε τη ριζική ανακαίνιση του ιστορικού
κινηματοθεάτρου της οδού Βουκουρεστίου. Το οποίο παραδίδεται μαζί με το θέατρο
«Αλίκη» και την πεζοδρομημένη Βουκουρεστίου (μεταξύ Πανεπιστημίου και Σταδίου)
μέσα στο φθινόπωρο.

Σύμφωνα με τη μελέτη, το «Παλλάς» θα μπορεί να φιλοξενεί συναυλίες,
παραστάσεις θεάτρου και όπερας και άλλες σύγχρονες εκδηλώσεις και χάπενινγκ.
Οι σύγχρονες εργασίες ανακαίνισης αποκάλυψαν το κυρίως φουαγιέ στον πρώτο
όροφο που είχε μετατραπεί στο μικρό θέατρο «Όρβο» της δεκαετίας του ’80. Ο
χώρος αποκαταστάθηκε ως φουαγιέ με ξύλινες επενδύσεις στους γύρω τοίχους,
φωτισμούς οροφής από μπρούντζο και οπαλίνα που θυμίζει το αυθεντικό αρ ντεκό
στυλ των φωτιστικών της εισόδου. Κάτω δε από την παλιά μοκέτα στο φουαγιέ
αποκαλύφθηκε ένα ψηφιδωτό δάπεδο, το οποίο αποκατέστησε ειδική ομάδα
συντηρητών έργων τέχνης.

Στο εσωτερικό, η αίθουσα έχει βελτιωθεί ως προς το ύψος της σκηνής, την κλίση
του δαπέδου της πλατείας και έχει αποκτήσει στους πλάγιους τοίχους νέες
ηχοανακλαστικές και ηχοαπορροφητικές επιφάνειες για τη βελτίωση του ήχου. Η
σκηνή του θεάτρου ψήλωσε στα 28 μέτρα. «Μεγαλώσαμε τη σκηνή κονταίνοντας τον
χώρο των θεατών και βελτιώσαμε την οπτική, αφού δώσαμε άλλη κλίση στο δάπεδο
που έγινε πιο κοίλο ώστε από κάθε σημείο της πλατείας να είναι ορατή η σκηνή.
Το 1926 όταν λειτούργησε το “Παλλάς” για πρώτη φορά – σημειώνει ο κ. Κίζης -,
τα στενά ξύλινα καθίσματα χωρούσαν 2.500 θεατές. Μειώσαμε στις 1.500 θέσεις
υπέρ της σκηνής και της ασφάλειας των θεατών».

Καινούργια ξύλινα καθίσματα, τοίχοι βελτιωμένης αισθητικής στο κόκκινο και
γκρι χρώμα. Το «Παλλάς», μέρος της αρχιτεκτονικής του οικοδομικού τετραγώνου
που στεγαζόταν το Μετοχικό Ταμείο Στρατού και που μετονομάστηκε σε City Link
από τον όμιλο της Τράπεζας Πειραιώς, χαρακτηρίστηκε το 1989 με απόφαση του
υπουργού Πολιτισμού διατηρητέο και ιστορικό μνημείο της Αθήνας, καθώς αποτελεί
ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά δείγματα αρχιτεκτονικής δημοσίων κτιρίων της
εποχής του Μεσοπολέμου.

Η κατασκευή του οικοδομήματος ξεκίνησε το 1928 έπειτα από αρχιτεκτονικό
διαγωνισμό με νικητές τους αρχιτέκτονες Βασίλη Κασσάνδρα και Λεωνίδα Μπόνη. Οι
δύο αρχιτέκτονες για τον σχεδιασμό της αίθουσας του «Παλλάς» εμπνεύστηκαν από
τα γαλλικά πρότυπα της αρ ντεκό εποχής. Σύμφωνα με τη μελέτη της αρχιτέκτονος
– καθηγήτριας Ελένης Φεσσά – Εμμανουήλ «Η αρχιτεκτονική του μοντέρνου
ελληνικού θεάτρου, 1720-1940» το «Παλλάς» έχει επιδράσεις από τα παριζιάνικα
θέατρα των «Ηλυσίων Πεδίων», «Πιγκάλ» και του κινηματοθεάτρου «Πατέ –
Μαρινιάν».

«Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι η οροφή. Αποτελείται από μία
μεταλλική στέγη και μία κομψή ψευδοροφή. Η τελευταία δημιουργείται από τρία
κλιμακωτά επίπεδα που σχηματίζουν ημιτονοειδείς κυματισμούς. Η όλη σύλληψη των
δημιουργών συμπληρώνεται από τεχνητό φωτισμό. Οι επιφάνειες φωτίζονται με
διαφορετική ένταση, καθώς το φως πέφτει επάνω τους από διαφορετικές γωνίες»
γράφει η αρχιτέκτων.

«Η οροφή είχε επενδυθεί με χαρτόνια για ηχομόνωση που τεχνικά έδιναν ένα άκυρο
αποτέλεσμα», επισημαίνει ο μελετητής του νέου «Παλλάς». «Τη δουλέψαμε από την
αρχή, δημιουργώντας ένα θόλο από χαλκό στη θέση της στέγης και κρατήσαμε το
ίδιο σχέδιο στα δύο οριζόντια μέρη της οροφής. Τα κάθετα μέρη τα αφήσαμε κενά
δημιουργώντας ένα εσωτερικό κέλυφος με τρεις στάθμες όπου τοποθετήθηκαν οι
σύγχρονες εγκαταστάσεις ήχου και φωτισμού, ώστε να μη βαρύνει ο χώρος πάνω και
πλάι από την μπούκα της σκηνής. Σε αυτά τα κενά τοποθετήσαμε τεντωμένες
οπτικές ίνες που θα φωτίζουν σαν σέλας».

Τη δεκαετία του ’70 το «Παλλάς» άρχισε να χάνει την αίγλη που είχε ως
κινηματογράφος ταινιών πρώτης προβολής και μετατράπηκε σε χώρο συναυλιών.
Φιλοξένησε εκδηλώσεις της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και το ’90 ο ιστορικός του
χώρος πότισε και από τους ήχους της τζαζ των Μάιλς Ντέιβις, Ντίζι Γκιλέσπι,
Αρτ Μπλέικι και των ροκ δονήσεων των Λου Ριντ, Μάριαν Φέιθφουλ, Τζον Κέιλ. Και
μετά σιγή. Μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου που η έναρξη του «Παλλάς» θα γίνει με την
πρώτη μεταολυμπιακή παραγωγή του Δημήτρη Παπαϊωάννου, υπό τον τίτλο «2».

Και μια νέα υπόγεια σκηνή

Κάτω από τη Στοά Σπυρομίλιου δημιουργήθηκε μία νέα «μικρή σκηνή εναλλακτικών
θεαμάτων», όπως τη χαρακτηρίζουν οι αρχιτέκτονες Γιάννης Μουρίκης, Γιώργος
Γαβαλάς, Μαίρη Τσαγκάρη. Ένα μικρό θέατρο, δηλαδή, με αμφιθεατρική πλατεία και
σκηνή – αρένα που η έκτασή του υπολογίζεται στα 450 τετραγωνικά μέτρα.
«Προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα θέατρο με ατμόσφαιρα παλιού καμπαρέ, με ξύλινο
δάπεδο, καθίσματα σε ζεστό κόκκινο χρώμα και χάλκινες λεπτομέρειες στην
είσοδο» σημειώνει ο Γιώργος Γαβαλάς για το μικρό θέατρο, στο οποίο ο Θοδωρής
Αθερίδης έχει αρχίσει πρόβες και σε δύο μήνες κάνει πρεμιέρα.

ΘΕΑΤΡΟ «ΑΛΙΚΗ»

Με άρωμα από το καμπαρέ «Μαξίμ»

Στο θέατρο «Αλίκη» θα προστεθεί μια γυάλινη προθήκη για τα κοστούμια από ρόλους της Αλίκης Βουγιουκλάκη

Το θέατρο «Αλίκη» επίσης έχει ανακαινιστεί. Οι εργασίες ανακαίνισης έχουν
ολοκληρωθεί και ήδη η ομάδα των Ρέππα – Παπαθανασίου κάνουν πρόβες για το έργο
«Ντόλτσε βίτα» που η πρεμιέρα του προγραμματίζεται για τον Οκτώβριο. Η
ακουστική της αίθουσας βελτιώθηκε, τα γλυπτά στους εσωτερικούς διαδρόμους της
πλατείας αποκαταστάθηκαν, τα σιδερένια κάγκελα στον εξώστη στιλβώθηκαν και
ανέδειξαν το πρωτότυπο αρ ντεκό σχέδιό τους και στο φουαγιέ το παιχνίδισμα του
ερυθρόλευκου μαρμάρου. «Ο χώρος πρωτολειτούργησε στα 1930 ως καμπαρέ “Μαξίμ”
και το 1959 μετατράπηκε σε σινεμά “Μαξίμ”. Το 1970 στέγασε το μετέπειτα θέατρο
“Αλίκη”, χωρίς να γίνει επανασχεδιασμός του χώρου. Γι’ αυτό και έχει κάποιες
ιδιαιτερότητες όπως το χαμηλό ύψος της αίθουσας. Στην επιγραφή του θεάτρου
“Αλίκη” διαφαίνεται με αχνό γκρι το όνομα Μαξίμ. Αυτή η κίνηση μπορεί να
θορύβησε το φαν κλαμπ της ηθοποιού, όμως πρόθεσή μας ήταν να εκφράσουμε τη
θέση του χώρου χωρίς να ξεχάσουμε την ιστορία του», εξηγεί ο Γιάννης Κίζης για
το σκεπτικό της ανακαίνισης.