Το δένδρο με τα λόγια

Ζυλ Ντασσέν

Κοντεύει να κλείσει ένα τέταρτο του αιώνα από τότε που η αλησμόνητη Μελίνα
Μερκούρη ξεκίνησε τον αγώνα για την επιστροφή των «κλεμμένων» – έτσι τα έλεγαν
τότε – Ελγινείων. Χθες το μεσημέρι ο αλύγιστος συναγωνιστής της, Ζυλ Ντασσέν,
ανέβηκε με το αμαξίδιο στο Μουσείο Ακροπόλεως για να παραβρεθεί στην πρώτη
επιστροφή. Ένα μικρό απολαξευμένο θραύσμα, που εύκολα χωράει στην τσέπη, πήρε
τη θέση του στην άκρη ενός μεγάλου λίθου της ζωοφόρου και η ακρωτηριασμένη
ανδρική μορφή πάτησε ξανά στο πόδι που έλειπε. Ο κύριος Ντασσέν δεν έκανε
δηλώσεις. Άλλοι έχουν τώρα τον λόγο και τη σκυτάλη και μιλούν για την
«ιστορική σημασία», την «παγκόσμια διάσταση», την «τεράστια συμβολική σημασία»
της πρώτης συνειδητής επιστροφής και παραλείπουν το όνομα αυτού που έσπειρε
και πότισε το δένδρο που βγάζει τα ωραία λόγια. Κινήσεις παρασκηνιακές και
επαφές και με άλλα μουσεία – πλην του βρετανικού – βρίσκονται σε εξέλιξη κάτω
από τη μεγάλη σκιά του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως για νέες αφίξεις. Τώρα που στα
λόγια προστέθηκαν τα έργα, θα υπάρχει συνέχεια.