«Η μάνα μου ήταν πόρνη»

Η ανεξιχνίαστη δολοφονία της μητέρας του, που ήταν – όπως εξομολογείται – πόρνη και ομοφυλόφιλη, οδήγησε τον διάσημο Αμερικανό συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Τζέιμς Ελρόι να πιάσει την πένα

Όπως το «The big nowhere» («Το μεγάλο πουθενά»), το καλύτερο κατά τη γνώμη μου
γραπτό του Τζέιμς Ελρόι, έτσι και η μεγάλη εξομολόγηση. Του ίδιου του 58χρονου
Αμερικανού συγγραφέα, με αφορμή το εκπορνευμένο κορμί της «Μαύρης ντάλιας»,
που ενέπνευσε την ομώνυμη εναρκτήρια ιστορία της φετινής Μόστρας.

Η μάνα του, περίπου, αντροχωρίστρα, πόρνη και λεσβία. Μίσος και λατρεία μαζί.
Την έλεγαν Τζενίβα (όπως Γενεύη) Χίλικερ, με αλλαγμένο το όνομα σε Τζιν,
βρέθηκε στραγγαλισμένη το 1958, ακριβώς έντεκα χρόνια μετά το κομμάτιασμα της
«Μαύρης ντάλιας», της Ελίζαμπεθ Σορτ, το 1947 στο downtown του Λος Άντζελες.
Αμφότερες βουτηγμένες στο σεξ, στην αμαρτία, στα σκοτεινά μονοπάτια μιας
μεταπολεμικής εποχής που αγόραζε american dream με αίμα, πορνεία, διαφθορά,
υποκρισία και ψέματα. Άφθονα ψέματα. Ανεξιχνίαστοι και οι δύο φόνοι.

Η ιστορία της μάνας του που χώρισε τον πατέρα του το 1955, όταν ο Ελρόι
ήταν μόλις εφτά ετών, τον έστειλε στις γυναίκες και στο σεξ. Ο φόνος, ο
αληθινός φόνος της Ελίζαμπεθ, τον έστειλε στη μαύρη λογοτεχνία. Έτσι η
«ντάλια», που στην ταινία την υποδύεται η Μία Κίρσνερ, αλλά και η διεφθαρμένη
Μάντλεϊν, δηλαδή η Χίλαρι Σουόνκ, όπως και η ξανθιά και φαινομενικά αθώα Κέι
Λέικ (Σκάρλετ Τζόχανσον) είναι τρεις όψεις της μητέρας του. Ακούστε την
εξομολόγησή του, γραμμένη από το ίδιο του το χέρι. Γραμμένη να προκαλέσει, να
διαφημίσει την ταινία του Ντε Πάλμα, αλλά και για να τον λυτρώσει από τα
φαντάσματά του:

«Η μάνα μου μεγάλωσε στο Τάνελ Σίτι, κοντά στα σύνορα της Μινεσότα. Ο πατέρας
της ήταν βίαιος και αλκοολικός, η μητέρα της αξιαγάπητη και εύθραυστη. Τα
μαλλιά της σκούρα κόκκινα και εκθαμβωτικά. Το πιο όμορφο κορίτσι της πόλης.
Στα δεκαεννιά της εξαφανίζεται από το Τάνελ Σίτι για να φοιτήσει σε σχολή
νοσοκόμων στο Σικάγο. Αυτό ήταν. Ενσωματώθηκε αμέσως στη μεγάλη ζωή της πόλης,
δηλαδή έπινε, μεθούσε, έφτιαχνε με ευκολία ερωτικές σχέσεις και, προκειμένου
να αναρριχηθεί στο Χόλιγουντ, συμμετείχε σε διαγωνισμό ομορφιάς, κερδίζοντας
ένα βραβείο που την βοήθησε να κάνει δοκιμαστικό. Κάπου εκεί καταλαβαίνει ότι
είναι έγκυος και στη συνέχεια τα φτιάχνει με τον γυναικολόγο που φρόντισε να
την απαλλάξει από το δυσάρεστο βάρος.

Αφού πρώτα αλλάζει το όνομά της από Τζενίβα σε Τζιν, παντρεύεται και χωρίζει
σε χρόνο ρεκόρ έναν τύπο που δούλευε σε κατάστημα αθλητικών. Μετά, στο πλευρό
μιας λεσβίας, μεγαλύτερης σε ηλικία, διασχίζει τη χώρα και όταν στο τέλος
καταλήγει στο Λος Άντζελες, δηλαδή πάλι κοντά στο Χόλιγουντ, γνωρίζει τον
πατέρα μου, τον χωρίζει από την πρώτη γυναίκα του και τον παντρεύεται. Έτσι,
καταλήγουν να συμβιώνουν μαζί μόλις πέντε χιλιόμετρα από το σημείο που
βρέθηκαν τα κομμάτια της “Μαύρης ντάλιας” Μπέτι Σορτ. Μιλούσαν γι’ αυτήν με
τρόπο που μου είναι αδύνατον να περιγράψω. Ένα χρόνο μετά το φονικό γεννήθηκα
και εφτά χρόνια αργότερα οι γονείς μου χωρίζουν. Ο πατέρας για την μητέρα μου
ήταν αδύναμος. Η μητέρα για τον πατέρα μου ήταν μπεκρού και πόρνη. Του ήταν
αδύνατον να καταλάβει την ιδιοσυγκρασία ενός κοριτσιού που ταυτόχρονα πίστευε
αλλά και γλεντούσε χωρίς κανένα φραγμό».

Το υστερόγραφο της συναρπαστικής εξομολόγησης είναι η ταινία «Μαύρη
Ντάλια» του Ντε Πάλμα, γυρισμένη στη Βουλγαρία (όπως το ακούτε και το ακούει ο
Έλλην υπουργός Πολιτισμού αλλά και ο πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου
Κινηματογράφου).

«Η Ντάλια με στοίχειωσε»

«Μετά τον χωρισμό η μητέρα μου γνωρίζει έναν ακόμα άνδρα», γράφει ο Τζέιμς
Ελρόι στο φινάλε του. «Ποιον δεν ξέρω. Μια γνωριμία κάποιου Σαββάτου. Προφανώς
μεθυσμένη, προφανώς του είπε ναι, ή όχι ή ίσως. Στο τέλος, του είπε όχι. Αυτός
τη βίασε και τη σκότωσε. Ήταν 22 Ιουνίου του 1958. Την έπιασα με πολλούς στο
κρεβάτι. Έζησα μ’ αυτά τα γυμνά βλέμματα. Τη μίσησα, τη φαντασιώθηκα και
ευχήθηκα να πεθάνει. Ο θάνατός της διέφθειρε τη φαντασία μου και με έσπρωξε
στις ιστορίες φόνων. Στα γενέθλια των έντεκα χρόνων μου ο πατέρας μού χαρίζει
το “Badge” του Τζακ Γουέμπ, ένα βιβλίο που περιλαμβάνει τον φόνο της “Μαύρης
ντάλιας”. Η Μπέτι Σορτ και η Τζιν Χίλικερ, μια ταυτοπροσωπία που με
στοίχειωσε, με ενέπνευσε και με έσπρωξε στο γράψιμο, σ’ αυτό που είμαι
σήμερα».