ΓNΩMH Σαν παλιό σινεμά

Στο ποδόσφαιρο η έλλειψη ταλέντων λειτουργεί σαν ντόμινο.

Παλαιότερα οι μεγάλες θεωρητικά ομάδες αγόραζαν παίκτες από τις μικρότερες.
Με τα χρήματα που έπαιρναν οι λεγόμενοι σύλλογοι της γειτονιάς λειτουργούσαν
μια χαρά και συνέχιζαν να στέλνουν τους ανθρώπους τους στις αλάνες προκειμένου
να ετοιμάσουν τη νέα σοδειά παικτών.

Με αυτές τις πρακτικές μάς προέκυψαν ο Σιδέρης, ο Δομάζος, ο Δεληκάρης, ο
Κούδας και όλοι οι μεγάλοι παίκτες του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Οι μικρομεσαίες ομάδες λειτουργούσαν δηλαδή σαν εργοστάσιο παραγωγής
παικτών και τροφοδοτούσαν τις μεγάλες αντιπροσωπείες. Οι παλαιότεροι θα
θυμούνται αλλά και οι νεώτεροι θα έχουν ακούσει για τον ρόλο του Πανιωνίου,
του Εθνικού, του Απόλλωνα αλλά και της Λάρισας, της Δόξας Δράμας, του ΠΑΣ
Γιάννινα, του Πανσερραϊκού, της Βέροιας και της Καβάλας.

Τα χρόνια πέρασαν και οι συνήθειες άλλαξαν. Ο νόμος του Μπόσμαν έφερε τα
πάνω κάτω και τώρα οι μεγάλοι δεν χρειάζεται να κάνουν παζάρια. Αγοράζουν
ελεύθερους ξένους παίκτες και αποφεύγουν τα έξοδα. Και οι υπόλοιπες ομάδες
είδαν και απόειδαν ότι δεν πουλάνε παίκτες και κατέφυγαν κι αυτές στη λύση των
φθηνών ξένων τους οποίους φέρνουν με ολόκληρες «καραβιές».

Αλάνες έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχουν πια, ενώ ακόμη και στις μικρότερες
κατηγορίες, στη B’ και την Γ’ (αυτές που έμειναν εκτός Σούπερ Λίγκας δηλαδή
και ουδείς ασχολείται μαζί τους), καταλήγουν οι βετεράνοι της πρώτης
κατηγορίας που πάνε για να κάνουν την τελευταία τους αρπαχτή όπως οι
τραγουδιστές στα επαρχιακά κέντρα.

Τι μας έμεινε; Ένας Λαγός κι ένας Σαλπιγγίδης. Κι αυτοί χωρίς χτυπήματα.
Δεν υπάρχει πλέον η μέθοδος των… τριών. Λείπουν οι μεταγραφικές κόντρες. Δεν
έχουμε πλέον σίριαλ όπως του Μαύρου, του Αναστόπουλου και του Σαραβάκου.

Ωραίες ιστορίες. Σαν τις παλιές ελληνικές ταινίες…