Aποχαιρετισμός…

Αποχαιρετούμε το Φεστιβάλ Αθηνών 2006. Με αγάπη. Και με μια αδιόρατη
μελαγχολία. Γιατί τελείωσε. Γιατί δεν το βαρεθήκαμε φέτος, να σέρνεται πέντε
μήνες – οι δεσμοί που σέρνονται ξανοστίζουν… Γιατί μας πρόσφερε – επιτέλους!
– κάτι το διαφορετικό. Γιατί μας έφερε σε άμεση επαφή με «ξένες γλώσσες» – του
θεάτρου και του χορού κυρίως – που άξιζε να τις γνωρίσουμε κι ας τις
απορρίψουμε. Γιατί έφερε στους κόλπους του ανθρώπους που καμιά όρεξη για τον
θεσμό δεν είχαν – ως συμμετοχή και ως θεατές. Γιατί είδαμε ανθρώπους νέους να
πρωτομαθαίνουν ότι υπάρχει Φεστιβάλ Αθηνών. Γιατί ανανέωσε το ενδιαφέρον μας
μέσα από καινούργιους χώρους καταρρίπτοντας το θρυλούμενο «ο Έλληνας το
καλοκαίρι δεν μπαίνει σε αίθουσες κλειστές». Γιατί στο πρόγραμμά του εντάχθηκε
ένα κομμάτι φρέσκο, άφθαρτο και ουσιώδες της ελληνικής δημιουργίας που δεν
είχε τις «προσβάσεις». Και που δεν έσπευσε να ζητήσει «άσυλο» μόλις έμαθε ότι
«αλλάζουν τα πράγματα» αλλά το ίδιο το Φεστιβάλ ήταν που το έψαξε, το βρήκε
και το κάλεσε κοντά του. Γιατί είδαμε τους χώρους του ξεχειλισμένους από
κόσμο. Λάθη; Παραλείψεις; Αποτυχίες; Πολλά. Επικοινωνιακή πολιτική; Σχεδόν
ανύπαρκτη. Αλλά σε μια χρονιά που είναι το Έτος 0, όπως είπε ο Βασίλης
Παπαβασιλείου, για το Φεστιβάλ – το «δοκιμαστικό» του – όλα δικαιολογούνται.
Και μπορούν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ακόμα να γίνουν. Το γεγονός ότι με το 52ο Φεστιβάλ
Αθηνών η Αλλαγή ξεκίνησε και ότι ο κόσμος αμέσως το πήρε μυρουδιά, χωρίς
«βοηθήματα», μόνο ενθουσιασμό και ελπίδες για το μέλλον μπορεί να δημιουργεί.
Το ότι, επιπλέον, όλα αυτά οφείλονται σε έναν άνθρωπο «εκτός ελληνικής
πραγματικότητας», τον Γιώργο Λούκο, που ζει κοντά σαράντα χρόνια στο
εξωτερικό, είναι απίστευτο. Εκτός κι αν όλα οφείλονται ακριβώς σ’ αυτό το
«εκτός ελληνικής πραγματικότητας»…

… και ελπίδες

Οι άνθρωποι της τέχνης – κι όχι μόνο αυτοί που «ευνοήθηκαν» διά της φετινής
συμμετοχής τους… – είναι ενθουσιασμένοι: ελπίζουν, προτείνουν, σχεδιάζουν,
ονειρεύονται… Για πρώτη φορά σε σχέση με το Φεστιβάλ Αθηνών. Θέλω να πιστεύω
ότι κι αυτοί που ένιωσαν «μειωμένοι» και που το πολέμησαν – αυτοί που όντως
αξίζουν – θα το σκεφτούν καλύτερα και θα το στηρίξουν με καινούργιες προτάσεις
και ιδέες. Είμαστε τόσο μικρή κοινωνία για να πολεμούμε αυτό που μακροπρόθεσμα
όλους θα ωφελήσει… Και ελπίζω ότι η Πολιτεία θα έχει τη στοιχειώδη εξυπνάδα
να αντιληφθεί TI χαρτί κρατάει στα χέρια της – και είναι ελάχιστα τα καλά
χαρτιά που διαθέτει… -, να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της προς το Φεστιβάλ
ΑΜΕΣΩΣ και όχι να συνεχίσει αλλά να εντείνει ΕΜΠΡΑΚΤΑ την υποστήριξή της στον
Γιώργο Λούκο. Ας συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε έναν πολύτιμο άνθρωπο κοντά μας
κι ας έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα. Να τον διαφυλάξουμε.