PIΠEΣ Aδυναμία

ΤΟ φιάσκο που προέκυψε από τη Διάσκεψη της Ρώμης για τον Λίβανο δεν
προκαλεί έκπληξη σε κανέναν. Δυστυχώς οι συσχετισμοί δυνάμεων που έχουν
διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια, με τη μοναδική υπερδύναμη να λύνει και να
δένει, κατά τα συμφέροντά της, σε παγκόσμιο επίπεδο δεν αφήνουν περιθώρια για
ανθρωπιστική αντιμετώπιση κρίσεων όπως αυτή που εξελίσσεται τις τελευταίες
εβδομάδες στη Μέση Ανατολή.

H άνεση με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες επέβαλαν, για μια ακόμη
φορά, την άρνησή τους για άμεση εκεχειρία, επιβεβαίωσε ότι η Ευρώπη παραμένει
ουραγός στη διεθνή σκηνή και δεν έχει αποκτήσει ακόμη ούτε τη φωνή ούτε τη
δύναμη που θα της επιτρέψει να διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στα μεγάλα και
κρίσιμα διεθνή προβλήματα. Και αυτό παρά το γεγονός ότι, όπως και σε
προηγούμενες περιπτώσεις – στο Αφγανιστάν και το Ιράκ – έτσι και τώρα στον
Λίβανο, είναι εκείνη που θα κληθεί να πληρώσει το μεγαλύτερο τίμημα καθώς οι
επιπτώσεις στις ευρωπαϊκές οικονομίες θα είναι ιδιαίτερα αρνητικές.

H αποτυχία της Ευρώπης να επιβάλει οποιαδήποτε επιλογή που δεν συμφέρει
τις ΗΠΑ, επιβεβαιώνεται και από τον τρόπο που αντιμετωπίστηκε η δολοφονία των
παρατηρητών του ΟΗΕ από τους Ισραηλινούς. Οποιαδήποτε άλλη χώρα και αν είχε
διαπράξει τέτοιο έγκλημα πιθανότατα θα αντιμετώπιζε ήδη τις κυρώσεις των ΗΠΑ.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση όλα δείχνουν ότι το «μας συγχωρείτε, λάθος» του
Ισραήλ, κρίθηκε επαρκής εξήγηση από την Ουάσιγκτον!

EINAI φανερό ότι στην εποχή της «μοναδικής υπερδύναμης», η μόνη
εναλλακτική διεθνώς υπολογίσιμη οντότητα που θα μπορούσε να διαδραματίσει έναν
ρόλο εξισορρόπησης της ισχύος των ΗΠΑ, είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά μια Ένωση
που δεν θα μαζεύεται στη γωνία μόλις κουνήσει λίγο το δακτυλάκι της η –
εκάστοτε – κυρία Ράις.