Aπό το κύμα ώς το κλαμπ

Κάτι έχουν οι μουσικές του καλοκαιριού. Μια πιο μεγάλη διεισδυτικότητα, ένα
εύκολο ξελόγιασμα. Κάτι που θέλει να κολλήσει επάνω σου, σαν το αλάτι της
θάλασσας σε μη οργανωμένη παραλία, χωρίς ντους. Όλο αυτό βέβαια είναι μέσα στο
μυαλό μας, γιατί άμα σου αρέσει κάτι – δεν έχει εποχές (ας πούμε, πέρσι τέτοια
εποχή άκουγα τα Χριστουγεννιάτικα του Κρις Άιζακ και πάλι καλά που ο Κρις
έβγαλε άλλο άλμπουμ φέτος – θα σας πω γι’ αυτό άλλη φορά). Ο καθένας έχει τις
δικές του καλοκαιρινές μουσικές στο κεφάλι του, που μυρίζουν λάδι αντηλιακό ή
καρπούζι ή καμένο πεύκο ή ψαράκι στη σχάρα ή λαδερά και φούρνο χωριάτικο. Τώρα
που το σκέφτομαι, αλήθεια, πού χάθηκαν εκείνα τα τεράστια ηχοσυστήματα που
φόρτωναν στους ώμους τους αγόρια με βερμούδες με στάμπες Μαϊάμι και τάραζαν με
Public Enemy χαλαρούς βιοπαλαιστές της παραλίας; Έγιναν τεράστια Hummer,
αραγμένα σε κρυφές ακτές ή μικροσκοπικά i-pod, θυσία στον βωμό της απομόνωσης.
Βρήκαμε, δηλαδή, την ησυχία μας. Οι Public Enemy πού χάθηκαν πάλι;

Round Trip «Mykonos to Ibiza», Vassili TsiliChristos (sony/bmg)

Πάντα νιώθω μεγάλη συμπάθεια σε εκείνους που είναι φαν της μουσικής. Όχι τόσο
ενός καλλιτέχνη ή ενός σχήματος ή ενός είδους – αυτοί είναι άλλη ιστορία.
Πιστεύω ότι οι φαν της μουσικής είναι πιο ελεύθεροι, πιο ανοιχτά μυαλά, πιο
πρόθυμοι να βουτήξουν την περιπέτεια. Τους αρέσει να μοιράζονται, δεν είναι
είναι κτητικοί και θέλουν να βρίσκουν για τη μουσική τις καλύτερες συνθήκες.
Γι’ αυτό εκτιμώ πολύ τους καλλιτέχνες που ακούνε συνέχεια μουσική και εκεί που
μιλάνε για τα δικά τους, χωρίς να το καταλάβεις, έχουν αρχίσει και μιλάνε
παθιασμένα για κάτι που άκουσαν και τους ενθουσίασε ή γι’ αυτά που λατρεύουν
(δες Κοστέλο, Γουέλερ, Ντίλαν, όλοι αυτοί). Γι’ αυτό και αγαπάω πολύ τους
ντιτζέι – γιατί τι είναι ο ντιτζέι; Ένας τρελαμένος με τη μουσική είναι, που
θέλει να μοιραστεί το συναίσθημα με τον κόσμο, μέσα σε έναν κόσμο που οξυγόνο
του είναι ο ήχος.

Μύκονος, Μικρή Βενετία (χωρίς αέρηδες), ο Τσίλι στο νησί

Έχω πιάσει θέση πίσω ακριβώς από την κονσόλα που ο Τσίλι βάζει τις μουσικές
του σαν Ιντιάνα Τζόουνς στο κυνήγι τού ρυθμού – όσοι τον ξέρουμε χρόνια,
ξέρουμε και πως το ταξίδι της μουσικής τον νοιάζει πολύ – «άκου αυτό» και
«άκου εκείνο» είναι. Θέλει να το ψάχνει, παίρνει τους δρόμους, φορτώνεται
δίσκους. Θα μπορούσε να κάθεται στους καναπέδες και να κάνει δημόσιες σχέσεις
στα κλαμπ του (και στην Ελλάδα οι δημόσιες σχέσεις είναι το μόνο σίγουρο που
αποδίδει), αλλά τρέχει στα «μιούζικ κόνφερενς» και στα δισκάδικα, όπου βρεθεί,
και στο Μαϊάμι και στις Ίμπιζες και δουλεύει για μια σκηνή που καμιά φορά δεν
θυμάται πού ξενύχτησε το προηγούμενο βράδυ. Στο Amfitheatro (τι μου θύμισες
τώρα!), στο Kingsize, στο Venue έχω ακούσει μερικές από τις ωραιότερες
μουσικές. Έτσι εξηγείται τούτη εδώ η διπλή συλλογή που υπογράφει ο Βασίλης
Τσιλιχρήστος – Round Trip Mykonos to Ibiza -, το CD της παραλίας και το CD του
κλαμπ (από Φίνλεϊ Κουέι με Γουίλιαμ Όρμπιτ ώς Sea Seger και Joylab με Paska
και Sam Perez. Μπορεί να πει ό,τι θέλει καθένας, αλλά το καλοκαίρι έχει τις
μουσικές στην καρδιά του.

Alexandros Christopoulos, «Sunset and Sunrise 6» (planetworks)

Καθόμουν, που λέτε, με τον καλό μου και τον φίλο μας τον Νίκο που θέλει να
πάει Κούβα, στη «Βεγγέρα» στο Λαγονήσι – πολύ ωραίο μέρος, σαν καράβι μέσα στη
θάλασσα (κομμάτι ακριβό, βέβαια), στο πάρτι που έκανε ο Αλέξανδρος για τη
συλλογή του – στο 6ο επεισόδιο πια, ένα eclectic soundtrack όπως το λέει, που
έχει πολλούς φανατικούς φίλους γιατί είναι όντως εκλεκτικές μουσικές (και
Ρότζερ Σάντσες έχει, που ψηφίζω ανεπιφύλακτα, και Kings Of Tomorrow και Κρις
Κόλμαν – το Shine – και Deep Dish αυτό με τη Στίβι Νικς) – και σκεφτόμουν πως
σε άλλες εποχές ο Αλέξανδρος θα έκανε παρέα με τον Επίκουρο και θα αντάλλασσαν
απόψεις για τη ζωή και μπορεί ο Αλέξανδρος να είχε καλέσει τον φιλόσοφο και
στην εκπομπή του στον Best (να ακουστεί και καμιά διαφορετική φωνή…) και
λέγαμε πάντως πως πρέπει πάση θυσία να διώξει κανείς το άγχος από τη ζωή του –
αυτές οι μουσικές τζαζο-χάουζ-ελέκτρο-ποπ βοηθάνε πολύ. Ο Νίκος είπε πως και η
Κούβα βοηθάει. Δεν βαριέσαι – καλοκαίρι να ‘ναι…

Profile: 2 CJ Jeff & Adaptor (Planetworks)

Αποκλείεται να ζεις σε αυτήν την πόλη, να βγαίνεις έξω και να μην έχεις
πετύχει τον CJ Jeff ή Adaptor (ή Νίκο Ζαφείρη – την ώρα τουλάχιστον που έχει
κατέβει από τα πικάπ και μιλάει με φίλους), αφού παίζει με συνέπεια και
τακτικά και θα προσέξεις κιόλας πως κάτι ενδιαφέρον παίζεται στις μουσικές
του. Στις αρχές μαζί με τον Λεωνίδα (Leon Sega), τώρα μόνος του και με μια
δική του ετικέτα, τη rhythmetic, με παραγωγές και ετοιμότητα μπροστά στην
κονσόλα. Το διπλό αυτό Profile: 2 (το ένα μιξαρισμένο) δείχνει πως το ταλέντο
να «ακούς» τρέφει το ταλέντο της γραφής και της παραγωγής. Το σύμπαν των –
ηλεκτρονικών – ήχων έχει την ίδια μαγεία με αυτήν του ουρανού τη νύχτα.