«Eυλόγησον» αγία τηλεθέαση

Τον φόβο του ανθρώπου για την αρρώστια και τον θάνατο δεν εκμεταλλεύονται μόνον οι εκκλησιαστικές επιχειρήσεις αλλά εξίσου και οι τηλεοπτικές, όπως οι Σταύρος Μονεμβασιώτης, Στεφανία Μουρελάτου στην εκπομπή «Καλημέρα με τον Antenna»

«Είδα στον ύπνο μου τον Άγιο Εφραίμ και θεραπεύτηκα». Πρωί πρωί ο Σταύρος
Μονεμβασιώτης και η Στεφανία Μουρελάτου, στον Antenna, είδαν το όραμα της
αγίας τηλεθέασης και με τη σιγουριά της επιτυχίας που προσφέρει η εκμετάλλευση
της ανθρώπινης αφέλειας, ιδίως όταν συνδυάζεται με την απελπισία και τον φόβο
του θανάτου, αφιέρωσαν ικανό χρόνο από την εκπομπή τους για να παρουσιάσουν
θαύματα αγίων. Πιστοί στον απόλυτο κανόνα του εμπορίου, που είτε αφορά στην
αύξηση ποιμνίου υπό το κράτος του τρόμου για την άνωθεν τιμωρία, είτε αφορά
στην αύξηση της τηλεθέασης διά της εκμετάλλευσης της ίδιας ακριβώς ανθρώπινης
αντίδρασης, Μονεμβασιώτης και Μουρελάτου άρχισαν το αφιέρωμά τους στα θαύματα
παρουσιάζοντας τρυφερό μωράκι στην αγκαλιά του πατέρα του, που πάσχει από
ασθένεια και που στην απελπισία τους οι γονείς το έταξαν στην Αγία Μαρίνα της
Κρήτης.

Το πλαίσιο εντός του οποίου θα εξελιχθεί η εκπομπή έχει τεθεί με τη
σκοταδιστική απολυτότητα που επιβάλλει η θέα μιας ανθρώπινης τραγωδίας από
εκείνες που αξιοποιεί η τηλεόραση των φωτογενών δραμάτων, ενισχύοντας την
αίσθηση της ανθρώπινης αδυναμίας, τον τρόμο του αγνώστου, της ασθένειας, του
θανάτου, ώστε να συντηρείται η αγορά παντός είδους «συνταγών σωτηρίας».

«Πήγατε στην Αγία Μαρίνα και κρατούσατε και κερί και λαμπάδα» κάνει την καίρια
διαπίστωση-ερώτηση ο Μονεμβασιώτης, αποκαλυπτική της λαμπρής δημοσιογραφικής
του ευφυΐας, που διέκρινε προφανώς κάτι ιδιαίτερο στο διπλό τάμα κεριού και
λαμπάδας. Το μωρό συνόδευε με το κλάμα του, σαν ηχητική υπόμνηση της
ανθρώπινης αδυναμίας, τις διηγήσεις θαυμάτων. «Ήμουν σε κώμα έπειτα από
τροχαίο, η μητέρα μου είδε στον ύπνο της τον Άγιο Εφραίμ και έζησα. Μετά με
πήγαιναν με το καροτσάκι να προσκυνήσω και σιγά σιγά με εγχειρήσεις
περπάτησα».

Μεταξύ της αληθινής ανάγκης να βρει τη στιγμή της απόγνωσης η ανθρώπινη δύναμη
ώθηση για να αναδειχθεί – άλλωστε αυτό είναι η πίστη – και της εκμετάλλευσής
της ανοίγεται το ευρύ πεδίο ανάπτυξης κάθε «θρησκείας» των κερδών. Το
πανίσχυρο εμπόριο της ελπίδας διαπιστώσαμε και στην περίπτωση του Βησσαρίωνα
πριν από μερικούς μήνες, που στάθηκε φωτογενές παράδειγμα της εκμετάλλευσης
ακριβώς αυτού του πολύ ξεχωριστού συστατικού της ανθρώπινης ύπαρξης.

«Μερικοί κακόπιστοι μπορεί να θεωρήσουν ότι εμπορευματοποιούμε την πίστη έτσι
όπως την παρουσιάζουμε» σπεύδει η συμπαρουσιάστρια Μουρελάτου να προκαταλάβει.
Αλίμονο, ποιος μπορεί να σκεφτεί κάτι τέτοιο όταν παρουσιάζεται μωράκι που
πάσχει, «ταμένο στην Αγία Μαρίνα» μπροστά στην απόγνωση των γονιών, πλάνο που
προκαλεί δέος και μουδιάζει τη σκέψη. Ποιος άπιστος μπορεί να σκεφτεί κάτι
τέτοιο όταν ακούει για μοναστήρια – νεόκτιστα βέβαια και πάμπλουτα – που τα
συντηρεί η πίστη σε θαυματουργούς αγίους;

«Αν δείτε το τι άρτους ευλογούν οι ιερωμένοι της Αγίας Μαρίνας!» λέει
με θαυμασμό λαογράφος εκ Κρήτης, ο οποίος από το στούντιο της Μεγαλονήσου
καλείται να επιβεβαιώσει με την επιστημοσύνη ερευνών για τα λαϊκά ήθη την
«αλήθεια» των θαυμάτων.

Δίπλα το μωρό κλαίει.

«Ερευνούσα για το φίδι της Αγίας Μαρίνας, που συμβολίζει τον Διάβολο, όταν
είδα έναν πιστό να κλαίει μπροστά στην εικόνα, να βγάζει το πανάκριβο ρολόι
του και να της το δίνει», συνεχίζει ο λαογράφος.

«Είχε φάει πατάτα και της πονούσε η κοιλιά», αρχίζει την αφήγηση ιστορίας από
τη θαυματοποιό δράση της Αγίας Μαρίνας ιερωμένος της μονής των θαυμάτων.

«Υπήρξε εν σώματι (!) παρουσία της Αγίας Μαρίνας στα χειρουργεία στο Χιούστον
και το γράφουν στα βιβλία τους οι γιατροί» παρεμβαίνει ο ιερωμένος που ήταν
στο στούντιο της Αθήνας.

Πάταξον την κακοπιστία

Είναι φανερό, μπροστά σε μια τέτοια ευγενή αναζήτηση της πνευματικότητας της
χριστιανικής θρησκείας, μόνον ένας κακόπιστος θα διαπίστωνε εμπορευματοποίηση
της πίστης και εκμετάλλευση της αφέλειας και του φόβου για την ασθένεια και
τον θάνατο. Μόνον ένας κακόπιστος θα διέκρινε παγίδες για αφελείς και
πονεμένους από μια τηλεόραση που ωφελείται από τη συντήρηση της άγνοιας.

Ποιος αμαρτωλός θα μπορούσε να προσβάλει τα υψηλά κίνητρα των παρουσιαστών
διακρίνοντας μια ακόμη περίπτωση να εφαρμόσουν την ιδανική συνταγή τηλεθέασης,
που ζυμώνεται με την καταλυτική φωτογένεια του ανθρώπινου φόβου.

Και μάλιστα παραμονές τοπικών πανηγυριών θαυματουργών αγίων σε μονές και
εκκλησίες εξοχικών περιοχών, σε εποχή όπου το πενιχρό βαλάντιο πλήθους πιστών
μπορεί να τους εμποδίσει να τα επισκεφτούν. Ποια άλλη δύναμη ισχυρότερη από
την ελπίδα, μπορεί να κινητοποιήσει την «αγιασμένη» κατανάλωση!