PIΠEΣ Άλλοθι

ΟΛΕΣ σχεδόν οι αναμετρήσεις στους μεγάλους δήμους και τις νομαρχίες της
χώρας έχουν κριθεί με βάση τις κομματικές κυρίως προτιμήσεις των ψηφοφόρων
αλλά και τη γενικότερη δημοτικότητα των πολιτικών – υποψηφίων.

ΑΥΤΟ φυσικά δεν είναι παράλογο. Σε τελευταία ανάλυση τόσο οι δήμαρχοι
όσο και οι νομάρχες καλούνται να ασκήσουν πολιτική – είναι κατά συνέπεια
λογικό να εκλέγονται και με κομματικά κριτήρια. Όταν όμως αυτά επικρατούν
έναντι όλων των άλλων υπάρχουν παρενέργειες που τις βλέπουμε ήδη.

TA τελευταία χρόνια σε όλες τις αναμετρήσεις της Αθήνας, για
παράδειγμα, οι δημότες ψηφίζουν δήμαρχο και βγάζουν υπουργό. Συνήθως μάλιστα
παραιτείται πριν από τη λήξη της θητείας του για να συνεχίσει την πολιτική του
καριέρα.

ΑΚΟΜΑ χειρότερα, στις περισσότερες περιπτώσεις οι δήμαρχοι περιμένοντας
το προσκλητήριο οχυρώθηκαν πίσω από την έλλειψη αρμοδιοτήτων και εξάντλησαν
τον δημιουργικό τους οίστρο σε έργα βιτρίνας – άντε και σε ζητήματα
καθαριότητας που είναι της αποκλειστικής τους ευθύνης. Πέραν αυτών λίγα
πράγματα και αποσπασματικά.

ΤΟ πρόβλημα ωστόσο δεν είναι μόνο αθηναϊκό. Γιατί είτε στην Αθήνα είτε
στον Πειραιά είτε στη Θεσσαλονίκη, πόσα χρόνια έχουμε να δούμε έναν δήμαρχο με
όραμα και προτάσεις για τη συνολική ανάπτυξη της περιοχής του; Έναν δήμαρχο
που θα βάλει στο τραπέζι τα μεγάλα προβλήματα, θα προτείνει λύσεις και βεβαίως
θα τις διεκδικήσει; Έναν δήμαρχο που θα αξιοποιεί τις όσες δυνατότητες έχει
και δεν θα επικαλείται την έλλειψή τους ως άλλοθι;

ΤΟ περιβάλλον, το κυκλοφοριακό, η εγκληματικότητα, τα σχολεία, ακόμα
και η ανεργία είναι ζητήματα απόλυτα συνυφασμένα με την καθημερινότητα της
πόλης. Αν γι’ αυτά δεν έχει λόγο η Τοπική Αυτοδιοίκηση, τότε εγκλωβίζεται μόνη
της σε έναν διακοσμητικό ρόλο!