Tο ποντίκι βρυχάται ακόμη

Σαραντάρισε ο Μίκι Μάους στην Ελλάδα. Το πρώτο ελληνικό Μίκι Μάους κυκλοφόρησε
την Παρασκευή 1η Ιουλίου 1966. «Μένει όμως πάντα πιτσιρικάς», λέει στα «NEA» ο
εκδότης του, Χρήστος Τερζόπουλος. Που για να γιορτάσει το γεγονός, βγάζει την
Παρασκευή 30 Ιουνίου, ακριβώς 40 χρόνια μετά, ημερολογιακά, ένα τεύχος 548
σελίδων. Που θα συνοδεύεται και από αναμνηστικό τι-σερτ.

Ο Χρήστος Τερζόπουλος θυμάται ότι ο Μίκι είχε αμέσως επιτυχία, από το πρώτο
του τεύχος. «Εκείνη την εποχή η Ελλάδα ήταν άνυδρη στον τομέα των κόμικς.
Παιδικά περιοδικά δεν υπήρχαν. Δεν υπήρχε τίποτα. Γι’ αυτό και την επόμενη
χρονιά βγάλαμε και τον Μεγάλο Μίκι που του χρόνου συμπληρώνει κι αυτός σαράντα
χρόνια κυκλοφορίας». Ο εκδότης του «ποντικιού» λέει ότι η φιλοσοφία της
έκδοσης δεν έχει αλλάξει όλα αυτά τα χρόνια. Και εξηγεί τις βασικές γραμμές
της: «Θέλαμε και θέλουμε να παράγουμε ένα καλό έντυπο, ψυχαγωγικό αλλά όχι
μωρουδίστικο. Τα παιδιά – οι ηλικίες 8 με 12 είναι η δύναμή μας – τα
αντιμετωπίζουμε σαν μεγάλους. Δεν χρησιμοποιούμε υποκοριστικά. Και διατηρούμε
μια γλώσσα που αποφεύγει κάθε ακρότητα. Ούτε καθαρεύουσα χρησιμοποιήσαμε ποτέ,
ούτε νεοδημοτική. Επίσης θέλαμε πάντα να συμβαδίζουμε με την πραγματικότητα.
Και να μην υπάρχει πολλή βία. Οι ήρωές μας οπλοφορούν μεν – για να φανεί και η
διαφορά καλού και κακού, όσον αφορά στους κακοποιούς – αλλά δεν σκοτώνουν».

Το πρώτο τεύχος του Μίκι Μάους βγήκε την Παρασκευή 1 Ιουλίου 1966. Από τότε δεν έχει αλλάξει η φιλοσοφία του, αλλάζουν όμως οι ευαισθησίες κατά εποχές – σήμερα για παράδειγμα, οι οικολογικές ευαισθησίες των ηρώων του Ντίσνεϊ είναι πολύ πιο ορατές από το παρελθόν

Ο κ. Τερζόπουλος μας εξηγεί ότι αντίθετα από την εντύπωση που έχει ο
περισσότερος κόσμος, ο Μίκι Μάους δεν είναι Αμερικανός. Μπορεί να χρωστάει την
ύπαρξή του στον Ντίσνεϊ, είναι όμως πολύ πιο Ευρωπαίος από Αμερικανός, και
είναι κυρίως… Ιταλός. «Οι Αμερικανοί φτιάχνουν για κάθε ήρωα ένα περιοδικό
που, μάλιστα, το λένε άλμπουμ. Τα περιοδικά κόμικς, όπως τα ξέρουμε, τα
ξεκίνησαν οι Ιταλοί – ο Μοντατόρι. Στην Αγγλία δεν υπάρχει το είδος. Δεν το
καταλαβαίνουν. Και στις ΗΠΑ το Μίκι Μάους δεν είχε ποτέ τη δύναμη που έχει
στην Ευρώπη». Εδώ και δέκα χρόνια μάλιστα, οι ΗΠΑ δεν παράγουν καθόλου
ιστορίες του Μίκι. «Σήμερα, παραγωγοί χώρες είναι μόνο η Ιταλία και η Δανία.
Που έχουν, μάλιστα, μεταξύ τους, άλλου είδους χιούμορ. Εμείς διαλέγουμε
συνήθως ιστορίες ιταλικής προέλευσης».

Ελληνική παραγωγή ιστοριών δεν υφίσταται και αυτό για λόγους, κυρίως,
οικονομικούς. Το πρόβλημα, βέβαια, είναι το σχέδιο. «Για να σχεδιάσει κανείς
Μίκι Μάους πρέπει, υποχρεωτικά, αφού βγάλει εδώ τη Σχολή Καλών Τεχνών, να πάει
να εκπαιδευτεί στη Βενετία, στην εκεί Ακαδημία Γραφικών Τεχνών Ντίσνεϊ. Και θα
πρέπει μετά να είναι διαθέσιμος όχι μόνο για το ελληνικό σκέλος της παραγωγής
αλλά και για οποιοδήποτε άλλο», εξηγεί ο Έλληνας εκδότης.

Ο Μίκι Μάους, βέβαια, πέρασε από διάφορες φάσεις στη σαραντάχρονη πορεία του
στα μέρη μας. H καλύτερη περίοδός του, εμπορικά, ήταν τη δεκαετία του ’70 που
έφτασε τα 115.000 αντίτυπα εβδομαδιαίως. «Τότε όμως υπήρχε μόνο ασπρόμαυρη
τηλεόραση και δεν υπήρχαν κομπιούτερ, ηλεκτρονικά παιχνίδια και όλες οι
σημερινές εναλλακτικές λύσεις», λέει ο Χρήστος Τερζόπουλος. «Αργότερα, για να
φτάσουμε ανάλογα νούμερα, απλωθήκαμε σε περισσότερες εκδόσεις – έχουμε 15
διαφορετικές εκδόσεις της Ντίσνεϊ».

Το αρχαιότερο ελληνικό περιοδικό

Οι ελληνικές επιδόσεις στο Μίκι Μάους είναι υψηλές. Αν εξαιρέσεις τις
σκανδιναβικές χώρες όπου οι πάντες διαβάζουν τα πάντα και είναι ασυναγώνιστες
στην ανάγνωση, μετά τη Γαλλία και την Ιταλία είναι η Ελλάδα σε αναλογία
αντιτύπων προς πληθυσμό. Οι περισσότερες ιστορίες του Μίκι που κυκλοφορούν
είναι καινούργιες, υπάρχουν όμως και κάποιες πολύ καλές που αναπαράγονται για
κάθε νέα γενιά, προσαρμοζόμενες λιγάκι στα εκάστοτε ήθη και συνθήκες. Είναι
άλλωστε το αρχαιότερο ελληνικό περιοδικό που συνεχίζει να κυκλοφορεί, μετά τη «Γυναίκα».