MATIEΣ Δαντελίτσα…

Δεκαετία του ’50. Δεν θυμάμαι, πια, το θεατρικό έργο, που είχα δει. Ούτε την
πρωταγωνίστρια. Θυμάμαι, όμως, έντονα, τον πρωταγωνιστή. Τον Τάκη Χορν. Που,
σε μια σκηνή, απευθύνεται σε μια όμορφη κοπέλα – μήπως ήταν η Έλλη Λαμπέτη; –
και την «πειράζει»: «Αχ, να ‘μουνα δαντελίτσα στο βρακάκι σου…». Ερώτηση:
Αυτό το «πείραγμα», που είναι χαριτωμένο, αλλά και ελαφρώς σόκιν, θεωρείται –
ή θα θεωρείται – «σεξουαλική παρενόχληση»;

Στην ίδια δεκαετία (αλλά και αργότερα): έφηβος, πήγαινα κάθε βράδυ στην
Πλατεία Κυριακού (Βικτωρίας, τώρα), συναντούσα τους φίλους μου, βολτάραμε και
«πειράζαμε» κορίτσια: «Δεσποινίς, τι όμορφη που είσαστε» και κάτι τέτοια. Τα
κορίτσια, δεν απαντούσαν, αλλ’ από μέσα τους το χαιρόντουσαν. Αργότερα, έγραψα
ένα τραγούδι, που μελοποίησε ο Μίκης. Ο πρώτος στίχος: «Πάμε να πειράξουμε
κορίτσια;». Ξαναρωτάω: Το «πείραγμα», στην πλατεία ή τον δρόμο, είναι
«σεξουαλική παρενόχληση»;

Κι αν είναι, τότε, το βλέμμα, το βαρυφορτωμένο από τον πόθο βλέμμα –
«αχόρταγος ο πόθος, σαν τον Άδη», λέει το «Άσμα Ασμάτων», αλλ’ «αχόρταγο και
το βλέμμα», προσθέτω εγώ – δεν λογαριάζεται ως «σεξουαλική παρενόχληση»; Στο
νομοσχέδιο που θα γίνει, αν δεν έγινε κιόλας, «σεξουαλική παρενόχληση» θα
είναι μόνο – χυδαϊστί – το «στρίμωγμα», το άπλωμα του χεριού για το κλέψιμο
της… οπώρας, το άγγιγμα σε επικίνδυνες ζώνες του σώματος και το «πείραγμα»
με «πρόστυχες λέξεις»;

Διάβασα μια επιστολή αναγνώστη της «Καθημερινής» (Γεώργιος Παπαδημητρίου,
Λυσιμάχου 12, Αθήνα). Αριστούργημα! Κάνει το «κυοφορούμενο νομοσχέδιο» και τις
προφανείς ασάφειές του με τα κρεμμυδάκια. Και με λεπτό χιούμορ, παρακαλώ.
Αντιγράφω: «… Μια τέτοια παρενόχληση είναι και τα “προκλητικά βλέμματα”. Αν
κάποτε αυτό το νομοσχέδιο γίνει πράξη, δεν θα ήταν δίκαιο να εξαιρεθούν οι…
αλλήθωροι, ως ακουσίως διαπράττοντες το αδίκημα; Μια άλλη είναι η “επαφή”.
Πιστεύω ότι ο νόμος δεν θα ισχύει στα μέσα μαζικής μεταφοράς τις ώρες αιχμής»!
Και το φινάλε: «Για τους επίδοξους συντάκτες τού εν λόγω νομοσχεδίου δεν θα
ήθελα να κάνω κανένα άλλο σχόλιο, πλην της λαϊκής παροιμίας, που αναφέρεται
στον διάολο, που δεν είχε δουλειά να κάνει»…

Εντάξει. Να ψηφιστεί νόμος για τη «σεξουαλική παρενόχληση» στους χώρους
δουλειάς κ.λπ. Γιατί, πράγματι, πολλά αφεντικά, κυρίως, εκμεταλλεύονται την
εξουσία τους και εκβιάζουν και απειλούν φτωχά κορίτσια, για να «επωφεληθούν».
Χρειάζεται, όμως, προσοχή. Απαιτούνται λεπτομερείς διευκρινίσεις. Δεν είναι
δυνατόν να απαγορευθεί το… φλερτ και μάλιστα διά νόμου…