[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

«Να ‘μαστε πάλι εδώ Ανδρέα». Δέκα χρόνια, και μία μέρα, μετά τον θάνατό του
«όλα τον θυμίζουν». Και κάθε φορά που τα πράγματα δυσκολεύουν, κάθε φορά που η
χώρα βρίσκεται στη μέγγενη της πίεσης, και ο φόβος για το αύριο σφίγγει τις
καρδιές των ανθρώπων, οι πολίτες στρέφουν με νοσταλγία τη σκέψη τους σ’
εκείνον που έκανε πραγματικά την Ελλάδα ένα σύγχρονο, ισχυρό, κράτος. Κι
επειδή τούτες τις μέρες, που οι μνήμες κυριαρχούν και που ο καθένας (επώνυμος)
όλο και κάτι έχει να θυμάται από τον ηγέτη της δημοκρατικής παράταξης, ας
ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα. Λίγο μας νοιάζει τι θυμούνται από τον Ανδρέα οι
επώνυμοι. Αυτοί γενικώς θυμούνται – ακόμη και εκ καθήκοντος. Σημασία έχει τι
νιώθουν οι πολίτες γι’ αυτόν, πέρα από την αναπόφευκτη μελαγχολία που τους
γεννάει η σύγκριση του χθες με το σήμερα. Νομίζω πέρα, και πάνω απ’ όλα,
ευγνωμοσύνη. Γιατί ο Ανδρέας είχε τη θέληση και την πυγμή να βγάλει την «άλλη
μισή Ελλάδα», την «ηττημένη» Ελλάδα, από το περιθώριο. Και να τη στήσει στα
πόδια της περήφανη, δίπλα στην υπόλοιπη που για πενήντα χρόνια κυβέρνησε τον
τόπο με την αλαζονεία του κτήτορα…

100 χρόνια μπροστά

Λένε πολλοί ότι ο Ανδρέας είχε αυτό το ελάττωμα ή εκείνο το μειονέκτημα. Λένε
ότι ήταν καλός στα λόγια, αλλά δεν ήταν επαρκής όταν έφτανε η ώρα για την
υλοποίηση των εξαγγελιών. Λένε ότι είχε όλα τα (αρνητικά) χαρακτηριστικά ενός
ηγέτη. Λένε… λένε… Ποιος τους ακούει; Ο άνθρωπος ήταν 100 χρόνια μπροστά
από την εποχή του, κι όποιος δεν με πιστεύει, ας ρίξει μια ματιά στο τι έλεγε
πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνια, για τη χώρα, την εξωτερική της πολιτική, την
οικονομία, την παγκοσμιοποίηση, τη διεθνή σκηνή. Κι όποιος εξακολουθεί να έχει
αμφιβολίες ας αναζητήσει τα κείμενα του Ανδρέα, από την περίοδο που ακόμη ήταν
νεόφερτος από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Διορατικός, με βαθιά γνώση του διεθνούς
στάτους κβο και εξαιρετικές σχέσεις διεθνώς, ήταν όπως αποδείχθηκε πολύ
μεγάλος για μια μικρή χώρα, όπως η Ελλάδα. Και για να το πω πιο παραστατικά,
θα παραφράσω μια έκφραση του Μίκη Θεοδωράκη: «Ο Ανδρέας ήταν για την Ελλάδα
σαν υπερωκεάνιο στη λίμνη των Ιωαννίνων».

Κερδίζει το καφενείο

Ο Καραμανλής ο νεώτερος, πάλι, δεν διεκδικεί χαρακτηρισμούς αυτού του είδους.
Έχει τη στοιχειώδη ευφυΐα να αποφεύγει συγκρίσεις με μεγέθη σαν αυτό του
Ανδρέα. Αλλά δεν έχει κανένα πρόβλημα να οικειοποιηθεί απολύτως το έργο του. H
παρουσία του το περασμένο Σάββατο στο πολιτικό μνημόσυνο του Ανδρέα Παπανδρέου
δεν δείχνει απλώς άνθρωπο που δεν ορρωδεί μπροστά σε τίποτε. Δείχνει ότι ξέρει
το παιχνίδι της πολιτικής επικοινωνίας απέξω κι ανακατωτά. Κερδίζει το
καφενείο (το ελληνικό καφενείο, ανά την επικράτεια) με περίπατο. Και καλά
κάνει, αφού έχει την ευκαιρία. Το θέμα μας είναι γιατί το ΠΑΣΟΚ τού δίνει πάσα
σε κενό τέρμα να βάλει γκολ. Σ’ αυτό το ερώτημα απάντηση δεν υπάρχει. Τον
κάλεσαν, λέει, επειδή το επέβαλλε το πρωτόκολλο! Λες και ο Ανδρέας έχει την
ανάγκη της θεσμικής αναγνώρισης του Καραμανλή! Συγγνώμη, όταν το Ίδρυμα
Καραμανλή γιόρταζε τον Καραμανλή, τον είχε καλέσει τον Γιώργο; Ο Ανδρέας έχει
περάσει στην ιστορία και δεν έχει την ανάγκη κανενός πλέον. Άλλοι έχουν την
ανάγκη του. Όπως ο Καραμανλής, που πασχίζει να ενσωματώσει τον χώρο του
Κέντρου, με κινήσεις για το θεαθήναι, σαν αυτήν του περασμένου Σαββάτου…

Από πού θα περνάει ο επίτιμος;

Ο Μητσοτάκης τουλάχιστον είναι πιο αυθεντικός. Εχθρός με τον Ανδρέα από τα
μέσα της δεκαετίας του ’60, δεν τον χώνεψε ποτέ, και δεν είχε ποτέ καλή σχέση
μαζί του. Τον πολέμησε όπως μπορούσε, και το ’89 – το «βρώμικο ’89» για να μην
ξεχνιόμαστε – προσπάθησε να τον βάλει στη φυλακή. Δεν τα κατάφερε και συνέχισε
να τον χτυπάει όπως μπορεί – ακόμη και μετά θάνατον. Κανένα πρόβλημα λοιπόν με
τον Μητσοτάκη. Αν υπάρχει ένα θέμα για τον επίτιμο, είναι καθαρά διαδικαστικό.
Το εξής: αν περάσει τελικά η πρόταση του Χρήστου Παπουτσή, για ταυτόχρονη
μετονομασία των οδών Βασ. Σοφίας και Αμαλίας σε Ανδρέα Παπανδρέου και
Κωνσταντίνου Καραμανλή (πρεσβύτερου), από πού θα περνάει ο επίτιμος για να
πηγαίνει στη Βουλή;! Δράμα…

Χάλια!

Δράμα επίσης διέρχεται και η υπουργός της Παιδείας με αυτό το έκτρωμα που
εμφάνισε ως «νόμο-πλαίσιο» για τα AEI. H υπουργός, που επί μήνες αρνιόταν τον
διάλογο, ξαφνικά τον ανακάλυψε, και περιχαρής ζητάει από όλους να προσέλθουν
σ’ αυτόν. Καμία αντίρρηση, αλλά αν αυτή την… όμορφη σκέψη την είχε κάνει
πράξη προ εξαμήνου, πιθανώς να μην είχε συμβεί το μπαράζ των καταλήψεων που
τίναξε στον αέρα τα πανεπιστήμια. Επίσης δεν θα είχε δοθεί η ευκαιρία στους
«πρέτωρες ουρμπάνις» του Πολύδωρα να κάνουν ασκήσεις στα κεφάλια των
διαδηλωτών, φοιτητών. Παράλληλα δεν θα πήγαιναν στράφι και ορισμένα θετικά
στοιχεία αυτού του προσχεδίου που έδωσε στη δημοσιότητα η κυρία υπουργός. Αλλά
με «αν» δεν αλλάζει η πορεία των πραγμάτων. Σημασία έχει το σήμερα, και το
πραγματικό γεγονός που είναι ότι και στην παιδεία τα έκαναν… όπως και στους
υπόλοιπους τομείς του κυβερνητικού έργου. Χάλια!

Ανικανότητα

Τομέας «χάλια», υπ’ αριθμόν ένα: Γ’ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης. Υπάρχει και
ειδικός υφυπουργός, ονόματι Φώλιας, ο αποκαλούμενος και υφυπουργός
«Τρίτη-Πέμπτη» – όσες, λένε, και οι μέρες του στην Αθήνα. Τις υπόλοιπες
βρίσκεται στα Γρεβενά, όπου και εκλέγεται, τι να κάνει ο άνθρωπος; Δυόμισι
χρόνια τώρα ακούμε την κυβέρνηση – και τον εν λόγω υφυπουργό που τάχα μου το
ξέρει το θέμα – να μας λένε ότι φταίνε οι Πασόκοι που η χώρα χάνει κονδύλια
εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, λόγω αδυναμίας απορρόφησής τους. ΟΚ, φταίνε οι
Πασόκοι, ώς το 2004. Έκτοτε, δυόμισι χρόνια τώρα, πάλι οι Πασόκοι φταίνε ή η
ανικανότητα που φωλιά-ζει στην κυβέρνηση, με καταστροφικά αποτελέσματα για τη
χώρα; Κι εκείνος ο Καραμανλής, δεν αφήνει καλύτερα τις βόλτες να ασχοληθεί με
κάνα πραγματικό πρόβλημα, όπως αυτό με τα κονδύλια που χάνουμε;

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Ντομάτα καλλιεργεί, επιδότηση για βαμβάκι απαιτεί…

Υπάρχει ένας λογαριασμός στο υπουργείο Γεωργίας, ή Αγροτικής Ανάπτυξης όπως το
ονόμασε αυτή η κυβέρνηση της εικόνας και των εντυπώσεων, που λέγεται «εθνικό
απόθεμα». Σκοπός της δημιουργίας του, και της διατήρησής του, είναι να
χρησιμοποιείται όταν υπάρχει πρόβλημα με την αγροτική παραγωγή. Εσχάτως
φαίνεται ότι ο «γαλάζιος» (παρακρατικός να τον πω;) μηχανισμός, φαίνεται πως
πάει να βάλει χέρι και σ’ αυτό. Έχω στα χέρια μου αίτηση αγρότη προς τον
ΟΠΕΚΕΠΕ (Οργανισμός Πιστοποίησης και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων) ο οποίος,
προφανώς «ημέτερος», ζητάει να τον περάσουν στους καλλιεργητές βαμβακιού και
άρα να πάρει την επιδότηση που παίρνουν οι βαμβακοκαλλιεργητές, ενώ όπως
δηλώνει στην πραγματικότητα καλλιεργεί βιομηχανική ντομάτα! Δώστε μου, λέει,
επιδότηση για 25 στρέμματα βαμβάκι, από το εθνικό απόθεμα! Ο άνθρωπος καλά
κάνει και ζητάει – δεν είναι αυτός το θέμα μας. H αναφορά έχει να κάνει με τον
υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Ευάγγ. Μπασιάκο, που καλείται να απαντήσει, άμεσα,
αν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό ή για κανονική «γαλάζια» φάμπρικα.
Απάντηση εδώ και τώρα, παρακαλούμε…

ΥΓ: Τα στοιχεία του αιτούντος, μετά φωτοτυπίας της ταυτότητάς του, στη
διάθεση κάθε ενδιαφερομένου – ακόμη και του εισαγγελέα….