ANAΛΩΣIMA Ξεθωριασμένες δεκαετίες

Κάτι δεν πάει καλά με τα χρώματα. Δεν ήταν έτσι η θάλασσα εκείνη τη χρονιά,
χλωμή, να χάνεται σε λευκό ουρανό. Και τα πιτσιρίκια να διαλύονται μέσα στο
νερό, σαν να μην πέρασαν από εκείνη την παραλία, σαν να τα ονειρεύτηκε μονάχη
της. Τι έχουν πάθει τα χρώματα στις φωτογραφίες και ξεθώριασαν; Κλεισμένες στο
άλμπουμ, κλειδωμένο το άλμπουμ στην ντουλάπα. Δεν δικαιολογείται η αποχώρηση
ζωντάνιας από την εικόνα. Σκάρτα χρώματα σε σκάρτο χαρτί, η έγχρωμη υπόσχεση
δεν κρατήθηκε. Το παρελθόν ξεγλίστρησε από τις κλειστές σελίδες, δραπέτευσε
προς άγνωστη κατεύθυνση. Το λαμπερό, νεανικό, ανέμελο, μεταπολεμικό και
μεταδικτατορικό παρελθόν. Το χάραμα της αφθονίας. Το άλλο, το ασπρόμαυρο, δεν
έπαθε τίποτα. Όπως ήταν παρέμεινε, τα παιδικά χρόνια της γιαγιάς πεντακάθαρα,
και των εγγονιών τα παιδικά χρόνια σβησμένα! Οι δαντελένιοι γιακάδες μέχρι τον
λαιμό, αρχές του εικοστού αιώνα, τόσο διάφανοι από τότε που πρωτοφορέθηκαν,
μένουν πιστά αποτυπωμένοι στην ασπρόμαυρη φωτογραφία. Το ίδιο και οι εκδρομές
με φορτηγό στη θάλασσα, τα ολόσωμα μαγιό, η νοικιασμένη μονοκατοικία, ο γάμος
με το λευκό ταγέρ στη δεκαετία του πενήντα. Κι ύστερα οι τρελές εκδρομές στα
νησιά, με τα σορτς και τα σακίδια, η χίπικη περίοδος, πάνε αυτά, λες και δεν
έγινε τίποτα. Δεκαετίες ολόκληρες καταδικασμένες να σβήσουν αργά, καθώς θα
χάνονται εξαντλημένα τα πρώην θριαμβευτικά χρώματά τους. Κενό εικόνων. Από τις
ασπρόμαυρες, που κατάφεραν ώς τώρα τουλάχιστον να περάσουν τη δοκιμασία του
χρόνου, κατευθείαν στην ψηφιακή απεικόνιση. Να δούμε αυτή τι αντοχή θα
επιδείξει. Όταν βλέπει κανείς τα νιάτα του τόσο ξεθωριασμένα, αρχίζει να
δυσπιστεί στα χρώματα, αναρωτιέται αν τελικά το άσπρο, το μαύρο και οι τόνοι
του γκρίζου είναι οι μόνοι άξιοι φύλακες των αναμνήσεων.