PIΠEΣ Nτροπή

H συζήτηση για την πολιτική λιτότητας που ακολουθεί η κυβέρνηση μετά
την αυτοκαταστροφική «απογραφή» εξαντλείται συνήθως στους μισθούς, τα
ελλείμματα και τις δαπάνες.

ΤΟ πραγματικό κόστος όμως για την ελληνική κοινωνία θα το δει κανείς
στους φορείς της πρόνοιας και της κοινωνικής προστασίας που, ιδιαίτερα τα δύο
τελευταία χρόνια, λειτουργούν σε ασφυκτικές συνθήκες και είναι ανίκανοι να
ανταποκριθούν στοιχειωδώς στις ευθύνες της αποστολής τους.

ΑΠΟ τους εξαρτημένους των ναρκωτικών που χάνουν καθημερινά τη μάχη
καταδικασμένοι στις ουρές της μεθαδόνης ώς τα παιδάκια του «Μητέρα» που
ιδρυματοποιούνται και καταδικάζονται να μεγαλώνουν σε συνθήκες συναισθηματικής
και μαθησιακής στέρησης είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι οι κακές
πολιτικές έχουν ανθρώπινα θύματα.

ΠΟΣΟ μάλλον που η κυβέρνηση μοιάζει να αντιμετωπίζει ακόμα και αυτά τα
ζητήματα μόνο μέσα από την οπτική της επικοινωνίας – μια ευκαιρία για
φωτογράφιση και ανέξοδη επίδειξη κοινωνικής ευαισθησίας.

ΓΙΑΤΙ βέβαια όταν ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δεσμεύεται για τις ελάχιστες
έστω αναγκαίες προσλήψεις στο «Μητέρα» και τόσους μήνες μετά δεν έχει γίνει
ούτε μία (!) τι άλλο μπορεί να υποθέσει κανείς; Και είναι ασφαλώς
χαρακτηριστικό το ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του ιδρύματος οι βρεφοκόμοι,
αυτές που τα παιδιά αποκαλούν «μαμά», κατεβαίνουν διαμαρτυρόμενες στους
δρόμους.

EINAI αυτές που γνωρίζουν τις πραγματικές συνθήκες μέσα στις οποίες
μεγαλώνουν τα παιδιά – στα πέντε τους χρόνια να μην έχουν δει ακόμα τη θάλασσα
ή πολυκατοικίες ή κατοικίδια ζώα γιατί δεν υπάρχει κανείς να τα πάει βόλτα έξω
από το ίδρυμα!

KAI φυσικά για υιοθεσία ούτε λόγος. Με δύο μόλις κοινωνικές λειτουργούς
το 2006 εξετάζονται οι αιτήσεις του 2001!