Δρόμοι

Από τη μια γκάφα…

… στην άλλη πέφτει ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας. H μεγάλη
αντιτρομοκρατική επιχείρηση στο Λονδίνο, που υποτίθεται πως θα είχε για έπαθλο
ένα επικίνδυνο χημικό όπλο, κατέληξε σε ένα φιάσκο με έναν άσχετο τραυματία. H
τριπλή αυτοκτονία κρατουμένων στο Γκουαντάναμο έστρεψε τα μάτια του κόσμου σε
αυτό το κολαστήριο που για πολλούς συμβολίζει τη διεθνή αδικία. Και την
εφήμερη επιτυχία στο Ιράκ, με τον φόνο του Αλ Ζαρκάουι, δεν τόλμησε να τη
γιορτάσει ούτε ο ίδιος ο Μπους σαν ρωμαϊκό θρίαμβο: πήγε, είδε και απήλθε από
τη Βαγδάτη στα γρήγορα και με άκρα μυστικότητα.

Ο πόλεμος…

… κατά της τρομοκρατίας είναι πια ξεκάθαρο πως δεν είναι μια αποστολή αλλά
ένα σλόγκαν. H αμερικανική συμμαχία δεν μπορεί να μας πει καθαρά ούτε για τι
ούτε ποιον πολεμάει, διαπιστώνει ο Μικ Χιουμ. Τι την χρειάζονται οι οπαδοί του
Μπιν Λάντεν τη διεθνή συνωμοσία, όταν η αμερικανική συμμαχία τούς κάνει τη
δουλειά πολύ καλύτερα από όσο οι ίδιοι θα μπορούσαν να είχαν ονειρευτεί; Ακόμη
και στη Σομαλία, τα γεγονότα αποκαλύπτουν πως οι «σταυροφόροι» αφήνουν πίσω
τους συντρίμμια, παντού όπου ανακατεύονται. Στα 1990, οι Σομαλοί οπλαρχηγοί
πέταξαν έξω τα αμερικανικά στρατεύματα (βλέπε «Black hawk down»). Αργότερα,
κυριαρχούμενοι από την έμμονη ιδέα τους να στερήσουν από την Αλ Κάιντα κάθε
κρυψώνα, οι Αμερικανοί στήριξαν τους ίδιους εκείνους οπλαρχηγούς. Έτσι, οι
ισλαμιστές ανέλαβαν τον έλεγχο του Μογκαντίσου. H αμερικανική εξωτερική
πολιτική τα κατάφερε να εγκαταστήσει ένα ισλαμικό καθεστώς στη Σομαλία.

Στο πρόσωπο…

… του Αλ Ζαρκάουι, οι Αμερικανοί έπλασαν ένα φόβητρο για να δώσουν σάρκα και
οστά στον αόρατο εχθρό εναντίον του οποίου είχαν εξαπολύσει τον πόλεμό τους.
Το αποτέλεσμα είναι πως αυτός ο ασήμαντος δοξάζεται σήμερα σαν μάρτυρας στη
Μέση Ανατολή, σχολιάζει ο Μπένταν Ο’ Νιλ. Στο βιβλίο της «Εξεγερμένο Ιράκ», η
Λορέτα Ναπολεόνι γράφει πως άνθρωπος που υποτίθεται πως κατηύθυνε την εξέγερση
στο Ιράκ, δεν ήταν καθόλου δημοφιλής εκεί: «Απλώς ο Ζαρκάουι εκπλήρωνε τις
υποσχέσεις που είχε δώσει η συμμαχία. Είχαν ονειρευτεί ένα τέρας κι εκείνος
προσπάθησε να γίνει αυτό το τέρας. Είχαν μιλήσει για έναν “τρομοκρατικό
εγκέφαλο” κι εκείνος προσπάθησε να γίνει αυτός ο εγκέφαλος». Την εμφάνιση
ανθρώπων σαν τον Μπιν Λάντεν και τον Αλ Ζαρκάουι, λέει ο Ο’ Νιλ, μπορούμε να
τη δούμε σαν συνέπεια των δυτικών επεμβάσεων.

Με τις εξωτερικές…

… επεμβάσεις της, η Δύση πάντα δημιουργούσε τους ίδιους της τους
νεκροθάφτες. Με τον ιμπεριαλισμό δημιούργησε τον αντιιμπεριαλισμό. Και σήμερα
που η Δύση ακολουθεί μια πολιτική τρόμου, δημιουργεί αντιπάλους που
εκμεταλλεύονται αυτή την αίσθηση του τρόμου (αλλιώς δεν θα αποκεφάλιζαν
ομήρους, θα τους ήταν πιο εύκολο να τους σκοτώσουν με μια σφαίρα στο κεφάλι).
Οι άνθρωποι του φυράματος του Αλ Ζαρκάουι δεν είναι παρά η ενσάρκωση της
δυτικής τρομολαγνείας.