Δρόμοι

Όσοι αμφιβάλλουν…

… ότι το ποδόσφαιρο είναι η συνέχιση της πολιτικής (και του πολέμου) με άλλα
μέσα, ας προσέξουν αυτά που έγραψε ο Τόνι Κάρον για τον Οσάμα Μπιν Λάντεν.
Ξέρει από τώρα πού θα βρίσκεται ο αρχηγός της Αλ Κάιντα στις 14, 19 και 23
Ιουνίου: θα είναι καρφωμένος μπροστά στην οθόνη μιας τηλεόρασης και θα
παρακολουθεί τα ματς της Σαουδικής Αραβίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο με την
Τυνησία, την Ουκρανία και την Ισπανία. Δεν πρόκειται να χάσει το θέαμα: τα
παλικάρια από τη χώρα του Προφήτη που θα τα βάζουν με τους Ανδαλουσιανούς
άπιστους. Σίγουρα δεν θα είναι ο μοναδικός από τους «εχθρούς του δυτικού
πολιτισμού» που θα βλέπει ποδόσφαιρο.

Ο σοσιαλιστής…

… ιστορικός Σ. Τζέιμς έβλεπε τις αναμετρήσεις στα ομαδικά αθλήματα σαν
τελετουργικές μάχες. Μόνο στον πόλεμο και το ποδόσφαιρο μπορούν να πάρουν τόσο
μεγάλες διαστάσεις τα εθνικά πάθη. Υπολογίζεται ότι ο μισός πληθυσμός του
πλανήτη θα δει κάποια από τα ματς του κυπέλλου στην τηλεόραση. Οι περισσότεροι
από αυτούς τους 3 δισ. ανθρώπους θα νιώσουν εθνική υπερηφάνεια ή ταπείνωση,
ανάλογα με τα αποτελέσματα της ομάδας τους. Εκατομμύρια Αφρικανοί είχαν νιώσει
κάμποσους πόντους ψηλότεροι πριν από τέσσερα χρόνια, όταν η Σενεγάλη είχε
νικήσει τους πρώην αποικιοκράτες της, τους Γάλλους, παγκόσμιους πρωταθλητές. Ο
Τζέιμς έχει προσέξει ότι οι πρώην αποικιοκρατούμενες χώρες έχουν αναπτύξει
έναν δικό τους τρόπο παιχνιδιού που αντανακλά την κοινωνική τους οργάνωση.
Στον τελικό του προηγούμενου κυπέλλου είχαν βρεθεί δυο εθνικές ομάδες που
είναι κλασικοί εκπρόσωποι του πλούσιου Βορρά και του φτωχού Νότου. Αυτό
φαίνεται και στον τρόπο που παίζουν ποδόσφαιρο.

H Γερμανία…

… αντιπροσωπεύει τη βιομηχανική Δύση: σωματική δύναμη, ανελέητο πείσμα,
αυστηρή οργάνωση και αποτελεσματική τιμωρία των λαθών του αντιπάλου. Κάτι σαν
«μπλίτσκριγκ» που ίσως προέρχεται από τη γερμανική μιλιταριστική κουλτούρα και
που συντρίβει τον αντίπαλο «από εδάφους και αέρος», με νίκες για τις οποίες
συχνά ένα μόνο γκολ είναι αρκετό. Δεν υπήρξε ποτέ ένας Πελέ στη γερμανική
εθνική ομάδα. Στη Βραζιλία, αντίθετα, κάθε χρονιά φέρνει νέες σοδειές νεαρών
ταλαντούχων από τις φτωχές «φαβέλες», που ανάμεσά τους όλοι ψάχνουν τον
επόμενο Πελέ. Το βραζιλιάνικο στυλ παιχνιδιού μοιάζει με αντάρτικο πόλεων. Οι
παίκτες συνδυάζουν απίστευτη δεξιοτεχνία με πρωτοφανή τόλμη, ρίχνουν τα «πυρά»
τους από μεγάλη απόσταση, «λυγίζουν» την τροχιά της μπάλας σαν να είναι
πύραυλος Στίνγκερ (το ιδανικό όπλο του αντάρτη). Ο αντίπαλος ποτέ δεν ξέρει
από πού θα του έρθει η επόμενη επίθεση. Και οι Βραζιλιάνοι παίκτες χαμογελούν,
ακόμη και στο πιο κρίσιμο παιχνίδι. Στο γήπεδο, σπάνια βλέπει κανείς
χαμογελαστούς Γερμανούς παίχτες.

Ο Ροναλντίνιο…

… πριν από τέσσερα χρόνια είχε κεραυνοβολήσει τον τερματοφύλακα της Εθνικής
Αγγλίας, Ντέιβιντ Σίμαν, με μια βολίδα από 40 μέτρα. Για κάτι τέτοιες στιγμές
ζουν οι φίλαθλοι του φτωχού Νότου.