Δρόμοι

Οι Γάλλοι…

… παίρνουν το κράτος στα σοβαρά. Τόσο πολύ, που το γράφουν πάντα με
κεφαλαίο: Etat. Δεν είναι να απορεί κανείς, λοιπόν, που παθαίνουν ταραχή όταν
βλέπουν στο κράτος τους σημάδια διάλυσης. Τέτοια σημάδια παρουσιάστηκαν τη
Δευτέρα.

H μισή χώρα…

… εργάστηκε τη Δευτέρα. H άλλη μισή όχι. Τι να πει κανείς για ένα κράτος που
δεν είναι σε θέση να ορίσει μια δημόσια αργία; Οι μισές δημόσιες υπηρεσίες
αγνόησαν την κυβερνητική απόφαση που καταργεί την τριήμερη αργία της
Πεντηκοστής. Στον ιδιωτικό τομέα, τη Δευτέρα οι μισές επιχειρήσεις έδωσαν στο
προσωπικό τους repos (άλλη μια σημαντική γαλλική λέξη). Πλήρης σύγχυση δηλαδή.
Αυτή η φάρσα, όμως, άρχισε με μια τραγωδία. Το καλοκαίρι του 2003, ένα κύμα
καύσωνα, σε συνδυασμό με την κρατική ανεπάρκεια και αδιαφορία, σκότωσε 15.000
ηλικιωμένους στη Γαλλία. Για να μαζέψει χρήματα για τη φροντίδα των
ηλικιωμένων – και για να θεραπεύσει το συλλογικό αίσθημα ενοχής – ο
πρωθυπουργός της χώρας κήρυξε μία ημέρα τον χρόνο ως «ημέρα αλληλεγγύης». Όλοι
λοιπόν έπρεπε να εργαστούν την Πεντηκοστή – που μέχρι τότε ήταν επίσημη αργία
– χωρίς αμοιβή (περίπου όπως έκαναν κάποτε οι πιονιέροι στις κομμουνιστικές
χώρες). Τα έσοδα θα πήγαιναν σε ειδικό ταμείο. Ως ιδέα άρεσε σε όλους. Δεν
άργησαν όμως να έρθουν οι γκρίνιες. Κάτι άρχισαν να μουρμουρίζουν τα συνδικάτα
για «καταναγκαστική εργασία». Κάτι είπε η Καθολική Εκκλησία για ασέβεια προς
την Πεντηκοστή, την άγια μέρα που το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε στους μαθητές του
Χριστού. Κάτι διαμαρτυρήθηκαν οι κάτοικοι των τουριστικών πόλεων που κάθε
χρόνο περιμένουν πώς και πώς τις παραδοσιακές εορταστικές εκδηλώσεις του
τριημέρου και τους τουρίστες.

H γκρίνια…

… κλόνισε την κυβέρνηση, που έκανε πίσω. Τελικά κατέληξε σε μία απόφαση που
καθένας την κατάλαβε με τον δικό του τρόπο: άφησε στη διακριτική ευχέρεια των
υπευθύνων κάθε υπηρεσίας και επιχείρησης να αποφασίσουν αν θα τηρήσουν ή όχι
την αργία. Έτσι, τη Δευτέρα η ζωή στη Γαλλία θύμιζε κόλαση. Άλλος έβρισκε
εφημερίδα, αλλά δεν έβρισκε την αλληλογραφία του. Τα παιδιά δεν είχαν σχολείο,
αλλά οι δάσκαλοί τους είχαν εκπαιδευτικό σεμινάριο. Τα φαρμακεία ήταν ανοιχτά,
αλλά όχι και τα στεγνοκαθαριστήρια. Τα υπουργεία ήταν ανοιχτά, αλλά οι
γραμματείς είχαν πάρει ρεπό. Οι Παριζιάνοι δεν είχαν ιδέα αν το λεωφορείο τους
ή το Μετρό θα έφτανε στη στάση τους: το σύστημα δημόσιων μεταφορών είχε
κηρύξει τη Δευτέρα «εργάσιμη αργία».

Ένας Αμερικανός…

… τουρίστας που βρέθηκε στο Παρίσι τη Δευτέρα, έλεγε με κάποια διάθεση
ειρωνείας: «Τουλάχιστον το κυκλοφοριακό είναι υποφερτό σήμερα». Ο Γάλλος
συνομιλητής του είχε έτοιμη την απάντηση: «Εσείς οι Αμερικανοί ζείτε για να
δουλεύετε. Εμείς οι Ευρωπαίοι δουλεύουμε για να ζούμε». Και οι γέροι; Μια
σοβαρή κυβέρνηση δεν μπορεί να περιμένει να κάνει μέσα σε μία ημέρα όσα δεν
κάνει γι’ αυτούς σε έναν ολόκληρο χρόνο.