Παιχνίδια με την παράδοση

Τάση επιστροφής στην παράδοση; Μετά τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, τον Γιώργο Νταλάρα (στα «Έρημα Χωριά»), τον Μανώλη Λιδάκη, την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας, τώρα και η Χάρις Αλεξίου επιλέγει… στέρεο έδαφος. «Δεν χαίρεστε;», λέει. «Μακάρι να το κάνουν και οι άλλοι»

Γιατί έναν δίσκο ο οποίος βασίζεται στην παράδοση; «Γιατί αυτό ποθούσε η ψυχή
μου», απαντά η Χάρις Αλεξίου. Καθισμένη ανάμεσα σε εκείνους που είχαν την
ευκαιρία να ακούσουν πρώτοι τα τραγούδια του νέου της δίσκου (θα κυκλοφορήσει
στις 21 Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής) η Χάρις Αλεξίου έκανε το πρώτο της
γκάλοπ, για το πώς φτάνει το «Βύσσινο & Νεράντζι» στα αυτιά «έμπειρων»
ακροατών.

Και τι εισέπραξε; Με δυο λέξεις, ότι έχουμε να κάνουμε με έναν δίσκο με
ταυτότητα. Με ήχο που παραπέμπει στην παλιά, γνωστή «λαϊκή» Χαρούλα, τη θηλυκή
φωνή που έφερε μέσα της την εσωτερική φλόγα και την υποδόρια δύναμη της μακράς
παράδοσης του λαϊκού, έτσι όπως το γνωρίσαμε – και μέσα από τη φωνή της – τη
δεκαετία του ’70. Με ένα κλικ – ενορχηστρωτικά δύο κλικ – προς την πλευρά τού
πιο παραδοσιακού ήχου: τρομπέτα, (είναι χαρακτηριστικός ο ήχος του Παντελή
Στόικου), κλαρίνο, νταούλι, ηπειρώτικο ντέφι, λαούτα, τούρκικη νταρμπούκα,
κρητική λύρα κ.ά., σε τραγούδια που έγραψαν ο Θοδωρής Παπαδόπουλος (μουσικές)
η Σμαρώ Παπαδοπούλου (στίχους) και ο Μάκης Σεβίλογλου (μουσικές και στίχους)
και ενορχήστρωσε ο Θωμάς Κωνσταντίνου απο τους Τακίμ.

«Γιατί να μη δώσω την ευκαιρία σε ένα νέο παιδί; Ήξερα τη δουλειά του από τους
Τακίμ, ήμασταν και όλοι μαζί στο στούντιο… Κι έπειτα, τα τραγούδια αυτά
βγήκαν χωρίς το άγχος να τα πάρω και να τα κάνω αλλιώς… Πολύ χαλαρά… Γιατί
“μιλούσαν” από μόνα τους…».

Ηχογραφημένα με τον παλιό καλό τρόπο, όπου όλα τα όργανα έπαιζαν μαζί στο
στούντιο και αποτυπώνονταν σε ταινίες πολυκάναλες, το «Βύσσινο &
Νεράντζι», άλλοτε βγάζει τον διονυσιασμό και τον ρυθμό της μακεδονίτικης
παράδοσης, άλλοτε παραπέμπει σε σμυρναίικο τραγούδι, άλλοτε σε κρητικό γλέντι
– παρά το γεγονός ότι πολλοί από τους πρώτους ακροατές ψήφισαν χθες το έβδομο
τραγούδι («Ίσως»), μια χαμηλόφωνη μπαλάντα που θυμίζει τη Χαρούλα της «Οδού
Νεφέλης».

«Δεν ανοιχτήκαμε για να φτιάξουμε έναν δίσκο που θα περιείχε παραδόσεις από
διάφορα μέρη της Ελλάδας», έλεγε χθες, απαντώντας σε σχετική ερώτηση. «Ο
καθένας είχε τα ακούσματά του. Ας πούμε ο Μάκης Σεβίλογλου (που είναι εις εκ
των δύο συνθετών) είναι από την Κοζάνη, οπότε οι επιρροές του είναι πιο πολύ
μακεδονίτικες Όπως επίσης και οι μουσικοί κατάγονται από διάφορα μέρη. Μια
μέρα άκουγα να παίζει ένα βιολί στο στούντιο και λέω “αυτό είναι τελείως
country” -, αλλά όπως έμαθα σε λίγο αυτός ο τρόπος παιξίματος είναι ο
αυθεντικός γρεβενιώτικος».

«Μα τι ξενέρωτη μουσική…»

Τρία χρόνια μετά το τελευταίο της άλμπουμ στο στούντιο «Ώς την άκρη του
ουρανού σου» και δύο μετά το «Ανθολόγιο» που ταξίδεψε σε Τουρκία, Ισπανία και
λοιπές χώρες της Ευρώπης και πήγε πολύ καλά σε πωλήσεις (πάνω από 100.000
αντίτυπα) το «Βύσσινο& Νεράντζι» είναι προ των πυλών. Ταιριάζει άραγε
αυτός ο δίσκος στο ραδιοφωνικό «κλίμα» που επικρατεί στις μέρες μας; Θα
παιχτεί από τους παραγωγούς ή δεν θα μπορούν να τον εντάξουν στη ροή τους
(κεντρικό ερώτημα για όλους τους καλλιτέχνες πριν αποφασίσουν για τον νέο τους
δίσκο). «Αν τους αρέσει, καλώς. Αν δεν τους αρέσει… Είπαμε, χωρίς άγχος!»,
έλεγε χθες η Χάρις Αλεξίου. «Είχα πάρει τα τραγούδια μαζί μου στο Παρίσι και
τα άκουγα όλο τον χειμώνα και ανυπομονούσα να μπω στο στούντιο. Τόσο πολύ είχα
ενθουσιαστεί, που μου λένε κάποια στιγμή “ρε Χαρούλα, δεν γυρνάς καλύτερα να
τα ακούσεις στην Ελλάδα”; Με τόσο ξενέρωτη μουσική εκεί…».

INFO

Το «Βύσσινο & Νεράντζι» θα κυκλοφορήσει από τη Minos-ΕΜΙ στις 21 Ιουνίου.