Aυστηρώς ακατάλληλον για ενηλίκους

Ώρες τώρα και δεν πάει το χέρι να το γράψει. Βλέπω την άδεια οθόνη τετράγωνο
λευκό πηγάδι να με καταπιεί. Είναι αυτό το τρυφερό της ηλικίας που σταματάει
τη σκέψη, της αλλάζει δρόμο, τη σπρώχνει στην επιφάνεια να πάρει μιαν ανάσα κι
ύστερα πάλι να καταδυθεί στο μαύρο σκότος της επαρχίας του αισθήματος. Δεν
φεύγει απ’ το μυαλό όσο κι αν το διώχνω. Κάθεται εκεί στη μαύρη πέτρα της
νύχτας, και ουρλιάζει, κόβει τον ύπνο σαν μαχαίρι, στάζει το μαξιλάρι αίμα.
Ένα ένα έρχονται τα πρόσωπα, παιδάκια λυγερά, κάτι φωνούλες λες η αθωότητα
έτσι θα μίλαγε. Κι όμως τέσσερις μήνες κι ακόμα μυρίζει το αίμα. Είναι και το
σκηνικό άγριο μια πόλη σαν να βραδιάζει όλη μέρα. Το σχολείο, οι γονείς, τα
παιδιά, οι κάμερες, οι μπουλντόζες, οι συγγενείς, η μάνα να μη θέλει να
πιστέψει, οι καθηγητές που ξέρουν και δεν ξέρουν, οι γείτονες που απ’ τη μια
να προστατέψουν την πόλη, τη ζωή τους δηλαδή, απ’ την άλλη να μιλήσουν την
αλήθεια, η αστυνομία να τρέχει πίσω απ’ τη δημοσιογράφο που για δεύτερη φορά
μέσα σε ένα χρόνο τούς βάζει τα γυαλιά κι αυτά τα παιδιά, θύτες και θύματα που
τρέχουν μπροστά στην κάμερα με τα πρόσωπά τους θαμπά από την ηλεκτρονική
μουτσούνα να τα βλέπεις και να μην τα αναγνωρίζεις. Για μια στιγμή λες όλα τα
παιδιά του κόσμου δεν έχουν πρόσωπο, αλά αυτό το γκρίζο πέπλο, αυτό το
μαγνάδι, σαν μουντζαλιά απάνω στην ψυχή.

Ξεχώριζε ο Άλεξ. Και δεν ξεχώριζε μόνο στο πιάνο, στη ζωγραφική ή στα
μαθήματα, οπότε να πεις εντάξει σπασίκλας, άντε να τον πειράξεις, να του
πετάξεις καμιά κουβέντα, κάνα μπουγέλωμα και τέρμα. Όχι, εδώ ήταν και το
μπάσκετ ήταν και στα δικά τους τα χωράφια, η πρωτιά. Αυτό όχι. Δεν το συγχωρεί
ο κόσμος (των μικρών και των μεγάλων). Αυτό που εξέχει και υπερέχει εμού θα το
(εξ)αφανίσω. Αυτό είναι το αξίωμα και όχι μόνο της επαρχίας όχι μόνο της
Ελλάδας αλλά όλου του κόσμου. Κι απ’ την άλλη, ίσως κι αυτό που ξεχωρίζει να
αποζητάει το κυνήγι που θα τον δυναμώσει πιο πολύ. Το κυνήγι που θα τον
απομονώσει και θα τον κάνει ακόμα πιο τολμηρό, πιο δυνατό. Άτρωτο. Το ‘χουμε
ακούσει, το ‘χουμε διαβάσει, το ‘χουμε ζήσει άπειρες φορές. Σημαία έχει γίνει
η φράση: «Οι δυσκολίες απ’ τη στιγμή που δεν με σκοτώνουν, με δυναμώνουν». Αν
δεν με σκοτώνουν! Τι έγινε εδώ; Τι μεσολάβησε και ξεπέρασε η ζωή τα όρια κι
έφτασε στον θάνατο, τον πιο άγριο τα τελευταία χρόνια. Τον πιο ωμό. Βάρβαρο.
Ψυχρό. Απάνθρωπο. Τι έγινε κι αυτό που όλοι οι άλλοι παίζουμε εκ του ασφαλούς,
αυτά τα παιδιά το παίρνουν κατά λέξη. «Απ’ τη στιγμή που δεν με σκοτώνουν…»
και σκοτώνουν. Κάτι δικό μας φορτωθήκανε. Κάτι βαρύ και σκοτεινό που χρόνια
υποβόσκει στη ζωή όλων μας βρήκε τον δρόμο και ξέσπασε στα πιο εύφορα
περιβόλια του Κακού. Σαν το σώμα που δεν αντέχει τη στενοχώρια και βγάζει,
εκεί που δεν το περιμένει, ένα κακό σπυρί. Μια δυσπλασία, ένα καρκίνωμα και
πάει η ζωή σβήνει, τελειώνει. Λειώνει. Χάνεται όλο το σώμα. Όλο το σώμα της
κοινωνίας σέπεται. Στις πλατείες μοιράζουν τις άσπρες μάσκες μικροαστικής
αντισηψίας…

Αδύνατον να φανταστώ πέντε παιδιά, μωράκια να προσπαθούν να σβήσουν με τα
παπούτσια τους το αίμα. Να τρέχουν μ’ ένα συνομήλικό τους νεκρό στα χέρια από
χαλάσματα σε χαλάσματα να εξαφανίσουν για πάντα, να θάψουν το Καλό.

… Θα στείλω με e-mail το κείμενο, το βράδυ θα πάω στο Μέγαρο να δω τη Σάσα
Βαλτς, θα πάω με φίλους για φαΐ, θα κάνω τα πάντα για να πάψει να με κυνηγάει
αυτό το πρόσωπο της μάνας – και η φωτογραφία του μικρού παιδιού που χάθηκε. Θα
κάνω τα πάντα να τους ξεφύγω, μ’ όλο που ξέρω πως κάπου βαθιά μέσα μου θα
αφήνει τον λεκέ της μια σταγόνα αίμα πάνω σε μισοκαμένο ρούχο…