MATIEΣ Tο έγκλημα

Ένιωσα φρίκη, αλλά δεν έπεσα κι απ’ τα σύννεφα, μαθαίνοντας ότι ένα παιδάκι
μπορεί να δολοφονήθηκε από συμμαθητές του. Ψυχραιμία: ζούμε σε μια χώρα – και
δεν είμαστε οι μόνοι, βέβαια – όπου η βία είναι καθημερινό «ψωμοτύρι» στη ζωή
μας. Βία στο σπίτι, βία στους δρόμους, βία στο γήπεδο, βία στο σχολείο, βία
στην τηλεόραση – εκεί κι αν σπάνε όλα τα χρονόμετρα…

Αμέσως μετά την Κατοχή φτιάχναμε συμμορίες. Εννιάχρονα και δεκάχρονα παιδιά
από τη μια, εννιάχρονα και δεκάχρονα παιδιά από την άλλη. Οι «εχθροί» ήταν από
τον Άγιο Παύλο. Εμείς «στρατοπεδεύαμε» στην οδό Φυλής, κάτω από την πλατεία
Κυριακού. Χωματόδρομοι και πέτρες. Κοτρώνες. Με το «πυρ», αρχίζαμε τη μάχη. Τα
κεφάλια έσπαγαν, το ένα μετά το άλλο. Προς το σούρουπο, τα «στρατεύματα»
αποσύρονταν. Πολλά κεφάλια χτυπημένα, πολύ αίμα.

Δεν είχαμε να χωρίσουμε τίποτα. Απλά, τα σπίτια μας βρίσκονταν σε διαφορετικές
περιοχές. Έπρεπε, λοιπόν, να κατατροπώσουμε τους «αντιπάλους», για να
αποδείξουμε ότι εμείς είμαστε οι πιο δυνατοί, οι πιο τολμηροί. Αλλά και το
«πλαίσιο» μύριζε μπαρούτι. Όπλα, σφαίρες, Εμφύλιος, νεκροί, ξυλοδαρμοί,
ενέδρες, κουκουλοφόροι, Εγγλέζοι, μπασκίνες, χαφιέδες.

Ο θείος της γυναίκας μου – αδελφός του πατέρα της – είχε κατηγορηθεί από τον
διαβόητο Μουσχουντή ότι είχε δολοφονήσει, μαζί με τον Στακτόπουλο και τον
Βασβανά, τον Αμερικανό δημοσιογράφο Πολκ. Και οι δύο γονείς της γυναίκας μου
συνελήφθησαν, βασανίσθηκαν, κλείστηκαν στις φυλακές. Σφραγίσθηκε και το σπίτι
τους. H γερόντισσα Ευτέρπη, όμως, η θεία, ξεσφράγισε το σπίτι, «νταηλίκι», για
«να ‘χουν να μένουν τα παιδιά» – η γυναίκα μου και η αδελφή της. Στη γειτονιά
έγινε σούσουρο. Όλη η πλατεία στην εκκλησία των Χαλκέων μιλούσε για το
γεγονός. Και η γυναίκα μου, 6 – 7 χρόνων κοριτσάκι, αντιμετώπιζε καθημερινώς
τον τραυματισμό ή και τον θάνατο: μόλις έφευγε από το σχολείο, της την στήνανε
καμιά δεκαριά τσογλάνια με τις κοτρώνες στα χέρια και την κυνηγούσαν να την
σκοτώσουν! Εκείνη, όμως, ήταν γρήγορη στο τρέξιμο. Έκανε και ζιγκ-ζαγκ. Και
γλίτωνε. Όσο για τους μπάτσους, όπως συνήθως, παρατηρούσαν, άναβαν τσιγάρο και
δεν επενέβαιναν.

Ένας τροχονόμος, προχτές, σταμάτησε την κόρη μου ενώ οδηγούσε και της ζήτησε
να κάνει αλκοτέστ. Το αλκοτέστ έγινε, αποτέλεσμα μηδέν. Τότε, το όργανο, με
φανερή επιθετικότητα, ζήτησε δίπλωμα και άδεια. Δεν βρήκε τίποτα αξιόμεμπτο.
Τότε, εφηύρε άλλη «παράβαση»: περάσατε με «πορτοκαλί». «Όχι». «Ναι». «Όχι».
«Ναι». H Εξουσία έβγαλε το μπλοκάκι της και σημείωσε…

Στα δικά μου τα χρόνια ήταν η Κατοχή, οι εκτελέσεις. Στη Θεσσαλονίκη, επί
Αγγλοαμερικάνων και Μουσχουντή, οι σκευωρίες, ο τρόμος. Σήμερα, οι σφαγές
είναι καθημερινό θέαμα στην TV. Ο θάνατος, δυστυχώς, ενός ανθρώπου, ενός
παιδιού, κοντεύει να γίνει «σύνηθες γεγονός»…