[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Γέμισε ο τόπος τσολιάδες. Φουστανέλα, τσαρούχι, φούντα, φέσι κι αρματωσιές –
κουμπούρια, μπαλάσκες, γιαταγάνι περασμένο σε αλυσίδα ασημένια, να σέρνεται
στον δρόμο και να τον χαράζει μαζί με τα νεύρα μας. Πατριώτες «τουρκοφάγοι»,
κάθε μορφής, σχήματος και κοινωνικής καταβολής, περιφέρονται από κανάλι σε
κανάλι και δείχνουν – εκ του ασφαλούς – τα δόντια τους, λέγοντας ο καθένας το
μακρύ του και το κοντό του και απαιτώντας: οι του Καρατζαφέρη πόλεμο, οι του
Καραμανλή την «δι’ όλων των μέσων» υπεράσπιση των «ιερών και οσίων», και κάτι
σκόρπιοι της άλλης πλευράς «τις παρακαταθήκες που μας άφησε ο Ανδρέας
Παπανδρέου». Κι από κάτω ένας ολόκληρος λαός, να απορεί «πώς τους επιτρέπουμε
ρε να μπαίνουν στη θάλασσά μας, στο Αιγαίο μας. Τι τους κοιτάμε και δεν τους
ρίχνουμε από έναν πύραυλο να πάνε αδιάβαστοι στην αυλή του Αλλάχ»…

Θα έμεναν άνεργοι

Οι «τουρκοφάγοι» κι ο λαός. Και τα «κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα» που
κανείς δεν λέει. Όχι μόνο γιατί δύσκολα λέγονται, αλλά γιατί αν λέγονταν θα
έμεναν άνεργοι οι «τουρκοφάγοι», και όσοι κερδίζουν από τη στρατηγική της
έντασης με την Τουρκία. Οι γνωστοί: έμποροι των όπλων, προμηθευτές,
αντιπρόσωποι, κι εκείνοι τους οποίους «ταΐζουν» όλοι οι προηγούμενοι
προκειμένου να συντηρηθεί το ατέλειωτο κυνήγι των εξοπλισμών. Ίδιο με το
κυνήγι που κάνει ο σκύλος στην ουρά του.

Αλήθειες και ψέματα. Πολλά ψέματα. Οι επαγγελματίες του «πατριωτισμού», που
παρελαύνουν καθ’ εκάστην στις 8 το βράδυ από τα κανάλια, παρουσιάζουν τα
ψέματα για αλήθειες, και θάβουν όσο πιο βαθιά γίνεται αυτά που θα τους
αποκαθήλωναν την επόμενη στιγμή. Ότι, για παράδειγμα, «το Αιγαίο ΔΕΝ είναι
ελληνική λίμνη». Ότι ΔΕΝ είναι «κλειστή θάλασσα, ελληνική». Ότι ΕΧΟΥΝ και οι
απέναντι δικαιώματα. Ότι… ότι… ότι…

Για ποια Χάγη μιλάμε;

Κι από κοντά η Χάγη. Όπου σταθείς, κι όπου βρεθείς Χάγη ακούς και Χάγη δεν
βλέπεις. H ελληνική πολιτική ζωή σέρνεται πίσω από το όνομα της ολλανδικής
πόλης όπου εδρεύει το ομώνυμο Διεθνές Δικαστήριο. Το οποίο, τάχα μου, είναι η
πανάκεια που θα λύσει τα προβλήματα με την Τουρκία. Κολοκύθια. Για ποια Χάγη
μιλάμε; Τι έχει αλλάξει (προς το καλύτερο, γιατί προς το χειρότερο έχουν
αλλάξει πολλά…) ώστε να γίνει εφικτή η από κοινού προσφυγή στο Διεθνές
Δικαστήριο; Τριάντα ένα χρόνια τώρα, από την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή,
η Χάγη «παίζει» αλλά ποτέ πραγματικά. Γιατί, πρώτον, η Τουρκία απαιτεί
προσφυγή και για άλλα θέματα (αποστρατικοποίηση νησιών, εναέριος χώρος,
συνοριακές διαφορές), ενώ εμείς μόνο για την υφαλοκρηπίδα. Υπάρχει περίπτωση η
μεν Τουρκία να δεχθεί προσφυγή μόνο για την υφαλοκρηπίδα ή εμείς και άλλα
θέματα πλην της υφαλοκρηπίδας; Όχι βέβαια. Άρα; Σε δουλειά (κουβέντα) να
βρισκόμαστε είναι αυτή η ιστορία της Χάγης…

Παγίδα

Βεβαίως, διάφοροι… «Φαναριώτες» που διαβιούν ανάμεσά μας έσπευσαν να
χειροκροτήσουν την αρθρογραφία του Κωστή Στεφανόπουλου – ειδικά στο σκέλος
περί αποστρατικοποίησης των νησιών. Το ίδιο θετικά είδαν το όλο θέμα και
ορισμένοι… «φιλέλληνες» διπλωμάτες του υπουργείου Εξωτερικών. Αλλά –
αναρωτιέμαι εγώ – ποια ελληνική κυβέρνηση θα δεχθεί αποστρατικοποίηση των
νησιών; Ακόμη κι αυτή η σημερινή, που δεν μας έχει εκπλήξει για την ευστροφία
της, είναι αδύνατον να μην καταλαβαίνει την παγίδα που κρύβει τυχόν προσφυγή
στη διαδικασία της Χάγης, για το σύνολο των ελληνοτουρκικών διαφορών. Αν και
ποτέ δεν μπορεί να είσαι σίγουρος για τίποτε (μεγάλη μπουκιά τρώγε, μεγάλη
κουβέντα μη λες, υποστηρίζει η σχετική ελληνική παροιμία), εδώ που τα λέμε
δύσκολα η κυβέρνηση Καραμανλή θα δεχόταν κάτι τέτοιο – χωρίς προηγουμένως να
έχει έτοιμο στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και ένα αεροπλάνο με φουλ τις μηχανές,
για να αναχωρήσουν όλοι μαζί «σ’ άλλη γη και σ’ άλλα μέρη»…

Μπάζει από παντού

Τώρα βέβαια, κι αυτό «παίζεται». Γιατί, εδώ που τα λέμε, περίμενε κανείς ότι η
Εθνική θα προχωρούσε σε μια τέτοια συμφωνία με την τουρκική τράπεζα
Finansbank, συμφωνία η οποία μπάζει από παντού; Ούτε πρωτοετής φοιτητής στο
Τμήμα Μάνατζμεντ του TEI Πειραιά δεν θα έλεγε ότι είναι σωστή κίνηση να
επενδύει μια τράπεζα σε μια επισφαλή αγορά το 55% των ιδίων κεφαλαίων της.
Αλλά πες ότι ο Αράπογλου έκανε λάθος (που δεν έκανε, γιατί επιμένει, κι άρα
πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πλέον σοβαρά γιατί επιμένει τόσο στην
υπόθεση αυτή…). H κυβέρνηση; Ο Αλογοσκούφης; Ο προϊστάμενός του ο
Καραμανλής; Γιατί παρακολουθούν αμέτοχοι; H μεγαλύτερη ελληνική τράπεζα είναι
η Εθνική. Δεν τους απασχολεί το θέμα; Και γιατί δεν συγκρίνουν αυτό που κάνει
ο Αράπογλου και κλονίζει την Εθνική με αυτό που έκανε η Eurobank, που
εξαγόρασε επίσης μια τουρκική τράπεζα, αλλά με τέτοιον τρόπο που δεν άνοιξε
μύτη; Φιλοσοφία θέλει να σκεφθεί κάποιος ότι «κάτι τρέχει με την Εθνική»;

Αποκαλυπτήρια

Μια και το ‘φερε η κουβέντα στα οικονομικά, διερωτώμαι αν ο εμπνευσμένος
εγκέφαλος που συνέλαβε την ιδέα να αποστέλλονται με τη χρήση SMS σε κινητό τα
οικονομικά στοιχεία ενός φορολογουμένου σκέφθηκε καθόλου το εξής πολύ απλό:
από τη στιγμή που σε όλες τις αποδείξεις που δίνονται αναγράφεται υποχρεωτικά
το ΑΦΜ της εταιρείας που διαχειρίζεται (το μαγαζί, το καφενείο, το εστιατόριο,
το μπαρ, το βενζινάδικο, το… το… το…), είναι δυνατόν ο καθένας,
στέλνοντας ένα SMS στο 2552, να μαθαίνει αν η συγκεκριμένη επιχείρηση
χρωστάει, πόσα χρωστάει και πότε πρέπει να τα δώσει; Είναι;

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Ο υπερνομάρχης των… Ιμίων

M’ αρέσει η ιδέα που ο Αργύρης Ντινόπουλος θα είναι ο υποψήφιος υπερνομάρχης
Αθηνών-Πειραιώς της Νέας Δημοκρατίας. Όχι γιατί θα έχει – κατά τα φαινόμενα –
την τύχη του Γιάννη Τζαννετάκου κόντρα στην τριπλέτα Φώφης – Σγουρού – Μίχα,
αλλά γιατί αν εκλεγεί (αν, λέμε, μην κάνετε έτσι…) φοβούμαι θα γεμίσει την
Αττική… σημαίες! Εκείνο που με τρομάζει ειδικά, είναι μήπως πλακώσει και
βάλει τίποτε σημαιάκια στις βραχονησίδες γύρω από την Αττική (Φλέβες,
Διαπόρια, Γαϊδουρονήσι, Μακρόνησο, Πόρτο Ράφτη, Πεταλιοί), και μας
ξημερώσουν… Τούρκοι δημοσιογράφοι για να τα διεκδικήσουν καρφώνοντας πάνω
τους δικές τους σημαίες! A, μπα, δεν γίνονται αυτά; Ναι, τα ίδια λέγαμε και
τότε (Ιανουάριο του ’96) που ο Αργύρης Ντινόπουλος ως δαιμόνιος ρεπόρτερ
«αποτύπωνε αποκλειστικά» με την κάμερα τον Διακομιχάλη, τον δήμαρχο της
Καλύμνου, να καρφώνει σημαιάκια στα Ίμια, και την άλλη μέρα ξημέρωσε στα Ίμια
ένας… Τούρκος «Ντινόπουλος» που έκανε κι αυτός ακριβώς το ίδιο. Και σε τρεις
ημέρες γέμισε η θάλασσα φρεγάτες, αντιτορπιλικά, πυραυλακάτους, υποβρύχια και
κανονιοφόρους, να κόβουν βόλτες κατάφορτα πυραύλους και μίσος. Το πόσο μας
κόστισε, πολιτικά, οικονομικά και ηθικά, εκείνη η θαυμάσια «πρωτοβουλία» του
δαιμόνιου ρεπόρτερ, δεν είναι της παρούσης. Αλλά αφού ακόμη την πληρώνουμε,
και θα την πληρώνουμε για πολύ, δεν πρέπει να θυμόμαστε και σε ποιον την
οφείλουμε; Την ψήφο μας ζητάει ο άνθρωπος – για επιβράβευση…