MATIEΣ Ένα… κόμμα!

Όλα τα περίμενα, αλλά όχι και να ιδρύουν κόμμα οι… παιδεραστές, ζητώντας
μάλιστα τη μείωση του ορίου ηλικίας για σεξουαλικές σχέσεις από τα 16 χρόνια,
που είναι σήμερα, στα 12! H είδηση δημοσιεύθηκε την Τετάρτη σε όλες τις
εφημερίδες και, φαντάζομαι, θα άφησε με ανοιχτό το στόμα όλο τον κόσμο! Γιατί
το… κόμμα – υπό ίδρυσιν για την ώρα – έχει στο πρόγραμμά του, ακόμη, τη
νομιμοποίηση της παιδικής πορνογραφίας, του γυμνισμού σε δημόσιους χώρους και
της κτηνοβασίας!!! Επαναλαμβάνω: και της κτηνοβασίας!

Το… υπέροχο αυτό κόμμα, με την επωνυμία «Φιλανθρωπία, Ελευθερία και
Διαφορετικότητα» (NVD), όπως διαβάζω, «φιλοδοξεί να ταρακουνήσει τη Χάγη»! Ο
ιδρυτής του, κάποιος Αντ βαν ντεν Μπεργκ, ισχυρίζεται ότι «οι απαγορεύσεις
εξάπτουν την περιέργεια των παιδιών. Εμείς θέλουμε να κάνουμε την παιδεραστία
θέμα συζήτησης και ο μόνος τρόπος γι’ αυτό είναι μέσω του Κοινοβουλίου»!

Ήδη όμως στην Ολλανδία, με τη φιλελεύθερη, σε ακραίο βαθμό, νομοθεσία – μαλακά
ναρκωτικά, πορνεία, γάμοι ομοφυλόφιλων κ.λπ. – άρχισαν να ακούγονται και
κάποιες οργισμένες φωνές εναντίον των παιδεραστών τού NVD. H Ιρίν βαν
Έγκελσεν, συγκεκριμένα, δήλωσε στην εφημερίδα «Algemeen Dagblad» ότι οι
εκπρόσωποι του… κόμματος «παριστάνουν ότι διεκδικούν περισσότερα δικαιώματα
για τα παιδιά. Όμως, το ότι ζητάνε να μειωθεί το όριο ηλικίας για τις
σεξουαλικές σχέσεις στα 12 χρόνια δείχνει, ασφαλώς, ότι ενδιαφέρονται μόνο για
το δικό τους συμφέρον».

Πιστεύω ότι, αν υπάρχει ακόμη λίγη τσίπα, το κόμμα αυτό θα μείνει στα χαρτιά.
Αλλά για τίποτα δεν μπορεί να είναι σίγουρος κανείς στην εποχή μας. Ποιος θα
φανταζόταν πριν από μερικά χρόνια ότι οι διάφοροι Ολλανδοί «μερακλήδες» –
είχαμε και πολλούς ντόπιους από δαύτους – που έτρεχαν πίσω από τροφαντά
αγοράκια, θα έφταναν στο σημείο σήμερα να διεκδικούν τη λαϊκή ψήφο, για να
μπορούν ανενόχλητοι να συνάπτουν σεξουαλικές σχέσεις με δωδεκάχρονα παιδιά…

Στην παλιά Πλατεία Κυριακού – όπου μεγάλωσα – τη σκληρή δεκαετία του ’50, μαζί
με κάθε καρυδιάς καρύδι, το ξύλο που έπεφτε σε διάφορους τύπους (όπως ο
διαβόητος Πιόλας) που ορέγονταν αγοράκια, δεν περιγράφεται. «Όμπος!», φώναζε
ξαφνικά ο αρχηγός της παρέας, ο Λάζαρος ο Ρώταγας, και πριν τελειώσει το
δισύλλαβο σύνθημα στριμώχναμε, η παρέα, τον «Όμπο» σε μια βαθουλωτή πόρτα στην
Αριστοτέλους και τον κάναμε χότζα από τη σφαλιάρα. Μα, τι χότζα!

Πέρασαν χρόνια, άλλαξαν οι καιροί, οι κοινωνίες γίνανε πιο ανεκτικές ή
ανεκτικότατες. Νομίζω, όμως, ότι σε μερικές περιπτώσεις ο Ρώταγας είναι
απαραίτητος. Κι ας βρίσκεται ο δόλιος, σαν τον Τάκη Πλούμα, 33 χρόνια μες στη
γης…