…στο «Μamaca’s»

Γιατί είναι το θέμα του σέρβις τόσο πονεμένο σε τούτη την εστιατοριούπολη;
Είναι κάτι που αναρωτιέμαι συχνά, πολύ πιο συχνά μάλιστα απ’ όσο μ’ αρέσει Τον
τελευταίο καιρό, κάνοντας έναν μαραθώνιο από έξοδα σε διάφορα πόστα της
εστίασης για διάφορους λόγους, έμεινα με μια πικρή γεύση. H πίκρα αφορά την
αναμονή, καθώς περιμένεις ατελείωτα για το γεύμα σου, ένα νεράκι, τον
λογαριασμό. Ακόμα και καταξιωμένα μαγαζιά, όπως η μοντέρνα ταβέρνα «Mamaca’s»,
δεν έχουν καλό σέρβις. Γιατί; Γιατί περιμέναμε πολλή ώρα για να μας δώσουν
σημασία και να μας φέρουν το μενού, πολλή ώρα να πάρουν την παραγγελία, πολλή
ώρα για τα επόμενα πιάτα της παραγγελίας μας.

Το σέρβις αποτελεί τουλάχιστον το 30% της ποιότητας ενός εστιατορίου. Αλλά
επειδή είναι το ανθρώπινο κομμάτι, όταν είναι κακό ή αδιάφορο ή – ακόμα
χειρότερο, αλλά καθόλου σπάνιο – αγενές, εκνευρίζομαι ιδιαίτερα. H διαφορά
έχει να κάνει με το εάν σε βλέπει κανείς σαν «πελάτη» ή σαν «επισκέπτη» (το
δεύτερο, φυσικά, είναι πολύ προτιμότερο). Τέλος πάντων μια Τρίτη βράδυ ήταν,
το μαγαζί σχετικά άδειο, αλλά η αδιαφορία και η ζαμανφουτίστικη συμπεριφορά
ενοχλούσαν – ας έχει καλές τιμές. Το φαγητό: το θυμόμουν καλύτερο. Είχα κάποια
χρόνια να πάω στο «Mamaca’s». Γνωρίζω την πρωτοποριακή του άνοδο στα
σκαλοπατάκια της αθηναϊκής (και μυκονιάτικης) εστίασης, αλλά γνωρίζω επίσης
ότι το φαγητό (τουλάχιστον εκείνο το βράδυ) ναι μεν ήταν απλό, αλλά μπανάλ. Το
χταποδάκι ένα χλωμό δείγμα του είδους, χωρίς γεύση, χωρίς τον έντονο χαρακτήρα
που πρέπει να έχει. Το λάδι το οποίο στάζουν από πάνω δεν είχε ούτε χρώμα ούτε
άρωμα. H φάβα, μία από τα ίδια. Οι ντολμάδες χωρίς φινέτσα, στριμωγμένοι σε
ένα μικρό πιάτο, όπως όλα όσα μας έφεραν. Σίγουρα δεν περίμενα ντιζάιν στο
πιάτο – όπως θα έβρισκα, ας πούμε, σε κάποιο καλό γαλλικό εστιατόριο – αλλά τα
περισσότερα πιάτα παραήταν γεμάτα, τόσο που το περιεχόμενο δεν μπορούσες να το
πιάσεις με το πιρούνι. H ναξιώτικη σαλάτα με παξιμάδι και νησιώτικο τυρί
νόστιμη μεν, αλλά πάλι πολύ μεγάλη μερίδα για το πιάτο. Δεν κοβόταν εύκολα,
κάτι που πρέπει ένας μάγειρας να λάβει υπόψη του όταν χρησιμοποιεί σκληρά
παξιμάδια. H μελιτζανοσαλάτα ήταν μια σκούρα ξιδάτη βερσιόν, χωρίς τη νοστιμιά
και τον βελούδινο χαρακτήρα που παίρνει όταν ανακατεύεται σωστά με καλό
ελαιόλαδο. ΟΚ, θα σταματήσω εδώ, αρκετά παραπονέθηκα. Το «Mamaca’s» συνεχίζει
να έχει ωραίο ντιζάιν, ο χώρος δεν κουράζει παρά το πέρασμα του χρόνου. Αλλά
ίσως απλώς πάσχουν από υπερβολική χαλάρωση χάρη στο σουξέ τους. Αυτό, εν
τέλει, στιγματίζει τους κακούς από τους καλούς εστιάτορες.

«Mamaca’s»: Περσεφόνης 41 Γκάζι, τηλ. 210-3464.984