ANAΛΩΣIMA Γαλάζιο μίλι

Κατά τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, οι Πακιστανοί έχουν εθνικό σπορ τις απαγωγές.
Δεν κυκλοφορεί στη γειτονιά τους ο υπουργός, αλλιώς θα είχε δει ότι οι
Πακιστανοί παίζουν κρίκετ. Το παιχνίδι που έμαθαν από τους αποικιοκράτες
Άγγλους, από τους οποίους κράτησαν και μερικά καλά πριν τους διώξουν. Και αν
το καλο-σκεφ-τούμε, πιο ασφαλές μου φαίνεται το κρίκετ, έστω και πάνω σε
τσιμέντο ή σε άσφαλτο, παρά αυτό το εθνικό σπορ που παίζουμε εμείς, με τους
εξοπλισμούς και τις πτήσεις πολεμικών αεροσκαφών και τις αναχαιτίσεις ή τον
έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας με πανάκριβα πολεμικά. Όλα αυτά είναι σπορ
πολύ ανθυγιεινά, κοστίζουν ζωές και γυμνάζουν λιγότερο ακόμη και από την
παρακολούθηση αγώνων στην τηλεόραση. Εξάλλου το σνακ που τα συνοδεύει, το
καθημερινό εθνικιστικό παραλήρημα στα κανάλια, είναι εξόχως τοξικό, κάνει κακό
στα νεύρα και προκαλεί επικίνδυνο εθισμό. Τι κερδίζουμε ως χώρα από τη
συμμετοχή σε αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι; Αφού είπαμε για μορατόριουμ, για
Χάγη, όλα αυτά τα πολιτισμένα, πώς γίνεται να μπλέκουμε τους πιλότους και τα
πολεμικά; Τι εξυπηρετεί αυτό το σπορ, εκτός από διέξοδο στο εθνικιστικό
φαντασιακό της διαρκούς επέκτασης; Αυτά τα θύματα των κρίσεων για τα νοερά
μίλια πάνω από το Αιγαίο, πώς τα χωράνε οι συνειδήσεις μας; Θα τα σπείρουν τα
μίλια αυτά οι ψυχές τους, των χαμένων πιλότων; Αν είναι κάτι να ζηλέψουμε, δεν
είναι η γυναίκα που κάνει έρευνες με το «Ποσειδών», η Γερμανίδα επιστήμων;
Εμείς για το ποιος θα εκδίδει άδειες στον αέρα θα στέλνουμε τα παιδιά μας στον
θάνατο; Το βαθύ τουρκικό κράτος είναι το δικό μας πρότυπο; Καλύτερα να
μαθαίνουμε από τους Πακιστανούς κρίκετ.