Ποιος πίστεψε στη νίκη;

Υπηρέτησε αυτό που έμαθε η Άννα Βίσση, την πίστα. Δεν είναι όμως αυτό η Eurovision. Πολύ περισσότερο όταν πας με το τραγούδι του Νίκου Καρβέλα

Πικραμένη η «απόλυτη» βουρκώνει μπροστά στον φακό με φωτογενή δάκρυα
συγκίνησης. Δικαίως. Είχε προφανώς πιστέψει στο παραμύθι του ίδιου μας του
εθνικού μάρκετινγκ. «Δεν μας άξιζε αυτή η θέση θα πει», και η δήλωση
προβάλλεται ξανά και ξανά από πρωινάδικα και κουτσομπολίστικα μέχρι δελτία
ειδήσεων. «Μας έδιναν όλοι καλύτερη θέση, μας έφερναν πολύ ψηλά». H
απογοήτευσή της αναπαράγεται στα σαλονάκια των πρωινάδικων. Μας «πούλησαν» οι
Ρώσοι, δεν μας ψήφισαν ούτε οι γείτονες.

H επομένη της γιουροβιζιονικής φιέστας συνεχίζεται ακριβώς όπως προβλέπει το
πρόγραμμα αυτής της βιομηχανίας. H προσγείωση από την ψευδαίσθηση για μας, η
απογείωση ίσως για άλλους, αν και οι φετινοί νικητές φρόντισαν να βγάλουν
προκαταβολικώς τις ροζ γλωσσίτσες τους μέσα από τις μουτσούνες στο
γιουροβιζιονικό παραμύθι.

Ένα θέατρο είναι όλα, που στήνεται γύρω από τις ετήσιες συμμετοχές όλων των
χωρών, οι οποίες ταξιδεύουν από τη μια στην άλλη, διοργανώνουν γιορτές
προώθησης του τραγουδιού, βγαίνουν στα κανάλια, ανταλλάσσουν φιλιά και
υποσχέσεις αλληλοϋποστήριξης.

Όλο αυτό αποτελεί τον ιδιόμορφο, κλειστό «πολιτισμό» της Γιουροβίζιον, που δεν
έχει σχέση με την πραγματική εικόνα την οποία σχηματίζει το μεγάλο κοινό της
όταν παρακολουθεί τους πανηγυρικούς τελικούς.

Ουδείς από όσους γνωρίζουν τη λειτουργία του συστήματος της συγκεκριμένης
διασκέδασης, τι ακριβώς σημαίνει για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό σε αυτή ακριβώς
την ιστορική του περίοδο, θα υποστήριζε ποτέ το παραμύθι μιας ακόμη
γιουροβιζιονικής νίκης. Ούτε καν μιας καλύτερης θέσης από την ένατη που έφερε
το τραγούδι της Άννας Βίσση και που και αυτή ήταν μάλλον απόδειξη της
συμπάθειας προς την ερμηνεύτρια και ίσως τη χώρα που διοργάνωνε το γλέντι παρά
απόδειξη ότι πραγματικά άρεσε.

Όχι μόνο γιατί η συνταγή του μπαλαντοειδούς ξελαρυγγιάσματος είναι έξω από
κάθε σύγχρονη γιουροβιζιονική συνταγή, πολύ περισσότερο όταν η μουσική του δεν
έχει έστω εκείνη την ποιότητα που θα ικανοποιήσει τα αυτιά των φαν του είδους.
Αλλά και γιατί η εγχώρια μιντιακή αγορά έδωσε το μέγιστο των δυνατοτήτων της
στη γιουροβιζιονική βιομηχανία με την περσινή πρωτιά. H φετινή σοβαροφάνεια
για εγχώρια κατανάλωση δεν την αφορά.

Πανηγύρι μεν, αλλά ταυτοχρόνως και ένα οργανωμένο, κλειστό σύστημα
βιομηχανικής διασκέδασης που απευθύνεται στο σύνολο των ευρωπαϊκών μίντια
παράγοντας προϊόντα από πάρτι-ζ και κους-κους, μέχρι σταρ της γιουροβιζιονικής
γιορτής που θα εμφανιστούν στα κανάλια της Ευρώπης, θα γεμίσουν ώρες
τηλεοπτικού προγράμματος πριν και μετά, μέχρι και παραγωγή απογοήτευσης την
οποία θα διαχειριστούν τα μίντια της κάθε χώρας αναλόγως με τον εγχώριο
πολιτισμό τους. «Οι Φινλανδοί μας ήπιαν το αίμα», ήταν ο τίτλος στης Λαμπίρη,
«είναι έξω από το μουσικό μου πεδίο» έλεγε η μουσικά καλλιεργημένη με τα σουξέ
του Τσαλίκη και του Πετρέλη, Ελεονώρα. Αυτό είναι η Γιουροβίζιον, μια ένεση
ντόπινγκ στον επί μέρους μιντιακό πολιτισμό των κρατών που συμμετέχουν.

Είναι μια στιγμή προγραμματισμένη για να σπάσει τη μονοτονία, να διασκεδάσει
τις ανήσυχες μάζες, ιδίως των μεσαίων τάξεων που βλέπουν μια Ευρώπη σε λίγο να
έχει περισσότερους άνεργους παρά εργαζομένους.

H επέκταση της διασκέδασης, αυτού του ξέφρενου γλεντοκοπήματος με τις ανάλογες
εθνικές επενδύσεις είναι ένα μέσον διατήρησης μιας σχετικής κοινωνικής
συνοχής.

Και σε αυτό επιτέλεσε τον ρόλο της η Άννα Βίσση, άλλο αν εκείνη περίμενε την
καλλιτεχνική αναγνώριση. Αυτό που υπηρετεί και που είναι ο πολιτισμός της
πίστας αναγνωρίστηκε έτσι κι αλλιώς από το κοινό της και πολύ περισσότερο
αναγνωρίστηκε από το γκλαμουρομιντιακό σύστημα του οποίου αποτελεί προϊόν.

Έξυπνο παιχνίδι

Τα περί θριάμβου στη σκηνή και οι φαραωνικές κιτσάτες τελετές ήταν η εθνική
ψευδαίσθηση που παράχθηκε υπό τη γιουροβιζιονική σκέπη. Και για την οποία η
Άννα Βίσση χρησιμοποιήθηκε, αλλά και τη χρησιμοποίησε για να ανανεώσει μια
κουρασμένη εικόνα, που δεν έχει πλέον και πολλές διεξόδους ανανέωσης. Εικόνα
που απευθύνεται στην εγχώρια αγορά φυσικά.

Γι’ αυτό και οι Λιθουανοί με το «We are the winners» κέρδισαν τις εντυπώσεις
και οι Φινλανδοί την πρωτιά, όχι γιατί αρνήθηκαν το γιουροβιζιονικό σύστημα,
αλλά γιατί έπαιξαν έξυπνα και το οικειοποιήθηκαν. Το σύστημα της μουσικής
αγοράς είναι άλλη υπόθεση.