AIMIΛIΟΣ XEIΛAKHΣ «O θεατής δεν θέλει μπιμπερό»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Ναι, είμαι ματαιόδοξος», λέει ο Αιμίλιος Χειλάκης. «Αλλά η ματαιοδοξία μου |
Ο μείζων ηθοποιός της γενιάς του. Τάλαντο! Ρολίστας περιωπής. Και
προσωπικότητα πληθωρική. Οδοστρωτήρας! Ο Αιμίλιος Χειλάκης επανέρχεται ύστερα
από ένα χειμώνα απουσίας στη σκηνή με δύο ρόλους: Οιδίπους στο έργο του
Γιώργου Βέλτσου με το οποίο το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη
εγκαινιάζει την Νέα Σκηνή Δράματος της Πάτρας 2006, Πολιτιστικής Πρωτεύουσας
της Ευρώπης και Οθέλλος στη φερώνυμη τραγωδία του Σαίξπηρ με την οποία το
«Θέατρο του Νέου Κόσμου» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου κλείνει το φετινό
Φεστιβάλ Αθηνών στο Ηρώδειο. Ενώ τον χειμώνα θα παίζει στο έργο του Πιραντέλο
«Ερρίκος Δ’» που ετοιμάζει ο Δημήτρης Μαυρίκιος για το Εθνικό Θέατρο,
εναρκτήριο στη Σκηνή Κοτοπούλη.
«Είναι ο Οιδίπους που φτιάχνει τον Αντιοιδίποδα, το ego του, τη συνείδησή του,
ένα σύμβολο που του μοιάζει χωρίς να είναι σωσίας του, για να συνομιλήσει μαζί
του, για να θυμηθεί. Και καλεί δίπλα του την Σφίγγα, τον Τειρεσία, την
Αντιγόνη, τον Θησέα… – όλα τα πρόσωπα του δράματος εκτός από την Ιοκάστη.
Θυμάται, φαντάζεται, προσπαθεί να ξαναδεί την πορεία του από τον “Τύραννο”
στον “Κολωνό”… Ο “Οιδίπους τύραννος” και ο “Οιδίπους επί Κολωνώ” δεν
αναφέρονται μόνο σε έναν εκπεσόντα τύραννο αλλά σε έναν άνθρωπο που χρειάστηκε
να αντιμετωπίσει τη μοίρα του. Αλλά εδώ, παράλληλα, είναι και η πορεία όλης
της Ελλάδας. Γιατί έχει να κάνει με το ότι ο Οιδίπους είναι το κύτταρο του
τρίπτυχου “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια”. Πρόκειται, για όσους γνωρίζουν το
μεταμοντέρνο γερμανικό και γενικότερα ευρωπαϊκό θέατρο και τον Χάινερ Μίλερ,
για μια προσπάθεια του Γιώργου Βέλτσου να γράψει ένα τέτοιου είδους θέατρο.
Δεν είναι “ποίηση που κάνουμε επί σκηνής”. Είναι ένα θεατρικό έργο με τις
νόρμες του μεταμοντέρνου θεάτρου. Δεν έχει την κορύφωση του δράματος, δεν
είναι “κυκλικό”, έχει να κάνει με το τι προκαλεί ο λόγος σε κάθε σκηνή, κάθε
φορά που λέγεται. Ο Βέλτσος είναι εξαίρετος λεξιπλάστης. Χρησιμοποιεί λέξεις
που όταν τις διαβάζαμε λέγαμε: “Κύριε Βέλτσο τι εννοείτε εδώ;”. Αλλά όταν μας
εξηγούσε τι σήμαινε η λέξη που έχει φτιάξει ήταν κάτι μαγικό. Ναι, είναι ένα
έργο για λίγους. Αλλά εγώ λέω – εντελώς λαϊκίστικα: “Δεν θα θέλατε να είστε
ανάμεσα στους λίγους που θα το έχουν δει;”. Το πιστεύω. Έχει να κάνει με ένα
λόγο που σε ταξιδεύει».
Πώς αντιμετωπίζει ο ηθοποιός ένα μεταμοντέρνο κείμενο; Πώς ξεκινάει για τον
ρόλο. Όχι «ορθόδοξα» υποθέτω…
«Όχι. Ξεκινάει – εγώ τουλάχιστον – από τον λόγο καθαυτό. Διαβάζαμε το έργο
όλοι οι ηθοποιοί, ο καθένας μόνος του στο σπίτι, και κάποια στιγμή
συνειδητοποιήσαμε ότι όλοι τις ίδιες εικόνες βλέπαμε. Συμφωνήσαμε λοιπόν με
τον Θέμη τον Μουμουλίδη, τον σκηνοθέτη, ότι έτσι θα λειτουργήσουμε. Όροι
ψυχολογικού θεάτρου γεννιούνται μετά. Αλλά ο λόγος που εκφέρεται τελικά, δεν
έχει σχέση με τι συναίσθημα γέννησε αλλά με το πόσο ενεργοποιήθηκε το θυμικό
σου. Με κάτι, δηλαδή, πολύ βαθύτερο από το απλό συναίσθημα. Κάτι βαθύτερο από
το “ακούω να με προκαλείς και θα απαντήσω στην πρόκλησή σου”. Έχει να κάνει με
το τι μου γεννάει αυτή η “πρόκλησή” σου. Και μπορεί να σου απαντήσω με άλλη
“πρόκληση”. Ένα παιχνίδι λέξεων είναι. Αλλά καθόλου “παιχνίδι για το
παιχνίδι”… Έχει αρχές κλασικού κειμένου. Και με βοήθησε για τον Οθέλλο».
Βρήκατε «νήματα» που ενώνουν τους δύο ρόλους;
«Όχι. Ο ένας είναι μύθος, ο Οθέλλος χαρακτήρας. Αλλά ο τρόπος δουλειάς ως προς
το κείμενο είναι κοινός. Με βοήθησε πολύ να αντιμετωπίσω τον στίχο της
μετάφρασης του Διονύση Καψάλη. Γιατί έμαθα αυτό που έλεγαν οι παλιοί ηθοποιοί:
“Δεν το καταλαβαίνεις; Απλά, πες το”. Ενεργοποιείται μόνο του το θυμικό του
θεατή. Όταν πάρεις θέση απέναντι στο συναίσθημα του ρόλου σου γίνεσαι
“μπιμπερό” του θεατή. Και δεν σε θέλει».
Οθέλλος: κάτι σαν Μάικλ Τζάκσον
Πώς προσεγγίζετε τον Οθέλλο;
«Αν με ρωτάγατε πριν από είκοσι μέρες θα σας έλεγα ότι πρόκειται για
εξαιρετικό κλασικό έργο και για ρόλο με τη δυναμική των μεγάλων ρόλων…
Κλισαρισμένα πράγματα. Σήμερα μπορώ να σας πω ότι ο Σαίξπηρ χωρίς να κάνει
θέατρο ψυχολογικό έχει τις βάσεις του ψυχολογικού θεάτρου. Αλλά στην υπερβολή.
Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που δηλώνει “δεν ζηλεύω και κανείς δεν μπορεί να με
κάνει να ζηλέψω” έπειτα από τέσσερις σελίδες να κλαίει και να σπαράζει από
ζήλεια; Πώς μεταφέρεται αυτό; Μόνο αν παίξεις αυτό ακριβώς που λέει. Αν μπεις
στο παιχνίδι του. Κάποιο λόγο είχε να το κάνει… Είχα διάφορες ιδέες για τον
ρόλο. Ότι ο Οθέλλος είναι ο διαφορετικός, του περιθωρίου, που δεν τον δέχονται
και όταν καταφέρνει να φτάσει στο ύψος της επικεφαλίδας συνειδητοποιεί ότι
έχει χάσει όλη του τη ζωή. Θέλει να είναι λευκός ο Οθέλλος. Κάτι σαν Μάικλ
Τζάκσον. Που έπνιξε την Δυσδεμόνα ψυχή του. Τώρα δεν θέλω να δω τίποτα
περισσότερο από έναν άνθρωπο που σπαράζει».
INFO
«Οιδίπους Αντιοιδίπους» στο Πτωχοκομείο και σήμερα στις 21.00 και στις 23.00.
Εισιτήρια: 10, (φοιτητικό) 5 ευρώ.
«Οθέλλος» στο Ηρώδειο στις 31 Ιουλίου στις 21.00 (τηλ. 210 3272000).
Εισιτήρια: 50, 40, 30, 20, 15, (μειωμένο) 10, 7,50 ευρώ.
Google news
