Το τέταρτο κουδούνι

Ναι, το ‘πε. Ο ρεπόρτερ. T’ άκουσα στην τηλεόραση: «Πρώτα κυπελλούχος ο
Ολυμπιακός, τώρα ΝΤΑΜΠΛΟΥΧΟΣ».

Όι, μάνα μ’, όι, και νταμπλ – όι!

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

«Ποιος άγιος Πορφύριος “προστάτης” των ηθοποιών και του θεάτρου και
πράσιν’ άλογα… H Αγία Γυναίκα είναι εκείνη που πρέπει πια να αναγορευτεί
“προστάτρια”. Και να της στήσουν κι αγάλματα έξω απ’ τα θέατρα!», μου ‘λεγε
φίλος ηθοποιός.

Και δίκιο έχει. Καθότι – πανθομολογούμενο… – οι γυναίκες είναι πια,
σε ποσοστό συντριπτικό, εκείνες που στηρίζουν τις παραστάσεις και κάνουν τις
ουρές που βλέπετε έξω από ορισμένα θέατρα. Για να μη σας πω για τις
απογευματινές… Όπου ο άντρας είναι είδος εν ανεπαρκεία. Αν όχι σε έκλειψη…

Είδατε την Ρηνιώ Κυριαζή (στη φωτογραφία) διδαγμένη απ’ την Μίρκα
Γεμεντζάκη στο «Φεύγουσα κόρη»; Που μετακόμισε απ’ τον «Φούρνο» στον Κάτω Χώρο
(μωρέ, ποτέ δεν μ’ άρεσε αυτό το «Κάτω Χώρος», Κάτω Κόσμο μου θυμίζει…) του
«Θεάτρου του Νέου Κόσμου»;

Όχι; Εσείς έχετε χάσει… Διότι πρόκειται για Εμπειρία. Συναρπαστική.
Μπορείτε πάντως να το κάνετε μέχρι 30 Μαΐου που πήρε παράταση η παράσταση –
χαμός γίνεται κι εκεί, το μυρίζεται το γνήσιο ο κόσμος…

Το καλό νέο είναι ότι – και – η εξαιρετική Ρηνιώ Κυριαζή θα ‘ναι στην
«Αντιγόνη» του Λευτέρη Βογιατζή που ξέρει κι αυτός να μαζεύει τους καλούς.

Εντυπωσιακή έως εξαιρετική η σύλληψη. Και δικαιώνει πλήρως τον τίτλο
της Πειραματικής Σκηνής.

Ο Στάθης Λιβαθινός για την επόμενη χειμερινή σεζόν κάλεσε δέκα
σκηνοθέτες, από δόκιμους μέχρι πρωτοεμφανιζόμενους, να ετοιμάσουν μια
παράσταση ο καθένας για την «Μικρή Σκηνή» της Πειραματικής – στο «Από Μηχανής
Θέατρο». Δίνοντάς τους όμως θέμα: τις Δέκα Εντολές για να επιλέξουν μια ο
καθένας τους.

Οι σκηνοθέτες θα έχουν στη διάθεσή τους τον ίδιο αριθμό δοκιμών –
σαράντα μέρες – και μια καινούργια ομάδα νέων ηθοποιών που θα σχηματιστεί με
ακροάσεις. Οι παραστάσεις θ’ ανεβαίνουν προοδευτικά απ’ τον Οκτώβριο μέχρι τον
Μάιο και θα παίζονται εναλλάξ ανά δύο, με την προοπτική, αν όλα πάνε καλά, να
παιχτούν όλες μαζί στο τέλος.

Απ’ τους σκηνοθέτες που τους προτάθηκε απάντησαν ήδη καταφατικά ο Νίκος
Μαστοράκης, ο Βασίλης Νικολαΐδης (φωτογραφία), ο Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης, η
Βίκυ Γεωργιάδου, ο Στρατής Πανούριος – του Εργαστηριού Υποκριτικής και
Σκηνοθεσίας της Πειραματικής -, η Λέα Μαλένη απ’ την Κύπρο κι η Κατερίνα
Ευαγγελάτου, κόρη του Σπύρου και της Λήδας Τασοπούλου, που ‘χει ήδη
συνεργαστεί ως ηθοποιός με την Πειραματική αλλά θα ντεμπουτάρει στη σκηνοθεσία
μετά τις σπουδές της στην Αγγλία και τη Ρωσία.

Κάποτε, για να βγεις στη σκηνή να πεις μονόλογο έπρεπε να γίνεις πρώτα
τουλάχιστον Λαμπέτη: στόφα πρωταγωνιστή, πείρα, ωριμότητα, ρόλοι σημαντικοί
στο ενεργητικό σου… Έχει απαιτήσεις ο μονόλογος. Τρομακτικές. Κάτι σαν τα
μεταξωτά βρακιά… Για να μην κόψει φλέβες απ’ την πλήξη ο άλλος από κάτω.

Τώρα που οι μονόλογοι έγιναν πασπαρτού, ο οποιοσδήποτε πια μπορεί με τη
μεγαλύτερη ευκολία, με τη μεγαλύτερη άνεση, αθώος εν πλήρει συγχύσει – ή,
μήπως… χαίρε θράσος απροσμέτρητο; – να βγει και να τον «ρίξει» το μονόλογο.

Αλλά να δω και ηθοποιό να πρωτοεμφανίζεται με μονόλογο – διότι και αυτό
έχει συμβεί την τρέχουσα άνοιξη στην Αθήνα -, ε, αυτό ούτε να το διανοηθώ δε
θα μπορούσα…

Ποιος σας είπε ότι ανήκουν στο – «καλλωπισμένο», λόγω νοσταλγίας
κυρίως… – παρελθόν τα θεατρικά μπουλούκια; Και τους κάνουμε κι αφιερώματα…

Ανθούν! Κι όχι μόνο στην… ύπαιθρο, σε περιοδείες – τις βλέπω εγώ τις
αφίσες τους τα καλοκαίρια… Αλλά ακόμα και μέσα στην Αθήνα.

Νομίζετε, ω αφελείς, ότι αθηναϊκό θέατρο είναι ο Βογιατζής, και το
«Αμόρε», κι ο Αντύπας, κι η Αρβανίτη, και το Εθνικό, κι ο Ευαγγελάτος, και δυο
– τρεις ακόμα, κι οι άλλοι, οι «main stream»… Πλανάσθε πλάνην οικτράν! Για
πηγαίνετε λίγο παραπέρα. Και θα τα συναντήσετε. Μπουλούκια! Με την… καθόλου
καλή έννοια. Μπουλούκια στο χώρο του θεάτρου για ενήλικες, μπουλούκια και στο
χώρο του λεγόμενου «παιδικού θεάτρου» – εκεί να δείτε… H άρπα – κόλλα!

«Παιχνίδια χρωμάτων και φωτών»: απ’ την περιγραφή νεαρής «ρεπόρτερ» της
– κρατικής – NET για τις γιουροβιζιονοπροετοιμασίες.

Τις «σπάιντερ καμ» τις είχε μάθει φαρσί αλλά πώς κλίνεται το φως, του
φωτός, πού…

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Τον είδα στο φουαγιέ του θεάτρου «Μέλι» – είχε πάει να δει τον Γιάννη
Μόρτζο στο «Who is Who?» του Αντώνη Δωριάδη. Τον σκηνοθέτη Γιώργο Θεοδοσιάδη
(φωτογραφία). Μετά από μια περιπέτεια υγείας – εγχείρηση καρδιάς, και
επιπλοκές, και «παρελκόμενα»… – που τον ταλαιπώρησε τα τελευταία δυο χρόνια,
περιπέτεια που άρχισε ενώ ετοίμαζε – και έφερε εις πέρας, εις βάρος της υγείας
του – «Το δώρο της Μέδουσας» του Πίτερ Σάφερ για το Εθνικό στο «Κάππα».

Εν πάση περιπτώσει τα κατάφερε και συνήλθε – μια χαρά τον βρήκα,
ακμαιότατο. Όσο για το μυαλό – τα ογδόντα δυο του διάγει… -, ξυράφι. Και το
– αγγλικών… προδιαγραφών – χιούμορ του, οξύτατο πάντα. Έως σαρδόνιο: «Μια
χαρά είμαι» μου ‘λεγε. «Και θέλω να δουλέψω. Αλλά δε με φωνάζουν γιατί
νομίζουν ότι… πέθανα»!

ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ. Αργολίδα, διατηρητέο συντηρημένο, ευάερο, ευήλιο, διαμπερές,
10.000 θέσεων, μετ’ επίπλων (τα βασικά) και προσωπικού. Πάρκινγκ, απόλυτη
ησυχία, μέσα στο πράσινο, δροσιά, 14 χιλιόμετρα απ’ τη θάλασσα, κοντά ταβέρνες
με τα καλύτερα κρεατικά. Για φουλ θερινή σεζόν, σε λογική τιμή. Παρέχονται
διευκολύνσεις. Πληροφορίες: Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, τηλ.
210-82.01.100, ώρες γραφείου, κύριο Χρήστο