Το τέταρτο κουδούνι

«Το νινί σέρνει (μεν) καράβι – χωρίς μούτσο, όμως, δουλειά δεν
γίνεται…»: Δεν κρατιέμαι και αντιγράφω από – επιτυχέστατο – σχόλιο – στο
«Αθηνόραμα – του Γιώργου Χαρωνίτη για τα τεκταινόμενα στο χώρο του «ποπ»
ελληνικού σκουπιδαριού (με αφορμή τον τίτλο ενός απ’ τα πολυσυζητημένα «σουξέ»
– με ημερομηνία λήξεως και δη βραχυπρόθεσμη – των ημερών «Το νινί σέρνει
καράβι» – μήπως, λέω μήπως, και δεν είστε ήδη ενημερωμένοι απ’ τις
πολιτιστικής «υφής» εκπομπές των καναλιών).

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Εκλεκτή ηθοποιός. Απ’ τις καλύτερες της γενιάς της. H Μαρία Κεχαγιόγλου
(στη φωτογραφία). Φέτος, εκτός απ’ την Γκόνεριλ στον «Βασιλιά Λιρ» του
Σλόμπονταν Ουνκόφσκι με το Εθνικό, έκανε κι ένα τόλμημα: Ηλέκτρα στο ομώνυμο
έργο του Αυστριακού Χούγκο φον Χόφμανσταλ – «μεταγραφή» της «Ηλέκτρας» του
Σοφοκλή -, στον εναλλακτικό «Κρατήρα», σε μια σημερινή «ανάγνωση» και σε μια
«φτωχή», χωρίς δημοσιότητα παραγωγή-«ανοιχτή δοκιμή».

Σκηνοθέτης ο «κινηματογραφικός» – και βραβευμένος – Γιάννης Λεοντάρης
που πρωτοδοκιμάζεται στο θέατρο και, μαζί με την Μαρία Κεχαγιόγλου, Μαρία
Μαγγανάρη, Ρεβέκκα Τσιλιγκαρίδου, Γιώργος Φριντζήλας.

H παράσταση – στην παλαιά μετάφραση του Κωνσταντίνου Χατζόπουλου –
παίχτηκε «σιωπηλά», για φίλους, οκτώ μόνο βράδια γύρω στα μέσα Οκτωβρίου, αλλά
επαναλαμβάνεται τις μέρες αυτές. Έχετε ακόμα την ευκαιρία να τη δείτε απόψε,
αύριο και το Σάββατο στις 10 ή την Κυριακή στις 12, σε μεταμεσονύκτια. H σκηνή
της αναγνώρισης – Ηλέκτρα / Ορέστης – καθηλωτική.

Σημειώστε ότι το έργο που πρωτοανέβασε το 1903 ο Μαξ Ράινχαρτ στο
Βερολίνο και στο οποίο βασίζεται η ομώνυμη όπερα (1909) του Ρίχαρντ Στράους,
στην Ελλάδα έχει παρουσιαστεί μόνο απ’ την Μαρίκα Κοτοπούλη – το 1911 το
ανέβασε και το ‘χε στο ρεπερτόριό της μέχρι το ’32! Αλλά είναι
προγραμματισμένο, μαζί με την όπερα του Στράους – εξαιρετική ιδέα,
αλληλοσυμπληρώνονται – και απ’ το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για την επόμενη
σεζόν, 20 με 25 Απριλίου 2007, στο πλαίσιο του Κύκλου Ηλέκτρα, σε σκηνοθεσία
Θωμά Μοσχόπουλου, με την Άννα Μάσχα στον επώνυμο ρόλο – Κλυταιμνήστρα η Αμαλία
Μουτούση, Χρυσόθεμις η Μαρία Σκουλά.

Ο Γιάννος Περλέγκας (φωτογραφία), ο Δημήτρης Λιόλιος, ο Χρήστος Νάστος κι
ο Γιάννης Χαριτοδιπλωμένος θα είναι οι τέσσερις νέοι ηθοποιοί στους οποίους θα
βασιστεί ο Νίκος Μαστοράκης για τα ανέβασμα του έργου του Χάινερ Μίλερ
«Ηρακλής 5» που ετοιμάζει, ως παραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, για την Πολιτιστική
Πρωτεύουσα την Ευρώπης – Πάτρα 2006, στο πλαίσιο του Κύκλου «Νέα Σκηνή Αρχαίου
Δράματος».

Στο «Επίκεντρο» της Πάτρας, 20 – 23 Μαΐου, σε μετάφραση Ελένης
Βαροπούλου.

«Το αγόρι με τη βαλίτσα», το εξαιρετικό έργο για παιδιά του Μάικ Κένι
παρουσίασε φέτος η «Μικρή Πόρτα» της Ξένιας Καλογεροπούλου: ένα προσφυγάκι από
μια ακαθόριστη ασιατική χώρα, διωγμένο απ’ τον πόλεμο, αγωνίζεται να φτάσει
στο Λονδίνο.

Πάμπολλα παιδάκια είδαν την παράσταση, πάμπολλα σχολεία – ανάμεσά τους
και κάποια απ’ τα «χάι» ιδιωτικά των βορείων προαστίων. Οπότε ένας από τους
μικρούς μαθητές βορείων προαστίων, μετά την παράσταση το είπε: «Έχουμε κι
εμείς στο σχολείο ένα προσφυγάκι…». – «Ναι; Από πού;». – «Αμερικανάκι».

Se non è vero, è ben trovato.

Μια καινούργια σκηνοθέτρια, απ’ το φυτώριο του Εργαστηριού Υποκριτικής
και Σκηνοθεσίας της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού: η Λίλυ Μελεμέ.

Δεύτερη μόλις παράστασή της, ο «Ταρτούφος» του Μολιέρου – στην
«Πειραματική», στο «Από Μηχανής» -, κι οι ελπίδες που δημιούργησε με την
πρώτη, τον «Μαύρο μοναχό» – απ’ το διήγημα του Τσέχοφ – πραγματώνονται, κατά
τη γνώμη μου, θριαμβευτικά: εξαιρετική δουλειά. Στην κεντρική φωτογραφία, απ’
το άψογο σύνολο των παιδιών της παράστασης, η Ναταλία Στυλιανού κι ο Νίκος
Καρδώνης.

Μια νεαρότατη δεσποινίς – στα έντεκα έμαθα -, ευγενέστατη, γλυκιά,
όμορφη, φινετσάτη, ίδια η μάνα της, στο ταμείο, «επί της υποδοχής», στο
«Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας» του Γιώργου Κιμούλη – όταν πήγα να δω το «Ψύλλοι στ’
αυτιά» που κατέβηκε, τελικά, πριν την ώρα του.

Μαριάννα Κιμούλη το όνομά της – κόρη Γιώργου Κιμούλη και Μαρίας
Δαμανάκη.

Ένας πανύψηλος, όμορφος, λυγερός, ξύπνιος νεαρός, ευγενέστατος επίσης,
δεκαεννιάρης, ίδιος ο πατέρας του, στα μέσα και στα έξω του ακάματου «Θεάτρου
του Νέου Κόσμου» του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου.

Μίλτος Θεοδωρόπουλος το όνομά του – γιος Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και της
μεταφράστριας Κοραλίας Σωτηριάδου, πρωτοετής στη δραματική σχολή του Εθνικού.

Σόι το βασίλειο…

Δεν ξέρω τι υποχρεώσεις έχουν αναλάβει για του χρόνου οι ηθοποιοί της,
αλλά είναι δυνατόν να μην επαναλάβει το Εθνικό την επόμενη σεζόν την καλύτερη
παράσταση της χρονιάς – «Το γάλα» του Βασίλη Κατσικονούρη σε σκηνοθεσία Νίκου
Μαστοράκη απ’ τη «Νέα Σκηνή» του στο «Χώρα»; Χαμός γίνεται… Όλα πουλημένα!
Μέχρι την Κυριακή που θα παίζεται. Και πουλημένα εδώ και καιρό.

Από πλήθος ανθρώπων έχω ακούσει ότι ήθελαν να το δουν αλλά δε βρήκαν
εισιτήριο.

Άκουσε ο Νίκος Μαστοράκης – όχι ο σκηνοθέτης του θεάτρου, ο… «άλλος»,
ο ηλικιωμένος, με το τζόκεϊ, που ‘χει το κόλλημα να λέει όλο «σόκιν» στην
παρέα – «Αιδοίων μονόλογοι» και δη αγγλιστί, που ‘ναι και ψιλοαγγλόφωνος, «The
Vagina Monologues» – ο τίτλος του έργου της Ιβ Ένσλερ που ανεβάζει απόψε στο
«Tessera» η Βάνα Μπάρμπα (φωτογραφία) παρεμβαίνοντας στα πολιτιστικά και στα
κοινωνικά και στα γυναικολογικά πράγματα του τόπου – και την έχει καταβρεί.
Μωρέ, το καλύτερό του!

Τη μια Δευτέρα βλέπω στην τηλεοπτική εκπομπή του την Βάνα Μπάρμπα, την
άλλη μια τού «λίγο απ’ όλα», μου λένε, της μόδας, ονόματι Δωροθέα Μερκούρη –
«ηθοποιός» πλέον και αυτή… -, των «Αιδοίων» επίσης… Από πρωταγωνίστριες –
καθότι έξι στην παράσταση – έχει ακόμα τέσσερις Δευτέρες να καλύψει – εκτός κι
αν κάτι έχασα στο ενδιάμεσο, δεν είμαι και τακτικός… – με εμπνευσμένες
ερωτήσεις του τύπου «σε πέντε εργάσιμες μέρες πόσοι άντρες σού την πέφτουν;».