Πρόσωπα Πολεμιστής στην Aμαζονία

Δεν ήταν ακόμη είκοσι χρόνων όταν είδε για πρώτη φορά λευκό άνθρωπο.
Πενήντα χρόνια μετά, ο Ραόνι δεν έχει τίποτε καλό να πει για τους λευκούς.

Ραόνι. Εβδομήντα πέντε χρόνων πλέον, μάχεται ακόμη για την επιβίωση του λαού του

Μέσα σ’ αυτά τα πενήντα χρόνια, η ζωή του στην Αμαζονία άλλαξε προς το
χειρότερο, το ίδιο και η ζωή του λαού του, των Καγιάπος. Οι λευκοί είναι μια
μάστιγα, είναι η κατακλείδα της ιστορίας του. Τον είχαν προειδοποιήσει από
παλιά οι αδελφοί Ορλάντο και Κλάουντιο Βίγιας-Μπόας, οι θρυλικοί Βραζιλιάνοι
ανθρωπολόγοι στους οποίους οι αρχές είχαν αναθέσει, στα τέλη της δεκαετίας του
1940, να κατευνάσουν τους Ινδιάνους της Αμαζονίας, αλλά εκείνοι θέλησαν να
τους προστατέψουν. «Μου είχαν πει πως η ζωή των λευκών δεν είναι καλή για τους
Ινδιάνους, με είχαν προειδοποιήσει πως πρέπει να υπερασπιστούμε τον πολιτισμό
μας, τη γη μας», λέει ο Ραόνι. Το κατάλαβε στο πετσί του όταν, για να τον
ευχαριστήσουν, τον πήγαν στην πόλη για να αγοράσει προϊόντα για τη φυλή του.
Δώρα μοιραία. «Αμέσως μετά είχαμε γρίπες, διάρροιες, πολλοί στο χωριό
πέθαναν», ανάμεσά τους οι δύο γιαγιάδες και ο πατέρας του.

Από τότε δεν κουράζεται να μιλάει εναντίον των λευκών που καταστρέφουν το
δάσος και μολύνουν τα ποτάμια. Τώρα, στα 75 του, δίνει μάχη για να μην
κατασκευαστεί το φράγμα του ποταμού Ξινγκού, ενός παραποτάμου του Αμαζονίου
που έχει ζωτική σημασία για 7.000 Καγιάπος. Για τον σκοπό αυτό δέχθηκε
πρόσφατα στο χωριό του την απεσταλμένη της γαλλικής «Λιμπερασιόν». Επειδή
γνωρίζει εκ πείρας πως οι δημοσιογράφοι είναι στρατηγικοί σύμμαχοι σε τέτοιες
μάχες. Το 1989, ο Ραόνι έκανε γνωστή σ’ όλο τον κόσμο την καταστροφή της
Αμαζονίας με την υποστήριξη του Στινγκ και έχοντας τεράστια προβολή από τα
μέσα ενημέρωσης. Με το χαρακτηριστικά εξωτικό του πρόσωπο, με τον ξύλινο δίσκο
σφηνωμένο στο κάτω χείλος του, «επέδραμε» και πάλι στα τηλεοπτικά πλατό το
2000 και το 2001, πάντα για να υποστηρίξει το δάσος, το οικοσύστημα του λαού
του, ενός λαού πολεμιστών που δεν έχει πάψει να αντιστέκεται.

Στον λαό του, ο Ραόνι είναι «φύλακας της παράδοσης», των τραγουδιών, των
τελετών, των μύθων, της ιατρικής γνώσης, όχι αρχηγός. Στους Καγιάπος δεν
υφίσταται επίσημη εξουσία ούτε απόλυτος ηγέτης. Οι αποφάσεις είναι ο καρπός
συναίνεσης που επιτυγχάνεται έπειτα από ατέλειωτες συζητήσεις. Ωστόσο οι ξένοι
εμφανίζουν τον Ραόνι ως τον αρχηγό των Καγιάπος και εκείνος αποδέχεται τις
ευθύνες απ’ αυτή την προβολή του. Έχει να βγει από το 2002 από την Αμαζονία,
τον τσάκισε ο θάνατος του γιου του, του Τατζέ, σε αυτοκινητικό δυστύχημα, αλλά
σήμερα λέει πως για να εμποδίσει το φράγμα θα πάει ώς την Μπραζίλια να ρίξει,
όχι να χτυπήσει, την πόρτα του Λούλα. Ο πολεμιστής είναι ακόμη όρθιος.