H «ερωτική» Mπωβουάρ

«Συμβαίνει ο άντρας ή η γυναίκα να θέλει, συνειδητά ή τυχαία, χωρίς να το επιδιώξει, να ζήσει κάτι διαφορετικό. Θέλει να μοιραστεί μ’ ένα καινούργιο πρόσωπο τις ανησυχίες, τους πόθους, τα αισθήματα», είπε η Σιμόν ντε Μπωβουάρ για τις απιστίες του Ζαν Πολ Σαρτρ – και της ίδιας. «Πόσο όμως θα κλονιστεί ο μόνιμος δεσμός, ο συζυγικός; Αυτό εξαρτάται από το επίπεδο κατανόησης και των δύο»

«Ζηλεύουν όσοι δεν έχουν αυτοπεποίθηση», είχε πει η Σιμόν ντε Μπωβουάρ. Τον
Σαρτρ τον αγαπούσε πολύ και παρέβλεπε τις ερωτικές του περιπέτειες. «Τα έβλεπα
όλα αυτά σαν φυσικές του ανάγκες. Ήξερα ότι υπήρχε κάτι ανάμεσά μας που δεν
μπορούσε να το ‘χει με άλλη γυναίκα».

H Σιμόν ντε Μπωβουάρ έμεινε τα τελευταία χρόνια της ζωής της σε ένα σπίτι
απέναντι από το νεκροταφείο του Μονπαρνάς. Από το μπαλκόνι του πρώτου ορόφου
μπορούσε να βλέπει στο βάθος τον τάφο του Σαρτρ. Σ’ αυτό το σπίτι τη συνάντησε
η δημοσιογράφος Εύα Νικολαΐδου, λίγους μήνες πριν από τον θάνατο της σπουδαίας
συγγραφέως και φεμινίστριας, τον Απρίλη του 1986. Την είχε συναντήσει και
άλλες φορές αλλά τότε ήταν η πρώτη που της άνοιξε το σπίτι της και της
επέτρεψε να τη φωτογραφίσει εκεί. Τις μέρες αυτές που συμπληρώθηκαν είκοσι
χρόνια από τον χαμό της αποφάσισε να εκδώσει ένα λεύκωμα (Εκδόσεις Αλκυών) με
ανέκδοτες φωτογραφίες από το σπίτι της Σιμόν ντε Μπωβουάρ, που περιέχει
ταυτόχρονα τη μεταξύ τους συνομιλία, αλλά και μια διάλεξη της συντρόφου του
Ζαν Πολ Σαρτρ για το φεμινιστικό κίνημα, που είχε δώσει στην Ιαπωνία.

«Πιστεύω ότι οι γυναίκες θα νικήσουν. Θα κερδίσουν την ισοτιμία, την
ελευθερία, τα δικαιώματά τους», λέει η Μπωβουάρ. Και αποδίδει τις χαμηλές
επιδόσεις των γυναικών στους περισσότερους τομείς της πολιτικής,
επαγγελματικής, κοινωνικής ζωής, αποκλειστικά στην κατώτερη κοινωνική τους
θέση. «Για να μπορέσεις να γράψεις, για να μπορέσεις να δημιουργήσεις κάτι,
πρέπει πρώτα απ’ όλα να ανήκεις στον εαυτό σου. H πατροπαράδοτη όμως κατάσταση
της γυναίκας είναι να μην ανήκει στον εαυτό της. Ανήκει στον άντρα και τα
παιδιά της. Όπως έλεγε η Βιρτζίνια Γουλφ η πιο απαραίτητη προϋπόθεση για το
γράψιμο είναι να έχεις ένα δικό σου χώρο όπου μπορείς να είσαι μόνη με τον
εαυτό σου. Αλλά η γυναίκα ανήκει στην ομάδα, όχι στον εαυτό της».

Για το γράψιμο λέει ότι δεν γίνεται να είσαι συγγραφέας αν ζεις μια φαύλη ζωή.
Δεν μπορείς, χωρίς αρχές και αξίες, να γράφεις για έναν καλύτερο κόσμο.
«Πολλοί πιστεύουν ότι μια γυναίκα συγγραφέας κάνει το κέφι της γράφοντας.
Αγνοούν ότι αφιερώνει τη ζωή της γράφοντας. Αυτό προϋποθέτει δύσκολες
επιλογές, αρνήσεις, θυσίες. Εγώ, όπως και ο Σαρτρ, πιστεύουμε ότι, μια πολύ
σύντομη στιγμή στη ζωή μας, αποτυπώνοντάς τη σ’ ένα χαρτί, τη χαρίζεις στην
αιωνιότητα».

H Σιμόν ντε Μπωβουάρ λέει ότι ξεκίνησε τον φεμινιστικό της αγώνα με μια
διαμαρτυρία που είχε συνυπογράψει με άλλα γνωστά ονόματα όπου όλες δήλωναν ότι
είχαν κάνει έκτρωση. Ήταν το «μανιφέστο των 243 καθαρμάτων». Δηλώνει επίσης
ότι «η γυναίκα στα τριάντα πέντε της χρόνια φτάνει στην ολόπλευρη ερωτική της
άνθηση». «Ναι, είμαι φεμινίστρια», επιμένει. «Θέλω να στείλω μήνυμα στις
Ελληνίδες, να τις παρακινήσω να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Αγαπώ την Ελλάδα,
την ιστορία σας, τους ανθρώπους».

INFO

Το βιβλίο της Εύας Νικολαΐδου «Το άβατο της Σιμόν ντε Μπωβουάρ» (Εκδόσεις
Αλκυών) παρουσιάζεται τη Δευτέρα 8 Μαΐου στις 19.30 στο Μουσείο Μπενάκη
(Κουμπάρη 1).