Mακριά από τα φώτα του επίκαιρου

Δεν ξεκίνησαν την ίδια εποχή, δεν εκπροσωπούν το ίδιο είδος τραγουδιού, δεν
έχουν κάτι κοινό – πέρα από το γεγονός ότι «έγραψαν» στο… μεγάλο βιβλίο του
ελληνικού τραγουδιού. Αφήνοντας πίσω τους ένα άρωμα εποχής ή, έστω, ένα απλό
ρεφρέν, που όμως εξακολουθεί και παίζει…

Τέλη του ’70, αρχές του ’80, θα μπορούσαν να συμμετέχουν όλοι μαζί σε κοινή
φωτογράφιση. Τότε όλοι θα καταλαβαίναμε τους συσχετισμούς:

Αφροδίτη Μάνου: «Για να βγω να τραγουδήσω ξανά, πρέπει να υπάρχει νέο υλικό»

Ο Δήμος Μούτσης, εκπρόσωπος της άξιας νέας γενιάς τραγουδοποιών, συνεχιστής
της θεοδωρακικής «παράδοσης», η Αφροδίτη Μάνου, πολύ πριν βγάλει δικά της
τραγούδια σε δίσκο (η «Νυχτερινή Εκπομπή» βγήκε το 1984), ως φωνή που εξέφραζε
τις ανησυχίες του μεταπολιτευτικού κλίματος, ο Θανάσης Γκαϊφύλιας με την αύρα
μιάς πιο φευγάτης ψυχής, που είχε ζήσει στην περιφέρεια την έκρηξη του ροκ και
ο Γιάννης Γιοκαρίνης, μέλος της «παρέας» των «αναρχοαυτόνομων» τροβαδούρων,
την εποχή που το ροκ προσπαθούσε να ομιλήσει την ελληνικήν. Αργότερα, μας ήρθε
με περγαμηνές από το Berklee College, μια Κυπριοπούλα, η Αλέξια, μαθήτρια του
Τσικ Κορία, αλλά εκείνη την εποχή η μουσική «βιοτεχνία» της Ελλαδίτσας είχε
ανάγκη από φρέσκιες ποπ σταρ.

Σήμερα πού βρίσκονται τα αγαπημένα παιδιά εκείνης της εποχής; Δουλεύουν άραγε
ακόμα με τη μουσική;

Με το θέατρο και το σινεμά ασχολείται η Αφροδίτη Μάνου. «Ποια Ελένη» (στο
Εθνικό Θέατρο) και «Το κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο» κ. ά. έχουν τις μουσικές
και τους στίχους της και αυτή την εποχή ετοιμάζει τραγούδια για ένα μιούζικαλ
που θα ανεβάσουν οι Ρέππας-Παπαθανασίου τον Οκτώβριο. «Γράφω παράλληλα και
μουσικές άλλες… Σκέφτομαι ίσως αργότερα έναν δίσκο, αλλά…».

H τελευταία φορά που εμφανίστηκε ζωντανά σε κοινό ήταν με την Ελένη
Ροδά στις «Γραμμές». «Εγώ δεν είμαι καθόλου των αναδρομών και της νοσταλγίας
και για να εμφανιστώ ξανά θα έπρεπε να υπάρχει νέο υλικό. Άμα απομακρυνθείς
όμως από τα πράγματα είναι δύσκολο… Ασχολούμαι με το κομπιούτερ μου, τα
πράγματά μου, πέντε φίλους κι είμαι καλά».

«Νομίζω ότι αν και έχουν περάσει τα χρόνια, τα τραγούδια μου παραμένουν σημερινά και αυτό μου δίνει κίνητρο να συνεχίσω» λέει ο Θανάσης Γκαϊφύλιας που ζει στην Κομοτηνή

Στο σπίτι του στην Κομοτηνή πετύχαμε τον Θανάση Γκαϊφύλια και διαπιστώσαμε ότι
ένας καλλιτέχνης μπορεί να είναι παραγωγικός ακόμη και όταν ζει εκτός…
κυκλώματος. Ο Θανάσης Γκαϊφύλιας και η «Ατέλειωτη εκδρομή» του (ο τίτλος τού
πιο γνωστού του δίσκου, το 1975) έχουν όλα τα συστατικά ενός ενδιαφέροντος
ταξιδιού που συνεχίζεται.

«Γράφω τραγούδια – πάντα υπηρετώ τη ροκ μπαλάντα – και τα παρουσιάζω με τους
μουσικούς μου σε διάφορα μέρη της Ελλάδας. Το να μένεις στον τόπο σου δεν
είναι καταδίκη. Πάντα το έλεγα αυτό και δεν με πίστευε κανείς…», σχολιάζει.

Και με τη δισκογραφία; «Εκεί υπάρχει ένα προβληματάκι. Γι’ αυτό από το ’91
έκανα δική μου ετικέτα, τους δίσκους Κύτταρο. Και έφτιαξα κι ένα δικό μου
σύστημα διανομής. Από τηλεφώνου. Από στόμα σε στόμα…». Και δουλεύει; «Τόσο
καλά που μπορεί να ακουστεί υπερβολή. Κάποιοι δίσκοι έφτασαν να πουλάνε 3.000
κομμάτια και να φτάνουν και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της Ελλάδας».

H επιστροφή της Αλέξιας

H παλιά γνώριμη Αλέξια δουλεύει εδώ και τρία χρόνια τον δίσκο που θα ακούσουμε
τον Σεπτέμβριο από την ανεξάρτητη εταιρεία Track 7. Όλες δικές της συνθέσεις,
με στίχους αγγλικούς και ελληνικούς, σε εντελώς διαφορετικό ύφος απ’ αυτό που
την έχουμε ταυτίσει. Άλλωστε, έστω και κάπως αργά, είχε επιδείξει τις
φωνητικές της ικανότητες στην τζαζ και σε τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη σε πιο
τζαζ εκδοχή (σε έκδοση που κυκλοφόρησε και στη Γερμανία).

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΟΚΑΡΙΝΗΣ

«Ποτέ δεν ένιωσα εκτός»

«Είναι κρίμα να μένεις από αδράνεια μέσα στο σύστημα (του καλλιτεχνικού χώρου) και να μην έχεις να προσφέρεις τίποτα», λέει ο Γιάννης Γιοκαρίνης

Πόσα χρόνια είχαμε να δούμε τον Γιάννη Γιοκαρίνη και την «Ευλαμπία» του
ζωντανά; «Από το 2000 είχα να εμφανιστώ, αλλά επί της ουσίας η τελευταία μου
γερή εμφάνιση ήταν το 1996 στην “Αρχιτεκτονική”», τονίζει. Φέτος, με την
παρότρυνση του Λάκη Παπαδόπουλου βγήκαν μαζί σε… νέες περιπέτειες εκτός και
σε στέκια της Αθήνας. Πριν από λίγο καιρό και η συμμετοχή του στο «Δικό μας
ροκ», που οργάνωσε το τρίο Τσακνή, Μαχαιρίτσα, Πλιάτσικα στον «Ζυγό». «Άλλοι
φεύγουν από μόνοι τους, άλλους τους διώχνει η κατάσταση, αλλά πάντα έτσι δεν
γινόταν; Και εγώ αποστασιοποιήθηκα όταν κάποια στιγμή κατάλαβα ότι αυτά που
δίνω είναι περισσότερα απ’ αυτά που παίρνω – και δεν εννοώ, προς Θεού, τα
χρήματα. Ποτέ όμως δεν ένιωσα εκτός χώρου».

Και τώρα; «Τώρα νιώθω και πάλι τη χαρά αυτού του πάρε-δώσε που υπάρχει μεταξύ
σκηνής και κοινού. Όταν παίζω, το κάνω γιατί γουστάρω, θέλω την επαφή με το
κοινό, να βλέπω παιδιά 20 χρόνων να ξέρουν τους στίχους των τραγουδιών μου
απέξω». «Αχ Ευλαμπία», «Νοσταλγός του ροκ εν ρολ», «Τσικαμπούμ» και αρκετά
καινούργια κομμάτια είναι το φόρτε του Γιάννη Γιοκαρίνη όταν συναντάει το
κοινό.

Κάποιος καινούργιος δίσκος ίσως; «Υλικό υπάρχει. Πολύ. Δεν τρελαίνομαι όμως να
τρέχω, γιατί και η δισκογραφία δεν τρελαίνεται να τρέξει για μένα…».

ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ

«Απείχα από προσωπική επιλογή»

«Είναι έτοιμη μια δουλειά μου εδώ και καιρό, αλλά έχω παιδευτεί με τα διαδικαστικά…», λέει ο Δήμος Μούτσης

Τελευταία φορά που είδαμε τον Δήμο Μούτση ήταν το 1999 στο Ηρώδειο σε μια
συναυλία που μας υπενθύμισε ότι τα μεγάλα τραγούδια δεν σβήνουν… «Άγιος
Φεβρουάριος», «Δεν λες κουβέντα», «Κι αν ο αγέρας φυσά», «Αύριο πάλι»…
Τελευταία του δισκογραφική δουλειά, το 1997, το «Για πούλημα». Τελευταία μας
κουβέντα, το 1999, λίγο πριν από τη συναυλία και το… επιμύθιο ήταν κάτι σαν
«είμαι έτοιμος να ξαναμπώ στο παιχνίδι…». Τι συνέβη όμως;

«Ήταν προσωπική επιλογή» – το τονίζει- να απέχει από τον χώρο. «E, δεν έχασα
και τίποτα τόσο καιρό που δεν έβγαλα τίποτα. Πάτος η κατάσταση. Τόσο πάτος,
που έχω την αίσθηση ότι έστω και μια καλή δουλειά να βγει μπορεί να κάνει
γκελ. Στην Ελλάδα σήμερα, αν δεν ντρέπεσαι, όλα μπορείς να τα πετύχεις. Το
πρόβλημα είναι αν ντρέπεσαι που το βράδυ θα μαζευτούν πέντε φίλοι και μπορεί
να σου πουν “τι σαχλαμάρες λες μωρέ;”».