H πίστη σαν αξεσουάρ

Έμελλε να το ακούσουμε κι αυτό: πώς τηρούν το τελετουργικό της πίστης οι διασημότητες

Μέχρι τώρα, παραμονές μεγάλων θρησκευτικών εορτών είχαμε τα ρεπορτάζ της
αγοράς – πρώτα αυτά και καλύτερα – με το δράμα του καταναλωτή που βγάζει φτερά
η τομάτα και άντε να την πιάσει και ακολούθως είχαμε τα ρεπορτάζ της φτώχειας,
τα ρεπορτάζ της ελεημοσύνης, αυτά, να συμπληρώνουν το εορταστικό δίπτυχο
ντερλίκωμα μέχρι σκασμού και αγαθοεργίες για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες.

Ανακαλύψαμε όμως ένα νέο είδος ρεπορτάζ, που θεωρείται προφανώς ότι συμβάλλει
στην ατμόσφαιρα κατάνυξης των ημερών, δοξάζει την πίστη του χριστιανικού
κοινού και φυσικά δεν αφήνει εκτός δόξας και την τηλεόραση του κουτσομπολιού,
να κάνει και αυτή τη δουλειά της. Έτσι, το μεσημεριανάδικο «Κους-κους» για να
μείνει πιστό στη μεγαλοβδομαδιάτικη ατμόσφαιρα σκαρφίστηκε να παρουσιάσει
την… πίστη των επωνύμων. Πόσο πιστεύουν, πόσο νηστεύουν και πόσους σταυρούς
κάνουν.

Τι διαφορετικό έχει η πίστη ενός «επωνύμου»; Το «Κους-κους» φαίνεται πως
θεωρεί ότι είναι κάτι σαν αξεσουάρ, ένα συμπλήρωμα του ίματζ και με τον ίδιο
τρόπο που σχολιάζει το στάιλινγκ των επωνύμων, τι μπότα φορούσε και πόσο της
πήγαινε ή όχι της τάδε, κάπως έτσι είδε και το θέμα της πίστης. H φρασεολογία
θύμιζε κοσμικό ρεπορτάζ.

Έτσι μάθαμε ότι ο Λάκης Λαζόπουλος «είναι βαθιά θρησκευόμενο άτομο,
κάνει τον σταυρό του όλη μέρα όταν μπαίνει, όταν βγαίνει από το αυτοκίνητο,
πριν κάνει εκπομπή» και γενικώς όλη την ώρα, «αλλά δεν νηστεύει». Ο Μαζωνάκης
όμως νηστεύει όλη τη Σαρακοστή, φοράει σταυρούς και κάνει τον σταυρό του.

Ο Νίκος Αλιάγας αν και ζει στο Παρίσι νηστεύει, εκκλησιάζεται, έχει και
πνευματικό.

Και το ρεπορτάζ συνέχιζε ακάθεκτο: «Τον έχουμε συνηθίσει ατίθασο και σκληρό
αλλά ο Απόστολος Γκλέτσος πιστεύει, νηστεύει, επισκέπτεται το Άγιον Όρος και
στη βιβλιοθήκη του έχει βιβλία στην αραμαϊκή.

Σαν να αναφερόταν σε γκαλά κοσμικών, ο ρεπόρτερ συνέχιζε: «H εντυπωσιακή
Ζωή Λάσκαρη νηστεύει όλη τη Σαρακοστή, τις Τετάρτες, κάνει προσευχές
και επισκέπτεται τα μοναστήρια, ενώ ο Νίκος Κακαουνάκης, παπαδοπαίδι γαρ,
πιστεύει αλλά δεν εκκλησιάζεται, δεν νηστεύει αφού είναι καλοφαγάς, αλλά ξέρει
όλες τις γιορτές και τους ψαλμούς».

Μετά ήρθε και η σειρά της Στανίση που «είναι μια γυναίκα η οποία, παρά το
πληθωρικό της ταλέντο, είναι μια βαθιά θρησκευόμενη γυναίκα», μας πληροφόρησε
η ρεπόρτερ.

Αυστηρά προσωπική η πίστη, αφορά την ιδιαίτερη σχέση κάθε ανθρώπου με τα θεία.
Για να γλιτώσει άλλωστε από τη διαφημιστική χρήση της στις κοινωνίες του
μάρκετινγκ αποτελεί πλέον και με τον νόμο προσωπικό δεδομένο.

Για την τηλεόραση του ανταγωνισμού και του απόλυτου κυνισμού στο κυνήγι της
τηλεθέασης η πίστη αναδεικνύεται σε προϊόν προς πώλησιν.

Οι πασαρέλες της τηλεθέασης

H υπόθεση του Βησσαρίωνα έγινε κατ’ εξοχήν τηλεοπτική, με τον Αυτιά να έχει
πάρει κατ’ αποκοπήν τα του σκηνώματος και άλλο θέμα δεν έχει εδώ και έναν μήνα
παρά αν λειώνει ή αν μένει άλειωτο. H δε διένεξη μεταξύ επιστημόνων και ιερέων
περί «γνησιότητας» του σκηνώματος έχει καταντήσει η εύκολη λύση για τηλεθέαση,
μια επιπλέον εμπορευματοποίηση της υπόθεσης Βησσαρίωνα. Για πολλοστή φορά
παρακολουθήσαμε μια διένεξη μεταξύ του πατέρα Στυλιανού και του ιατροδικαστή
κ. Γιανναρά, για πολλοστή φορά άνευ αντικειμένου, τουλάχιστον ως προς το
ζητούμενο της απόδειξης για το «θείο σημάδι». H Εκκλησία υποστηρίζει τα
αυτονόητά της, ότι η πίστη δεν έχει λογική και οι επιστήμονες τα δικά τους,
λες και μπορεί να υπάρξει απόδειξη για το θείο.

Όλο αυτό εν τέλει το πληρώνει μόνον η μνήμη του Βησσαρίωνα, που έμελλε να
ταπεινωθεί σε τηλεοπερέτες. Το πληρώνει και η πίστη, η ανθρώπινη πίστη, που
αφυδατώνεται από τους πνευματικούς χυμούς της, πασπαλίζεται με κοσμική
χρυσόσκονη και βγαίνει στις πασαρέλες της τηλεθέασης.