«H ερμηνεία είναι ένα είδος αυτοτιμωρίας»

![]() |
![]() |
|
«Θέλω να προσφέρω στα παιδιά μου ό,τι δεν είχα εγώ: μια φυσιολογική παιδική |
Με δύο χρυσά αγαλματάκια στο βιογραφικό της, δύο παιδιά αγνώστου πατρός – οι
φήμες μιλάνε για δωρητή σπέρματος – και μια σεξουαλική ταυτότητα που έχει
συζητηθεί όσο λίγες στο Χόλιγουντ, η Τζόντι Φόστερ ετοιμάζεται να αλλάξει
πορεία. Δεν θα αξιοποιήσει το πτυχίο της στη Λογοτεχνία, το οποίο απέκτησε στα
νιάτα της στο Γέιλ. Αλλά αφού κατάφερε να γλιτώσει από το κυνήγι των ταμπλόιντ
και να απολαμβάνει αναγνώσματα στη δημόσια βιβλιοθήκη ή να κάνει ποδήλατο με
τα παιδιά της σε ένα από τα πάρκα του Μαλιμπού, χωρίς να την καταδιώκουν οι
παπαράτσι, μπορεί όχι μόνο να κάνει ανατρεπτικές δηλώσεις, αλλά να προχωρεί
και σε πράξεις.
«Αναζητώ σκηνοθέτες που να μου εμπνέουν εμπιστοσύνη και σεβασμό στη
συγκεκριμένη φάση της καριέρας μου», λέει η 43 χρόνων ηθοποιός, της οποίας η
νέα ταινία «Ο υποκινητής» παίζεται αυτό τον καιρό στις ελληνικές αίθουσες, σε
σκηνοθεσία Σπάικ Λι και με συμπρωταγωνιστές τούς Ντένζελ Ουάσινγκτον και Κλάιβ
Όουεν. «Πάντα ήθελα να δουλέψω με τον Σπάικ και δεν διαψεύστηκα. Ξέρει τι
θέλει, ενώ αφήνει στον ηθοποιό μεγάλη ελευθερία, γεγονός που για μένα είναι
πολύ σημαντικό».
Παρά τις μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες της όμως, η Τζόντι Φόστερ δεν
διστάζει να δηλώσει πως η ερμηνεία των ρόλων δεν είναι το καλύτερό της. «Είναι
ένα βασανιστήριο. Ένα είδος αυτοτιμωρίας. Το αποτέλεσμα μου αρέσει, αλλά η
διαδικασία για να φθάσω έως εκεί είναι επώδυνη. Είναι ένας συνδυασμός αφόρητης
πλήξης και έντονης πρόκλησης. Γενικά, η ερμηνεία είναι κάτι κουραστικό.
Αντιθέτως, η σκηνοθεσία με θωρακίζει. Μου αρέσει να είμαι αρχηγός, όπως ο
Φελίνι ή ο Σκορτσέζε που είναι και οι αγαπημένοι μου σκηνοθέτες.
Όταν βρίσκομαι πίσω από την κάμερα αισθάνομαι πως είμαι περισσότερο υπεύθυνη»,
λέει η Τζόντι και ετοιμάζεται να δοκιμάσει τις δυνάμεις της ως σκηνοθέτις στη
νέα ταινία της «Sugarland» – στην οποία θα συμμετάσχει και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο,
με τον οποίο η Τζόντι έχει να συναντηθεί από την εποχή τού «Ταξιτζή» -, ενώ
δεν έχει ξεχάσει την ταινία-βιογραφία τής Λένι Ρίφενσταλ. «Τι γυναίκα! Τη
συνάντησα μερικές φορές προτού πεθάνει. Ήταν 90 χρόνων, οργάνωνε αποστολές στη
Νέα Γουινέα και είχε γράψει μια βιογραφία γεμάτη ψέματα. Δεν μπορώ να αφήσω να
μου ξεφύγει η πιο μισητή και η πιο αγαπητή γυναίκα του 20ού αιώνα».















