Ομιλητικότατα Pηχά Nερά

Δεν πρόλαβα να διαβάσω το βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη για την απαγωγή της
Τασούλας ούτε είναι το θέμα το σημερινό το ίδιο το βιβλίο. Αυτό που αφήνει μια
γεύση στυφού ερωτηματικού είναι η αντίδραση της οικογενείας της κυρίας
Τασούλας Πετρακογιώργη απ’ τη μια και η αντίδραση της λογοτεχνικής οικογένειας
της κυρίας Γαλανάκη, απ’ την άλλη.

Σκέφτομαι ότι αν είχε γίνει μια δημοσιογραφική έρευνα κανείς δεν θα έβγαζε
μιλιά. Αν κάποιος δημοσιογράφος είχε κατέβει στην Κρήτη κι έκανε ένα «πλήρες
ρεπορτάζ» με ημερομηνίες ονόματα και φωτογραφίες δεν θα κουνιόταν φύλλο. Ακόμα
και κρυφή κάμερα να είχαν και να απαθανάτιζαν την κυρία Πετρακογιώργη να
αφηγείται τα πάντα και μετά να την έπαιζαν στην τηλεόραση ωραία ωραία με
κρόουλ να περνάει από πάνω της «Τασούλα Τώρα» κι από κάτω το παραλληλόγραμμο
με τα αποτελέσματα του «Πάμε Στοίχημα», πάμε στοίχημα ότι κανένας δεν θα
‘βγαζε τσιμουδιά κι όλοι θα κατάπιναν το «αμίλητο νερό»; Τώρα όμως που η ίδια
η ιστορία (την οποίαν ο ίδιος ο Τύπος της εποχής είχε καταξεσχίσει με
πρωτοσέλιδα τετράστηλες φωτογραφίες συνεντεύξεις και και και…) έγινε ένα
μυθ-ιστόρημα όλοι πέσαν απάνω του με το φραγγέλιο και μ’ ένα στόμα μια φωνή να
το σταυρώσουν. Αν την ιστορία την είχε πάρει μια τηλεοπτική εκπομπή απ αυτές
που τελειώνουν σε «είξεις-ήσεις» (Αποδείξεις, αποκαλύψεις, Παρακολουθήσεις) κι
είχε στείλει και μια δημοσιογράφο του καναλιού ντυμένη καμαριέρα με την κάμερα
κρυμμένη στο σουτιέν και την προσελάμβανε η οικογένεια Πετρακογιώργη και αφού
πληρωνότανε επί ένα μήνα, μετά πέταγε την ποδιά και το βετέξ και πήγαινε με τα
ντοκουμέντα στο κανάλι και έβγαζε στη φόρα με το νι και με το σίγμα, ό,τι είδε
και δεν είδε το μάτι της στο Πετρακογωργαίικο, όλα θα ήταν καθαγιασμένα και εν
ασυλία. Τώρα που το θέμα όμως δεν είναι στο ύψος μιας «αδέκαστης
δημοσιογραφίας» αλλά ξέπεσε στο «φτηνό επίπεδο της τέχνης» (και ειδικότερα του
βιβλίου που ο Νεοελληνοέλληνας είναι ο τόσο στενός και φιλόστοργος φίλος)
πέσανε όλοι να το φάνε. Και καλά η οικογένεια της Πετρακογιώργη μπορώ κάπου,
κάπως να την καταλάβω. H οικογένεια της κυρίας Γαλανάκη; Καλλιτέχνες άνθρωποι,
τι είδους στάση είναι αυτή; Όλοι μ’ ένα στυφό χείλι σαν να μασάς νεράντζι, να
δίνουν συμβουλές, να κάνουν υποδείξεις, να ψιλοαμφισβητούν με κατανόηση (ένα
κοκτέιλ συναδελφικού μολότοφ) κι πίσω απ’ τις λέξεις να καραδοκεί τελικά η
φράση «Κοίτα τώρα που όσο εγώ τη βρίζω τόσο της ανεβάζω τις πωλήσεις».

Τελευταία όταν το παιδί είναι του ρεπορτάζ, είναι αμίλητα τα νερά, γιατί είναι
βαθιά και θα σε πνίξουν. Για της τέχνης τα έργα πάλι, ο καθένας μπορεί να λέει
ό,τι θέλει. Είναι ρηχά, σε παίρνει. Μίλα όσο θες, δεν κινδυνεύεις να πνιγείς.
Απλώς όσο πιο ρηχά, τόσο σου αποκλείουν το ταξίδι.

Ωραίο καιρό μας κάνει στο βάλτο σήμερα!